Vandaag was het zover, mijn afscheid met Sam.

[Caro]

Wat mooi Hilly, die urn en die doosjes. En dat vlechtje van Sam's haar, zo schattig.

[Hilly45]

Via Facebook kreeg ik een zog. herinnering met een foto van Sam. Daarin zat Sam in de auto in zijn mooie steigerhouten kist. Dat brengt dan zoveel herinneringen...

Een jaar geleden kocht ik juist een grotere auto voor mij en Sam en had ik een gave steigerhouten kist op maat laten maken, met daarin een op maat gemaakt orthopedisch kussen. De auto bouwde ik echt 'om' tot een echte hondenauto, het was onze auto.

Gister heb ik de auto, nadat ik de as van Sam had opgehaald, ontdaan van Sam's spullen. Ook de sticker heb ik bewust verwijderd, want het was niet meer de Sam Mobiel.

Maar de auto voelt nu niet meer als mijn auto, het is gewoon nu een soort 'truttenauto'.

Mijn grote bed, speciaal voor Sam gekocht, zodat we meer ruimte hadden, was mijn 'veilige' bed. Maar nu is het een koud bed. Een zacht kussen, het 2e kussen naast de mijne, was speciaal voor Sam. Maar als ik me nu omdraai in bed, dan ligt daar niet het koppie van Sam.
Als mijn hand in het donker even zoekt naar het lichaam van Sam om hem te aaien, dan is er niks. Dan denk ik nog even; Ligt hij dan nog in de mand naast bed? Ik doe het lichtje dan aan, maar er staat geen mand meer.

Mijn huis was echt een fifty fifty huis leek het wel. Overal ademde Sam, in lekkers overal in mooie trommeltjes her en der, in de speciale diepvries voor hem, de vele kussens en lekkere kleden. Een ladekast met alleen maar spulletjes van Sam. Een andere kast met alleen maar spullen van Sam in de vorm van gedroogd vlees, blikjes, hersenwerk-dingetjes.

De schuur is nog voor de helft gevuld met de uitgeklapte doggyride. Fietsen was vooral leuk met Sam. Wandelen was vooral leuk met Sam.
Wat heb ik nu aan het alleen fietsen en wandelen? Waar houd ik dan mijn hand, als ik daar geen riem in heb?

Mijn bed wil ik eigenlijk niet verschonen, daar lag Sam nog zijn laatste nacht. Mijn nachthemd wil ik ook niet verschonen, aan dit nachthemd lag Sam zijn laatste nacht, de hele nacht tegen mijn buik aan.
Ik kan de schoenen overdag uitlaten, ik hoef immers niet naar buiten met Sam. Autorijden en fietsen mag ik nog niet ivm mijn gebroken elleboog, die moet herstellen met rust.

Ik hoopte dat vandaag mij wat zou troosten, want vandaag is het tevens 9 jaar geleden, dat ik middels een altruïstische leverdonatie, een deel van een lever anoniem heb mogen geven aan een jong meisje, die dit zo hard nodig had. Ik zei altijd; Het meest mooie in mijn leven is Sam. Daarna volgt de dag van 11 mei, de dag dat ik het leven gered heb, met een deel van mijn lever, aan een jong meisje.

Maar eerlijk is eerlijk, het troost me nu nog niet. Niets lijkt te troosten. Het is echt één zwart gat. Dat wat voor mij zo veilig was, mijn huisje met Sam, mijn bed met Sam, in gezelschap zijn anderen in combinatie met Sam, de winkels in de stad die mij kenden als 'die vrouw loopt altijd met haar hond', alles is weg. Alleen de geur van Sam hangt nog in zijn haar, maar als ik die ruik, dan word ik nu compleet wanhopig en overstuur, omdat de realiteit is dat hij er niet meer is.

Het is zo allesoverheersend, dit gemis van Sam.

