Willem en Cody, een weerzien na 3.5 jaar (plus filmpje)

[Zamunda]

Maddie is mijn Roemeen ja. Ze heeft niet echt een eigen topic, ik ben daar slecht in
Maddie is met een week of 6 in het staatsasiel gekomen, en rond het jaar naar Red Panda gegaan, een kleiner asiel wat ook herplaatst. Met anderhalf is ze bij ons gekomen, nu is ze bijna 7.
Voor zover ik weet niets raars meegemaakt.
Maar ze is gewoon raar.

Ze is niet angstig, helemaal niet zelfs. Maar ze zit in haar eigen wereldje. Ze zwerft enorm, het is geen weglopen, het is echt zwerven. Dat mag ze uiteraard niet, in de tuin zit ze aan een lijn van 20 meter, op wandeling loopt ze aan de flex.
En nu dus onder de juiste omstandigheden af en toe een kilometer los. Altijd op dezelfde plek, onder dezelfde voorwaarden. En dan kan ik haar terugroepen. Maar op andere plekken niet.

Zindelijk is ze pas geworden nadat Imp helemaal zindelijk was Ik had het niet meer verwacht, eigenlijk. Ik heb dat haar dus niet "geleerd" uiteindelijk kwam het vanzelf.

Ze houdt wel enorm van aandacht, zelfs van vreemden. Een echte connectie gaat ze echter niet aan, ze wil gewoon graag aangehaald worden. Andere honden heeft ze een pesthekel aan.
Ze lijkt op een afstandje een hele gewone normale hond, ze wandelt graag, fietst graag, graaft graag muisjes, ligt graag op de bank, speelt met Fitz en Imp, gewoon, hondendingen.

Maar echt contact, in de zin van iets kunnen leren, dat komt niet tot stand. Niet met hele kleine stapjes, niet met clicker, de lekkerste beloningen, niet niets. Ze zit in een bubbel waar ik niet in kan komen.

Jeetje, heel anders maar toch ook wel overeenkomsten. Voor Maddie zelf is het wel veel fijner denk ik, die merkt eigenlijk nergens wat van lijkt het, die gaat haar gangetje wel. Maar als baas lijkt het me wel heel moeilijk om die connectie niet te voelen/krijgen, dat heb ik met Willem gelukkig wel heel erg (wederzijds). Zoiets moet je dan ook echt helemaal los kunnen laten anders blijft dat toch wel frustrerend lijkt me.

Dat ze vier jaar lang niet zindelijk was is toch ook wel een dingetje, dat ben je ook weleens zat lijkt me (niet dat die hond er wat aan kan doen, maar leuk is anders). Bijzonder hoe ze daarin met Imp meegegroeid lijkt te zijn.

[fenneke]

Ik vind het heel leuk om te zien .

De interactie tussen de broers

[DeDiana]

Idem. Dacht dat het aan mijn PC lag.

Gelukkig zei mijn man er maar wat van .

Ja, ik denk ook dat een groepshuisvesting uiteindelijk voor de meeste van zulke honden beter is, als ze inderdaad een beetje goed kunnen gedijen in zo'n groep. Arlo heeft in ieder geval geleerd om met veel verschillende honden om te gaan (en daar wellicht ook wat zelfvertrouwen uitgehaald) en ik denk dat hij nóg onzekerder en banger was geweest als hij al die tijd in z'n eentje of met één andere hond had gezeten. Hij is dol op andere honden, voelt zich veilig in hun nabijheid en is heel speels, ik kan me voorstellen dat dat hem op momenten zijn angsten heeft doen vergeten - dat zie ik hier ook gebeuren. Ik denk dat ze in zo'n groter verblijf ook wat meer mogelijkheden hebben om dingen te onderzoeken en er gewoon wat meer gebeurt, waardoor de honden toch net wat meer gewend zijn.

Alleen dat al ja! Toch net iets meer stimulatie voor dat ontwikkelende brein.

