Ze bleef direct hangen bij het kastje van onze riolering.

Toen ze daar uitgesnuffeld was ging ze naar het hek. Eerst keek ze even peinzend naar het wildrooster en toen wilde ze toch via het klaphekje.

We waren vervolgens op de parkeerplaats. Daar moest iedere boom besnuffeld worden.
Dit valt me altijd op wanneer ik mijn honden het tempo laat bepalen. Ik heb altijd het idee dat ik ze best veel de tijd geef om te snuffelen maar ze willen. echt. eigenlijk. alleen. maar. snuffelen. Volgens mij vinden ze mij maar achterlijk met mijn ferme gewandel.

Er zijn hier honderden kilometers prachtige zandpaden te bewandelen maar ik zag haar al geinteresseerd naar het fietspad naast de autoweg kijken... nee toch...

Jawel.

Ze wilde naar de overkant, de parkeerplaats op.
"Doe ik het goed? Vind jij het ook een mooie route?"

We kwamen langs een paadje dat weer naar het bos zou leiden. Ik moet toegeven dat ik haar toen wel een beetje subtiel die kant op gehint heb.

Eindelijk.


Snuffel, snuffel, snuffel, snuffel.

Het LIEFSTE hondje ter wereld.

Hier was een vogel uiteen geplukt door een andere bosbewoner.

Links uitgesnuffeld... rechts ook nog even snuffelen.

Hier heb ik zelf maar rustig de tijd genomen om te kijken of ik sporen zag van boommarters. (Nee.)

Hier heeft ze een tijdje de bosjes in staan kijken en staan snuiven.

Hier rook het interessant.


Het werd langzaamaan donkerder...

Deze luchten pakten boven ons samen. Tijd om naar huis te gaan. Gelukkig koos ook Lucca die kant.

Bijna thuis. In een half uur hebben we denk ik iets van 500 meter afgelegd