[Caro]

Ach lieve Hilly, ik begrijp zo goed hoe je je moet voelen. Hier is ook alles aangepast om het Shep zo fijn mogelijk te maken en als ik mezelf voorstel dat dat hier allemaal staat en ligt maar Shep er zelf niet meer is dan word ik al gek van verdriet terwijl zij er nu nog wel is maar jouw lieve Sam niet meer. De haren die je waarschijnlijk nog heel lang overal tegen gaat komen en zijn lucht die aan bepaalde dingen zit. Ja ik snap dat je daar overstuur van raakt. Ik zou niet weten wat zou kunnen helpen. Het heeft heel heel veel tijd nodig denk. Kun je wat steun bij je buren vinden? Zij weten hoe belangrijk Sam voor jou is.

[S@ndr@]

ach meis t is rauw, en je hebt pijn want hij was een grote invulling in je leven en een heel stuk liefde, neem de tijd... vroeg of laat komen de gedachtes en de behoefte om dingen stukje bij beetje af te sluiten en achter je te laten .. maar daar is het nu nog veel te vroeg voor.. en facebook gaat niet helpen, kan ik je verzekeren, ik krijg alle dagen herinneringen van die grijze.. maar ik denk dat ik het over een jaar of 5 wel kan waarderen

[blondie]

ach meis t is rauw, en je hebt pijn want hij was een grote invulling in je leven en een heel stuk liefde, neem de tijd... vroeg of laat komen de gedachtes en de behoefte om dingen stukje bij beetje af te sluiten en achter je te laten .. maar daar is het nu nog veel te vroeg voor.. en facebook gaat niet helpen, kan ik je verzekeren, ik krijg alle dagen herinneringen van die grijze.. maar ik denk dat ik het over een jaar of 5 wel kan waarderen

Dit, en dit "de winkels in de stad die mij kenden als 'die vrouw loopt altijd met haar hond", je zult heel vaak mensen tegen gaan komen die je er naar gaan vragen, ook mensen die je helemaal niet kent.
Af en toe best moeilijk, weet ik uit ervaring.. Na de dood van Finn werd ik ook door Jan en alleman aangesproken, ik had nooit door dat we blijkbaar zó opvielen.
En zeker vlak na zijn dood moest ik af en toe flink slikken als iemand me ineens weer staande hield, of zelfs uit hun huis kwamen lopen om te vragen waar hij was. Het waren niet eens altijd mensen die zelf honden hadden, maar gewoon plekken waar ik vaak langs liep en af en toe eens zwaaide, of volstrekt onbekenden dus die op een of andere manier het gewoon waren dat ik met de 2 honden liep.
En hoewel het soms moeilijk was, deed het me dan toch ook wel weer wat dat mensen hem blijkbaar ook hadden opgemerkt, en dat ze hem dus ineens ook "misten".
En ondanks dat ik nog een hond "over" had, verdriet van het gemis en kunnen denken aan de vele mooie momenten kwamen veel later pas. En nog heb ik het af en toe, als ik of andere mensen het over hem hebben. Ben ook niet de enige, mijn vader trekt ook nog wel eens weg als het over Finn gaat. En mijn vriend kan het nog steeds niet over de dood van Bluf of Joe hebben, die gevoelens zitten nu eenmaal zo diep.. lach en een traan zal het na verloop van tijd worden, maar de tranen zullen bij jou nu vooral de boventoon voeren, en dat is niet erg, ook die emotie moet eruit, en ook dat verdriet moet je kunnen laten gaan.

Ik wapende me er in het begin wel een beetje tegen hoor.. ging niet met iedereen die naar hem vroeg in detail, dan zou ik een wandelende emo bom zijn geworden. Dus die tip wil ik je meegeven, praat met mensen en laat je gevoelens gaan als dat goed voelt, maar probeer niet bij iedereen die er naar vraagt het uit te leggen, alleen al om jezelf te beschermen.
"ja, hij is er inderdaad niet meer, en ik mis hem vreselijk" daar liet ik het bij bepaalde mensen bij.
Want horen hoe mensen ons ervoeren en hoe sneu het wel niet was, dat kon ik er dan juist niet bij hebben, hoe lief bedoeld ook

[Hilly45]

Vanmorgen vroeg stap ik maar van bed af. Kan toch niet slapen, het is nog donker.