Het gekke is dat Willem dól is op andere honden (en dan met name pups ), dat bevestigde mij ook in het idee dat hij in een groep gezeten had: die hond kende natuurlijk vooral andere honden en was heel 'honds' . Groot was mijn verbazing toen ik erachter kwam dat ze in kleine kennels zitten en hij altijd alleen met zijn broer had gezeten .
Ik ben met Willem ook een half jaar naar de hondenschool geweest, voornamelijk in de puples en zijn grootste beloning was als ik hem mee mocht nemen naar een pup of later zijn pubervriendinnetje .

Ach, wat schattig
En gelukkig maar dat hij zich wel fijn voelt bij andere honden, anders was het allemaal nóg een heel stuk lastiger voor hem geweest (en was hij misschien niet eens bij jullie geweest).

[Kaajeetje]

Even een vraagje tussendoor voor de mensen die het filmpje bekeken hebben: hadden jullie goed beeld of waren er hele stukken zwart? Mijn originele filmpje wat ik geupload heb is helemaal goed, maar man ging hem nu op joetjoep bekijken en zei dat er lange zwarte stukken tussen zitten (en dat zie ik nu ook) . Raar, eens kijken of ik dat kan fixen.

Hm, nog even goed gekeken maar ik had het verkeerde 'origineel' gecheckt, degene die ik geupload had was toch met zwarte stukken erin (niemand die dat dan ook even zegt hè ). Nu een nieuwe gemaakt, als het goed is met goed beeld:



https://youtu.be/f1oOsVPwe9g

Ik dacht dat het een heel kort filmpje was...oeps!


Verzonden vanaf mijn iPhone met Tapatalk

[lucie]

wat een boeiend topic is dit aan het worden! Logisch dat iedere hond anders is, maar dat honden ook dit soort, totaal afwijkend gedrag kunnen vertonen, had ik niet gedacht. Maddie klinkt inderdaad heel autistisch. En dat Willem en Cody, broers en onder exact dezelfde omstandigheden opgegroeid, toch nog best verschillen is ook fascinerend.

Als eigenaar van zulke honden moet je, lijkt me, veel ideeen over hondengedrag loslaten. Maar ik vraag me af, wat hebben jullie geleerd in de omgang met deze byzondere honden, dat je weer toe kunt passen op andere honden? Iets waar je anders niet zo snel aan had gedacht of gekund?

[Manuma]

Cody kan in tegenstelling tot Willem los lopen, ook in vreemd gebied. Mensen die hier langer lezen hebben bij Manuma de ontsnappingen van Cody kunnen volgen een paar jaar geleden. Wat ik haar fijn vond om te melden is dat wat Cody eigenlijk doet als hij weg is. Wij hebben een dik jaar een gps gebruikt voor Cody. Hierdoor weten we dat Cody wel wegloopt, maar niet ver. Hij zoekt een plekje, onzichtbaar voor iedereen en zit daar maar. Doordat hij dan niet op commando komt kan dat lastig zijn. Wij zagen hem op onze telefoon en konden hem gaan halen. Inmiddels weet Cody dat hij wil volgen, ons veilig vindt, daardoor is hij bijna altijd in zicht en doet z’n ding. Hij is buiten een blij ei en huppelt als een hertje. Juist door niets te zeggen en hem z’n gang te laten gaan is hij volgzaam en doet hij wat je wilt. Als ik hem juist roep en omdraai, gaat hij ook stilstaan. Dan komt hij echt niet. Ja, soms heb ik geluk als ik me overdreven vrolijk ga gedragen alsof ik hem al voor m’n knieën heb en aan het aaien ben, dan komt hij er huppelend aanrennen. En Shooter! Dat is z’n baken. Als ik Shooter roep en ga aaien komt Cody ook. Die wil dat ook. Daarbij kan Ro sinds kort ook aanlijnen. Dat is echt een vooruitgang. Dat was bij Manuma haar vriend al een probleem, maar is hier inmiddels na een paar jaar ook te doen. Dat geeft ook aan dat hij wel leerbaar is, maar op een tempo van maanden, jaren.

