Dus nu leggen we samen heel wat kilometers af. In het begin voorzichtig en opbouwend, vorig jaar liepen we samen trails van 12-15 km maar inmiddels gaan ook de langere trails van 23 hem probleemloos af. Ik vind dat mooie afstanden om samen te lopen en ben blij dat hij het ook zo leuk vindt. Hij moet nog wel leren de eerste paar kilometer een beetje te doseren, het enthousiasme dat we gaan starten gaat dan gepaard met een hoop geblaf en een hoog tempo, maar na een kilometer ofzo heeft ie inmiddels wel begrepen dat ie z'n energie nog nodig heeft. Hij is alvast een betere hardloper dan ik. 
Door onze 'achtertuin' kan ie vaak los mee
Hij is sneller dan ik, dus af en toe vinden we een mooi stokje om mee te slepen. Je moet immers wat als je op de baas moet wachten.
Uitzicht bekijken
Kap nou eens met die foto's, we waren aan het rennen!
Beetje water slobberen tussendoor, ook belangrijk
Rex, ga eens leuk zitten, dan maak ik een foto van je.
Schiet! Nou! Op!
Ook bij 'wedstrijden' zijn we niet te beroerd om een kekke stok mee te nemen.
In elk geval één van ons twee kijkt nog blij.
Na de gedane arbeid doen we natuurlijk een dutje.
En speciaal voor jullie vermaak; we hebben ook een dogsurvival meegedaan, waar we het komisch nummer waren. Met name de hindernissen waarbij mijn man aan de kant stond te kijken waren een daverend succes; ik probeer meneer ervan te overtuigen onder een zeil door te kruipen, lig er zelf al onder, hij staat ernaast te kijken naar de baas en waarom die daar staat en we daar niet heen gaan. Waarom zou je onder een zeil gaan liggen als je ook naar de baas kunt?! Overigens haalden we iedereen dan wel weer in op de hardloop-stukken.
Ik had er meer foto's van, maar die kan ik even niet vinden. Wel deze nog gevonden; Ik ga dus niet op die kar he. Ga zelf maar op die kar, ik heb toch poten? Ik. Doe. Het. Niet. (Mij best jongen, blijf je er toch lekker naast lopen. Kan het schelen.
)
En ik ook natuurlijk. 