Ik denk na over gisteravond, toen ik even de koelkast opende voor koud water. Ik werd geconfronteerd met je grote langwerpige doos, waarin nog het restant vlees zat, wat je normaal donderdagavond zou hebben gegeten, lekker kangaroe-vlees was het. Maar ik kan het weggooien en de bak afwassen.

Dan ligt daar het doosje met medicatie, ik vulde altijd via zo'n weekdispenser je medicatie uit en het bakje van de donderdag was nog gevuld met het de momenten van 10.00/13.00/17.00/21.00/22.45/23.00uur. Afwisselend homeopatische middelen en pijnmedicatie. Maar ook dat is niet meer nodig.

De bak water, in een hoge bak, want je liep het de laatste tijd gewoon omver als het in een lage bak zat, kan ik afwassen. Het is allemaal over.

En dan vanmorgen, dan wil ik opstaan, het benauwd me in de slaapkamer alleen. Ik was 12,5jaar lang uitsluitend samen met jou in de slaapkamer, al dan niet jou op mijn bed en nu was je er niet. Ik pak dan het houten hartje, dan heb ik je wat bij me, maar het is niet hetzelfde.

Ik wil opstaan, maar durf amper me te realiseren waar ik ben door te kijken, want dan zie ik zo'n lege plek in mijn bed. Maar het moet toch. Dan zet ik voorzichtig de voeten op de grond, uit angst, dat ik op je stap, omdat je in de mand ligt, maar koud laminaat wacht me op. Ik zet toch door en open de slaapkamerdeur en woonkamerdeur. De stilte ervan voelt als een mokerslag in mijn gezicht.

Lieve Sam, het is echt zo leeg, zo koud zonder je.

Ik pak mijn mobiel en lees een WhatsApp berichtje van een oud zzp-collega.

Ze schrijft me onderstaand verhaal, wat zo mooi is. Ik besef, dat ik ook mijn eigen rouw aan moet gaan. Het is zo'n individueel proces. Ik hoop, dat ik die tijd kan en mag nemen van mezelf.

Ach, lieve Sam, voelde ik je nog maar even, je warmte uit je neusgaatjes, je oogjes.......

Verhaal wat ik kreeg:

Het was avond bij het meer en de lucht kleurde alsof zijn leven ervan af hing. Er was overal paars en roze en geel en oranje, in woeste stille vegen. De mier en de vlinder keken ernaar alsof het de eerste keer ooit was. En eigenlijk was dat natuurlijk ook zo.
“Wat is rouw?” vroeg de mier.
De vlinder keek naar de lucht. Hij schraapte zijn keel.
“Rouw is stilstaan bij de pijn die je voelt om iets dat er niet meer is” zei de vlinder. “Rouw is het vieren van verdriet, aandacht voor iets dat je eigenlijk het liefst voor altijd zou vergeten, maar dat gewoon te erg en te groot en te belangrijk is om zomaar te verstoppen.”
Hij stond op en vouwde zijn vleugels wijd open. De zon keek toe en hield zijn adem in. De lucht keek mee.
“Rouw is een periode waarin je jezelf helpt over iets heen te komen, door er helemaal in te gaan zitten. Op jouw manier.”
De mier dacht na.
“Kun je rouw fout doen?” Hij keek ongemakkelijk. De mier wist niet zeker of hij er geschikt voor was want hij had het nooit gedaan, en zo ja, of er dan iets zou gebeuren. Het leek hem eng.
“Oh nee” zei de vlinder, “oh nee zeg, ónmogelijk! Jouw rouw is jouw rouw. Er zijn geen regels voor iets dat zó persoonlijk is. Het is jóuw verwerking van jóuw gevoel van verlies, en dat moet je dus ook op jouw manier doen. Rouw is niet als een dansje met bepaalde passen die voor iedereen hetzelfde zijn. Rouw, is van jou.”
Hij ging weer zitten en keek de mier aan.
“Rouw is van niemand anders dan degene die het voelt.”
De mier keek naar de grond. Hij had ineens behoefte aan rouw. Zomaar. Voor alles wat hij ooit had weggestopt en toch altijd stiekem met hem meeliep, waarheen hij ook ging. Het moment was daar.
Hij keek naar de lucht, die op zijn manier rouwde. Het was misschien wel de mooiste rouw ooit. Uitbundig, kleurrijk, prachtig. En heel, heel persoonlijk.
Terwijl het voorzichtig donker werd, had de mier voor het eerst in zijn leven tijd voor rouw. Hij sloot zijn ogen en zuchtte diep.
En was volkomen stil.....
Marnix Pauwels

[Caro]

Steeds weer kippenvel als ik je berichten lees Hilly.