Wat fijn dat Ro hem ook aan kan lijnen nu, dat is al echt een grote stap
Ik vond het inderdaad prettig te horen dat hij gewoon ergens verstopt. Het vermoeden was er al, maar toch fijn te weten dat het zeer waarschijnlijk ook echt zo was. Ik vind het nog steeds heel bijzonder dat hij gewoon naar ons huis gelopen is en naast mijn auto heeft staan wachten. Dat moet voor Cody toch heel eng geweest zijn.

Ik geniet van je verslagjes. Ik kan het niet vaak genoeg zeggen: ik ben zó blij dat jullie hem tegen zijn gekomen

Ik heb nog wat filmpjes opgezocht. Let niet op de troep
Dit is hoe Cody in huis bij ons 'liep' Filmpje.
Maar aan de andere kant ook een heel blij ei.

[Zamunda]

Kuch, ik zei ergens eerder in het topic dat Willem nog nooit zo'n opdringerige hond meegemaakt had maar sloeg natuurlijk helemaal nergens op bedacht ik later: Lais is overtreffende trap van opdringerig . Dat vond hij in het begin ook lang niet altijd leuk maar zij drong nog veel meer aan en dan gingen ze toch spelen, dus Co had gewoon wat meer moeten aandringen .

Ik vind het heel leuk om te zien .

De interactie tussen de broers

Bijzonder hè, vooral hoe Cody heel graag wil en Willem echt heel leuk vindt ondanks diens afwijzende houding!

Ach, wat schattig
En gelukkig maar dat hij zich wel fijn voelt bij andere honden, anders was het allemaal nóg een heel stuk lastiger voor hem geweest (en was hij misschien niet eens bij jullie geweest).

Hij wilde nooit iets uit zichzelf (behalve vluchten) maar naar die pups zag je hem echt loeren joh! En dan ook ernaar toe trekken als we in de buurt kwamen (niet letterlijk want druk op de lijn vindt hij heel vervelend).
Nou en of! Hij ervaart juist veel steun aan de andere honden en zeker Lais maar ook Mister hebben hem echt geholpen om de wereld wat meer te snappen.

Ik dacht dat het een heel kort filmpje was...oeps!

Ah, dat klinkt ook wel logisch eigenlijk .

Wat een geweldige foto's. Cody heeft zich zichtbaar vermaakt, mooi om hem onder de modder te zien met zijn blije hoofd.
Het zijn prachtige broers en ze hebben het maar getroffen met hun baasjes!

Haha hij had het echt helemaal naar zijn zin ja! Kaatje verexcuseerde zich nog dat hij ging graven maar dat graven doen ze hier allemaal dus verbieden is geen beginnen aan en we vinden het ook veel te leuk om te zien hoe ze (en ook Co) daarvan genieten.

[Zamunda]

Dit is hoe Cody in huis bij ons 'liep' Filmpje.
Maar aan de andere kant ook een heel blij ei.

Dat krabbelen wat Co doet is heel herkenbaar. Willem heeft dat gelukkig wel veel minder maar wij hebben ook een minder gladde vloer dan jullie, een echt houten vloer die wat ruwer is. Maar die vloer zit vól met diepe krassen van Willem (ziet er niet uit ) omdat ook hij zo krabbelt en zich steeds schrap zet met die nagels. Het is wel een heel stuk beter geworden, hij kan zich nu ook vrij rustig bewegen en echt stabiel lopen maar als de deur open gaat is het nog altijd wat paniekerig.

Een beetje dom waarschijnlijk maar hij had ook altijd van die prachtige flossen onder zijn voeten... tot ik een paar maanden geleden ineens bedacht dat hij daardoor natuurlijk wel minder grip had . Dus sindsdien hou ik het bij en loopt hij nog weer iets stabieler.


