Dag 2:
...begon met een probleem. Ik had 's middags al een flinke spin zien rennen, die verdween onder de hondenplaid dus ik zat al met m'n poten omhoog. Want uit elke kier kon hij tevoorschijn komen. 's Nachts met het licht aan geslapen. Ik ben er echt panisch voor. Maar tegen 00:30 werd het me te gortig dus deed ik het licht uit. Toen was het pikkedonker. Dat voelde ook niet goed. Dus ik deed het licht weer aan en gódvérdómme zat dat ding opeens op de hoek van m'n bed
Ja, háha, het is maar een 'kleintje'. Maar hier ben ik al echt als de dood voor. Dus ik heb er een kwartier naar gestaard. Met in m'n achterhoofd dat ik er iets mee moest. Een beker eroverheen. En dan 10 boeken erop. Maar wat als hij weg zou rennen terwijl ik in de keuken die beker ging halen? Uiteindelijk met een zucht toch maar naar de keuken. Beker gepakt. Terug naar de slaapkamer. Hij zat er nog, maar ik dors echt niet met m'n hand zo dichtbij te komen om die beker er overheen te zetten

Wat dan. Een steelpannetje. Terug naar de keuken. Nog een paar minuten moed verzameld en een strategie uitgedacht. Ik kon 'm wel opsluiten in dat steelpannetje maar wat dan? Dan kroop hij er weer levend uit als dat ding opgetild werd. Kan niet. Dus nog een paar minuten later had ik het lef om het pannetje met een harde klap *kokhals* op dat ding neer te laten komen. Nog eens *kokhals* aangeduwd.
Zo staat het er nog steeds. Heb m'n deken en een kussen gepakt en ben op zo'n hard bankje in de huiskamer gaan slapen.
Kweenie, ik denk dat ik maar met het schaamrood op m'n kaken aan de campingeigenaresse of m'n buurman ga vragen of die het willen regelen verder