[teckeltoos]

Heel herkenbaar.

Voerbak, waterbak, speeltjes kussens en kleedjes waarop Sarah altijd lag confronteren je met het gemis.
Het schooien en blaffen om een hapje als wij aan het eten waren.
Het niet meer voorzichtig deuren open hoeven doen omdat ze ervoor kon liggen.
Haar koekjestrommel, de speeltjes.
Ik had een kleedje in het hok achter een kast gegooid. Maanden later het er weg gehaald en mijn gezicht erin geduwd.
Het hele huis was ineens totaal "anders" geworden. Het vertrouwde was weg.

Het doet mij goed dat je troost zoekt en dat je verdriet het met ons deelt.

Na het inslapen van Sarah heb ik steun gehad van de woorden bij haar IM topic maar
daarna had ik even geen zin meer in het HF.
Totdat jij me op iets wees.

Het verhaal heb ik opgeslagen. Een prachtig en troostend verhaal.

[Ingrid48]

zo herkenbaar….heel veel sterkte Hilly

[Branka]

Jouw verdriet is zo rauw en herkenbaar. Geef het de ruimte en tijd die het nodig heeft. Op termijn komen de mooie herinneringen boven en denk aan hem met een lach en een traan.
Sterkte.

[Anke]

Je berichten komen binnen. Ik weet precies hoe je je op momenten voelt. Geef jezelf de tijd. Wees verdrietig, mis hem en adem door. Doe het op jou tempo. Sterkte!

[Lucia]

Heel veel sterkte met het verlies van Sam.

Wij zitten ook nog vol in het rouwproces en nu ik weer begonnen ben met de dagelijkse routine als voor de aanval van beide honden, klappen de dagelijkse dingetjes met peer er echt nog wel in.
Heel herkenbaar dus.

Troost moet zijn dat het wel wat zakt, maar nu doet het gewoon pijn en is alles confronterend. Daar doe je niets aan helaas.

Sterkte

[Hilly45]

Er is weer een nacht voorbij, die onwijs moeizaam verliep. Dan is het fijn als het licht wordt. Maar ja, met licht zie je alles en ook de lege plekken.

Ik kreeg gister zo'n mooi, lief mailtje van een juf van het Regina Coeli Instituut, waar ik jaren geleden een week Engelse les had.

'Thank you for sharing your beautiful, beautiful farewell to Sam with me. I am so sorry he has gone and your words depict so sweetly the space he took up, and which he has left with his absence. I wish you more of the strength and power woven through this message.'

Er wordt zo lief over hem en mij geschreven. Ook hier op Hondenforum en elders op Facebook. Het steunt wel en later wil ik hier ook nog iets mee, als een vorm van verwerking. Voor nu blijft nog die zware deken op me liggen en soms krijg ik letterlijk geen lucht.

Eigenlijk was ik zo'n twintig v.d. vierentwintig uur bezig met Sam. Alles was gericht op Sam, omdat hij ook wel zorgbehoeftig was. En als ik dan al eens zonder hem snel een boodschapje deed, keek ik via de app op de telefoon hoe het thuis ging, want daar stond een camera. Nu zijn de vierentwintig uur van de dag zo leeg, zo doelloos.

Werken doe ik nog niet, mede vanwege mijn gebroken elleboog. Werken kan structuur bieden en afleiding, maar ik denk dat ik het nu amper zou kunnen.