Mooi dat filmpje van blije Co, aan het einde zie ik hem inderdaad ook wat plakken aan Uma wat jij al noemde!

[Zamunda]

wat een boeiend topic is dit aan het worden! Logisch dat iedere hond anders is, maar dat honden ook dit soort, totaal afwijkend gedrag kunnen vertonen, had ik niet gedacht. Maddie klinkt inderdaad heel autistisch. En dat Willem en Cody, broers en onder exact dezelfde omstandigheden opgegroeid, toch nog best verschillen is ook fascinerend.

Als eigenaar van zulke honden moet je, lijkt me, veel ideeën over hondengedrag loslaten. Maar ik vraag me af, wat hebben jullie geleerd in de omgang met deze bijzondere honden, dat je weer toe kunt passen op andere honden? Iets waar je anders niet zo snel aan had gedacht of gekund?

Poe, daar vraag je me wat, interessante vraag wel. Ik heb inderdaad heel veel overboord moeten gooien:
- counter conditioning? Vergeet het maar. Je kunt het zo gek of zo klein niet bedenken of Willem zit al zo hoog in de angst dat er echt niets meer binnenkomt en hij niets als beloning ervaart (en alles juist als extra druk ziet).
- desensibiliseren? zelfs met de langste adem niet mogelijk. Ja, als je kijkt over maanden/jaren. Maar denken dat je in een sessie of een paar sessies waarin 'niks' gebeurt iets kunt bereiken? Nee. Ja, wat ik daarmee bereikte was dat Willem me buiten die sessies nóg argwanender aankeek, vertrouwen verder gedaald .
Om dan maar over 'gewoon' trainen niet te beginnen. Soms kon het wel hoor, hij heeft bijvoorbeeld de commando's zit, lig en touch geleerd en luistert meestal ook als ik hem naar binnen roep of naar een ander vertrek (waarbij ik me moet afwenden omdat hij anders niet langs me durft). Maar ik kan die commando's niet zomaar inzetten, de context moet echt juist zijn en dat luistert dus vrij nauw.

Om bij Willem niet te ver te gaan moet je hem heel erg goed kunnen lezen, maar het moeilijke daarin is dat Willem zélf heel vaak dubbele signalen uitzendt. Dan zie ik dat hij iets van me wil, waarschijnlijk contact, maar tegelijkertijd zendt hij angst uit. Daar heb ik me heel vaak in vergist, ik wilde dan (heel graag) voldoen aan die vraag om contact maar daarmee ging hij dan toch weer verder weg want de angst was groter. Die ambivalentie vindt ik nog steeds weleens moeilijk, dan zie ik hem kijken en hij wil dan iets van me maar ik weet niet goed wat want wat ik aanbied is vaak te eng. Zo is hij bijvoorbeeld heel graag zelf buiten, maar soms staat hij op dertig meter afstand naar het huis te turen. Die wil naar binnen denk je dan. Maar doe je dan de deur open en roep je hem dan komt hij niet . Soms ook weer wel hoor, dan is hij blij dat je hem roept, maar vaak blijf je achter met de vraag waarom hij nou zo staat te staren.
Die ambivalentie toont hij heel vaak, ook met uitlaten bijvoorbeeld alhoewel dat net weer ander is. Heeft hij het idee dat we gaan dan is hij ontzettend enthousiast en staat helemaal klaar om zijn tuig om te krijgen. Maar zodra je de deur uitloopt loopt hij een beetje als een geslagen hond achter je, vrijwel de hele weg. Je vraagt je echt af wat hij eruit haalt en waarom hij nou zo enthousiast wordt van het idee . Overigens werkt ook hier gewenning niet: hij is al geregeld meegeweest op wandelingen van 40km maar denk maar niet dat hij gedurende de wandeling ontspant.



