Yuna heeft een enorme plofvacht e als het wat warmer is, raakt ze snel oververhit. Dan is wandelen niet zo lekker en gaat ze liggen uithijgen. Soms ook nog op een paar meter afstand van ons huis, kan ze gewoon niet meer mee komen.
Nu kunnen we naar hartenlust door het bos struinen en kan ze lekker rennen.
Ze kan nog wel angstig reageren op andere honden. Meestal zie ik dat aankomen en lijn ik haar aan. Soms keren we gewoon om en als zo'n hond dan toch op haar afkomt, blokkeer ik die. De meeste bazen reageren daar goed op.
Toevallig gisteren, niet ver van die lege koeweide sprintte ze opeens van achter mij weg, meters ver die wei in. Kijk ik achterom en zie ik twee herder-kruisingen die kennelijk enthousiast op haar afgestormd waren. Aan de andere kant van die wei ging ze zitten kijken. Die honden pasten niet onder het prikkeldraad en ik ook niet. Dus ben ik langs die wei bij die honden weg gaan lopen en liep zij in die wei gelijk met mij op, tot ze het vertrouwd vond.
100 meter verder komt er een stel met twee aangelijnde labradors aanlopen, dus ik neem haar bij me. Zeggen zij dat ze de honden alleen aangelijnd hadden omdat ze erg nat waren. Dus zei ik dat ik haar bij me nam omdat ze een beetje bang is. ( in het bijzonder voor zwarte labradors en helemaal als ze met meer dan een zijn.)
Dan is het maar goed dat wij ze vast hebben, zeiden ze.
Het is hier nog vrij rustig wandelen en afstand nemen is heel makkelijk in zo'n woud. Maar toch is het er nu drukker dan vorig jaar in het hoogseizoen. Yuna is haar corona-spek alweer kwijt, nu ik nog!
Die dikke staart aan dat geschoren lijfje. Ze kijkt wel verwijtend 