Zondagmiddag heb ik wel even afleiding gehad van Yvonne Postma met Morris en Ayla. Dat is dan heel fijn en deels val ik in de valkuil, dat ik bij alles dan oplet, of de honden wel meekomen. Zullen ze niet verdwalen, achterblijven enz. De gezonde gedachte is 'Hij moet mij als baas in de gaten houden', maar ik was dat met Sam al kwijt. Dat kon hij niet door de dementie. Ik moest hem in de gaten houden en vaak kon Sam ook al niet meer van de lijn af.

Gistermiddag ging ik even met de onderbuurvrouw, waar Karel van is, het park in. Maar hier in de buurt dan het park ingaan, is nog een opgave. Deels wel afleiding, want als ik honden zie, verzacht ik even. Maar ik voel me zo incompleet. Sommigen kijken dan naar mij en vragen "Waar is de jouwe?" Weer anderen kijken verschrikt weg en durven niet te vragen. W.s. vullen zij in, dat Sam er niet meer is.

[Caro]

Lieve Hilly, ik zou het ook heel dubbel voelen om op een plek te wandelen waar veel honden zijn. Aan de ene kant fijn omdat honden om je heen nu éénmaal altijd prettig is. Aan de andere kant zwaar omdat je eigen Sam er niet meer bij is. Knuffel

[Hilly45]

Lieve Hilly, ik zou het ook heel dubbel voelen om op een plek te wandelen waar veel honden zijn. Aan de ene kant fijn omdat honden om je heen nu éénmaal altijd prettig is. Aan de andere kant zwaar omdat je eigen Sam er niet meer bij is. Knuffel

Ja, ik kan het bijna niet voorkomen, of ik moet nooit meer in het park komen, maar dat is hier op 4 minuten loopafstand en eigenlijk wat 'mijn tuin'.

Het voelt ook heel dubbel of moeilijk. Ik wil de honden die ik tegenkom aankijken, even roepen als ik ze ken, vragen of ik ze mag aaien. Ben nu eenmaal iemand, die graag fysiek contact maakt met honden. Maar tegelijk voelt het nu bijna alsof ik 'vreemd' ga en dat het niet mag. Maar ik weet, dat dat onzin is. Ook met Sam aan mijn zijde deed ik dat veelvuldig en Sam vond dat altijd prima. Dat mag ik dus juist wel doen. Als Sam zou toekijken vanuit 'ergens', dan zou hij het denk ik fijn vinden. Maar ja, het blijft allemaal moeilijk merk ik.

[Caro]

Natuurlijk blijft het moeilijk, het is nog hartstikke vers. Rouw heeft tijd nodig en bij de één meer dan bij de ander.

[Hilly45]

Wat jij moet doen is weer een hond nemen. Want zeg nou zelf, een Hilly zonder hond is ook maar half
En nee, dat is geen plaatsvervanger voor Sam. Maar weer een geheel eigen hondje met een eigen karakter en eigen eigenaardigheidjes.
Een bron van afleiding, een diertje om weer liefde en verzorging aan te geven. En om weer van te gaan houden.
Je zult er dingen van Sam in gaan terugzien en ook heel andere dingen die Sam nooit deed
Waarom zou je het jezelf ontzeggen?

Ik begrijp je advies. Voor nu kan het niet, al klopt al je tekst.

[Caro.]

Wat jij moet doen is weer een hond nemen. Want zeg nou zelf, een Hilly zonder hond is ook maar half
En nee, dat is geen plaatsvervanger voor Sam. Maar weer een geheel eigen hondje met een eigen karakter en eigen eigenaardigheidjes.
Een bron van afleiding, een diertje om weer liefde en verzorging aan te geven. En om weer van te gaan houden.
Je zult er dingen van Sam in gaan terugzien en ook heel andere dingen die Sam nooit deed
Waarom zou je het jezelf ontzeggen?

Ja dit...

Alleen daar moet Hilly wel aan toe zijn.
Toen Puchu overleed hoefde het van mij echt niet de eerste paar weken, daarna kwam ik langzaam tot het besef dat ik niet alleen Puchu
miste, maar ook 'een hond'.
Toen ik rond ging kijken, vond ik helemaal niks leuk, want ik wilde alleen Puchu maar terug
en toen ineens stuitte ik op het kopje van Jessie en ik wist binnen een seconde 'die is het' (toen ik erop klikte zag ik dat ze in Spanje zat,
vond ik ook allemaal best, want deze hond moest het gewoon worden).