En Willem is zo extreem, de manier van omgaan daarmee is eigenlijk helemaal niet van toepassing op normale honden. Ik ben bijvoorbeeld een stuk beter geworden in kalmerende signalen, maar die heb ik verder eigenlijk nooit zo nodig bij de andere honden. Wel ga ik net als kaatje heel erg op mijn gevoel af bij de omgang (en af en toe trainen) met Willem, misschien dat dat gevoel dan wel wat verder ontwikkeld is daardoor?

Banjo was in het begin hier erg bang en misschien dat mijn ervaringen met Willem wel geholpen hebben om Banjo de juiste omgang te bieden maar iets specifieks zou ik niet kunnen noemen en ik heb altijd wel gevoel gehad voor het omgaan met wat angstiger dieren dus dat zat er eigenlijk al in.
Misschien heb ik veel meer geleerd wat ik toepas op andere honden dan ik nu besef hoor, ik ga het eens laten bezinken.

Wat ik in elk geval geleerd heb is dat je soms prachtig gedrag 'zomaar' voor altijd kwijt kunt raken. Zo kwam Willem in het begin altijd samen met Mister van de bank af om me te begroeten als ik 's ochtends opstond, Willem ging dan ook vaak tegen me opstaan . Het enige moment van de dag dat hij zelf de bank af kwam en ook zo contact zocht, goud waard! Maar na een half jaar kon Mister zijn ontlasting niet meer ophouden en als hij dan niet 's nachts gepoept had (en de honden er dan 's ochtends bij het begroeten doorheen liepen ) dan kwam het er wel uit bij het opstaan van de bank en de daaropvolgende opwinding. Dus toen heb ik de mannen aangeleerd dat ze op de bank moesten blijven liggen totdat ik ze wenkte dat ze naar buiten mochten. Ze moesten echt allebei blijven liggen anders hield Mister het echt niet, meneer de herder moést en zou er dan bij (en Mister een reprimande geven terwijl Willem bij je stond was geen optie). Dat aanleren gaf Willem heel veel spanning en heeft nogal indruk gemaakt geloof ik. Ze hebben het toen wel heel goed geleerd en daarna altijd keurig gedaan, maar Willem's vrolijke begroetingen zijn nooit meer teruggekomen, ook niet na Mister's overlijden .
Maar ja ook hier weer, Willem is zo extreem, ik weet niet of dat zo toepasbaar is op andere honden. Als ik Mister na het aanleren toch weer gewenkt had voor een begroeting was hij gewoon weer gekomen terwijl dat bij Willem totaal geen optie meer is. Ik mis het nog steeds.

Maar ik ga nog eens over je vraag nadenken .

[Kayltje]

wat een boeiend topic is dit aan het worden! Logisch dat iedere hond anders is, maar dat honden ook dit soort, totaal afwijkend gedrag kunnen vertonen, had ik niet gedacht. Maddie klinkt inderdaad heel autistisch. En dat Willem en Cody, broers en onder exact dezelfde omstandigheden opgegroeid, toch nog best verschillen is ook fascinerend.

Als eigenaar van zulke honden moet je, lijkt me, veel ideeen over hondengedrag loslaten. Maar ik vraag me af, wat hebben jullie geleerd in de omgang met deze byzondere honden, dat je weer toe kunt passen op andere honden? Iets waar je anders niet zo snel aan had gedacht of gekund?

Ik heb er net op de wandeling nog over nagedacht.
Ik behandel Maddie, eigenlijk zonder na te denken, als de rest. Kom ik door, mooi, kom ik niet door, ook mooi. Boeit Maddie toch niets
Maddie is vooral niet te stimuleren. Ze kán schijnbaar wel leren, maar op haar eigen tempo, en onder de juiste condities.
Beloningen of correcties doen niets. Gedrag kan niet uitgelokt en dan bevestigd worden. Lijkt soms wel zo, maar het kwartje valt gewoon niet.
Ze doet bijvoorbeeld een enig dansje als ik haar voer. Zo leuk. Dat dansje heb ik jaren op commando proberen te zetten. Maar dat pakt niet. Er is geen enkel begrip als ik haar buiten context (zonder voerbak) vraag haar dansje te doen. Nooit. Terwijl ik dat letterlijk jaren bij elke voerbeurt gezegd heb. Dansje.
Ze wil best lekkers. Maar dat ze dat kan verdienen komt niet binnen. Die link is er niet.
Ja braaf, voor goed gedrag... Niets. Geen begrip. Ze vindt het leuk braaf te zijn, maar waarvoor braaf is niet ter zake doend.
De dingen die ze ondertussen kan zijn het resultaat van eindeloos dezelfde routines volgen. Heel rechtlijnig. En geluk.

Wat ik heb geleerd...
Dat niets gewoon goed genoeg is. Maddie is een hele echte, prachtige persoonlijkheid. Ze mist niets. Haar leven in haar bubbel is compleet en fijn. Ik hoef haar niet te veranderen. Kan haar niet veranderen.
Dat maakt lui. Van Fitz en Imp vind ik van alles allang prima Als Fitz eerst nog even ergens tegenaan pist voordat hij komt op zijn naam, so be it. Als ik Imp 2 keer moet zeggen iets te laten liggen, ach.
Wat Zamunda zegt, je leert heel goed lezen. Kan ik deze druk nu toepassen? Kan ze los, of "voelt" het niet goed? Je leert enorm op je intuïtie te vertrouwen.
Verder denk ik ook nog even na.

[lucie]

alvast bedankt voor het delen van deze prachtige verhalen. ik ga het ook even laten bezinken en kom er op terug

[Kayltje]

Jeetje, heel anders maar toch ook wel overeenkomsten. Voor Maddie zelf is het wel veel fijner denk ik, die merkt eigenlijk nergens wat van lijkt het, die gaat haar gangetje wel. Maar als baas lijkt het me wel heel moeilijk om die connectie niet te voelen/krijgen, dat heb ik met Willem gelukkig wel heel erg (wederzijds). Zoiets moet je dan ook echt helemaal los kunnen laten anders blijft dat toch wel frustrerend lijkt me.

Dat ze vier jaar lang niet zindelijk was is toch ook wel een dingetje, dat ben je ook weleens zat lijkt me (niet dat die hond er wat aan kan doen, maar leuk is anders). Bijzonder hoe ze daarin met Imp meegegroeid lijkt te zijn.

Maddie heeft het prima voor elkaar, die heeft geen enkel benul van haar eigen "tekortkomingen"

Ze maakt in zoverre wel contact dat ze aandacht zoekt, een aantal momenten per dag. En ze is denk ik ook echt wel op ons gesteld. Op het moment dat ze aandacht zoekt, is er trouwens wel met haar te communiceren via oogcontact en mimiek. Daar is ze ontvankelijk voor als ze daarvoor kiest.
Contact betekent alleen bijna nooit dat je haar ook wat kunt laten doen.
Uhm. Lastig uit te leggen.

Kijk, dit is Maddie in Roemenië, vlak voordat ze bij ons kwam. Op dit filmpje zie je allicht wat ik bedoel.
https://youtu.be/uipLA0hloFQ

Dat met de zinderlijkheid. Tsja. Daar groei je in. Leuk, nee. Maar wat doe je eraan. 1 stuk van de vloer is helemaal, nou ja, stukgepist. Kunnen we nu eindelijk eens gaan vervangen. Het is niet anders.

[Johnny Jones]

Wat een mooi topic! Toen ik net bij het forum zat heb ik wel de verhalen van Manuma over Cody gelezen. Ik wist niet dat Willem een broer van Cody was. Leuk om wat over de achtergrond van Willem te lezen.
Bijzondere ontmoeting, het zijn prachtige honden.