Hopelijk komt Hilly mettertijd tot het besef dat ze echt weer van een andere hond kan houden, dat dit niets afdoet aan haar liefde
voor Sam, maar dat het wel weer vrolijkheid in haar leven kan brengen.

Hilly

[Caro.]

Hopelijk komt Hilly mettertijd tot het besef dat ze echt weer van een andere hond kan houden, dat dit niets afdoet aan haar liefde
voor Sam, maar dat het wel weer vrolijkheid in haar leven kan brengen.

Ik bedoel het ook niet als in de plaats van Sam hoor Ik snap ook wel dat Sam een hond was die niet te vervangen is. Maar dat is eigenlijk geen enkele hond. Iedere hond is uniek.
En ik denk eigenlijk ook wel dat als Sam vanaf zijn wolkje naar beneden kijkt, hij tevreden zal glimlachen als hij Hilly weer ziet met een hondje

Ja, ik snapte je helemaal en zo is het ook

[Hilly45]

De doggyride, die mij en Sam zo blij maakte, is ingeklapt.

Kleden gewassen en opgeruimd. Ik brak volledig.

De doggyride waarmee we de elfstedentocht gefietst hebben en Sam de eerste hond ooit was. Sam werd er altijd in vervoerd als een paus en nu staat hij keurig in een mensen a la burgerlijk net truttenschuurtje net zoals mijn auto een truttenauto nu is.

Het is zo confronterend, zo echt. Niks geen nachtmerrie maar de naakte realiteit.











Burgelijk net truttenschuurtje nu...

[Sterre]

Wat een mooie spulletjes allemaal. En heel confronterend voor jou natuurlijk. Veel meer als sterkte weet ik eigenlijk niet te zeggen.

[Hilly45]

Wat een mooie spulletjes allemaal. En heel confronterend voor jou natuurlijk. Veel meer als sterkte weet ik eigenlijk niet te zeggen.

Dank je. Ik zocht altijd zorgvuldig naar mooie en goede spullen. De doggyride bv. is van 2010 en was nog steeds super. Het afgelopen jaar hebben we daar zoveel aan gehad.

In de gang hangt nog 'ons' heuptasje, waarin altijd lekkers zat en poepzakjes. Ook zijn riem en tuigje blijven daar hangen. Die horen daar.

Het is zo confronterend, dat ik alleen maar weer huilbuien heb en op de bank zit te zitten.

Straks doe ik wel weer wat.

[ZorroMax]

Heel herkenbaar en heel normaal. Alles in je huis en omgeving herinnert aan Sam.

Enne, Nanna's advies is goed, maar wel op jouw tijd. Het enige wat (een beetje) helpt na zo'n verlies is een andere hond. Ik spreek uit ervaring.

[thom]

Het is zo confronterend en de pijn is zo rauw. Dikke knuffel Hil.
Neem de tijd om te rouwen, neem alle tijd, een ieder rouwt op zijn/haar eigen manier.

[Maryanne]

Het is zo confronterend en de pijn is zo rauw. Dikke knuffel Hil.
Neem de tijd om te rouwen, neem alle tijd, een ieder rouwt op zijn/haar eigen manier.

Zo is het, maar ik begrijp het advies van Nanna en Caroline ook. In september is mijn Bobby overleden, ik mis hem bog steeds.Maar ik zou nu wel weer graag een reutje willen om hetzelfde mee te doen als met Bob, cursussen volgen, wandelen, speuren, apporteren, zwemmen enz.

[under the red sky]

Ik sluit me aan bij Cleva en Kells. We hebben het meegemaakt met een pupkoper. Letterlijk ziek van verdriet, hartverscheurend om te zien. We hebben gevraagd of een hondje van ons bij haar mocht logeren en dat is een gouden greep geweest. Het geeft gewoon zoveel troost en afleiding.