[DeDiana]

wat een boeiend topic is dit aan het worden! Logisch dat iedere hond anders is, maar dat honden ook dit soort, totaal afwijkend gedrag kunnen vertonen, had ik niet gedacht. Maddie klinkt inderdaad heel autistisch. En dat Willem en Cody, broers en onder exact dezelfde omstandigheden opgegroeid, toch nog best verschillen is ook fascinerend.

Als eigenaar van zulke honden moet je, lijkt me, veel ideeën over hondengedrag loslaten. Maar ik vraag me af, wat hebben jullie geleerd in de omgang met deze bijzondere honden, dat je weer toe kunt passen op andere honden? Iets waar je anders niet zo snel aan had gedacht of gekund?

Poe, daar vraag je me wat, interessante vraag wel. Ik heb inderdaad heel veel overboord moeten gooien:
- counter conditioning? Vergeet het maar. Je kunt het zo gek of zo klein niet bedenken of Willem zit al zo hoog in de angst dat er echt niets meer binnenkomt en hij niets als beloning ervaart (en alles juist als extra druk ziet).
- desensibiliseren? zelfs met de langste adem niet mogelijk. Ja, als je kijkt over maanden/jaren. Maar denken dat je in een sessie of een paar sessies waarin 'niks' gebeurt iets kunt bereiken? Nee. Ja, wat ik daarmee bereikte was dat Willem me buiten die sessies nóg argwanender aankeek, vertrouwen verder gedaald .
Om dan maar over 'gewoon' trainen niet te beginnen. Soms kon het wel hoor, hij heeft bijvoorbeeld de commando's zit, lig en touch geleerd en luistert meestal ook als ik hem naar binnen roep of naar een ander vertrek (waarbij ik me moet afwenden omdat hij anders niet langs me durft). Maar ik kan die commando's niet zomaar inzetten, de context moet echt juist zijn en dat luistert dus vrij nauw.

Om bij Willem niet te ver te gaan moet je hem heel erg goed kunnen lezen, maar het moeilijke daarin is dat Willem zélf heel vaak dubbele signalen uitzendt. Dan zie ik dat hij iets van me wil, waarschijnlijk contact, maar tegelijkertijd zendt hij angst uit. Daar heb ik me heel vaak in vergist, ik wilde dan (heel graag) voldoen aan die vraag om contact maar daarmee ging hij dan toch weer verder weg want de angst was groter. Die ambivalentie vindt ik nog steeds weleens moeilijk, dan zie ik hem kijken en hij wil dan iets van me maar ik weet niet goed wat want wat ik aanbied is vaak te eng. Zo is hij bijvoorbeeld heel graag zelf buiten, maar soms staat hij op dertig meter afstand naar het huis te turen. Die wil naar binnen denk je dan. Maar doe je dan de deur open en roep je hem dan komt hij niet . Soms ook weer wel hoor, dan is hij blij dat je hem roept, maar vaak blijf je achter met de vraag waarom hij nou zo staat te staren.

Die ambivalentie toont hij heel vaak, ook met uitlaten bijvoorbeeld alhoewel dat net weer ander is. Heeft hij het idee dat we gaan dan is hij ontzettend enthousiast en staat helemaal klaar om zijn tuig om te krijgen. Maar zodra je de deur uitloopt loopt hij een beetje als een geslagen hond achter je, vrijwel de hele weg. Je vraagt je echt af wat hij eruit haalt en waarom hij nou zo enthousiast wordt van het idee . Overigens werkt ook hier gewenning niet: hij is al geregeld meegeweest op wandelingen van 40km maar denk maar niet dat hij gedurende de wandeling ontspant.

En Willem is zo extreem, de manier van omgaan daarmee is eigenlijk helemaal niet van toepassing op normale honden. Ik ben bijvoorbeeld een stuk beter geworden in kalmerende signalen, maar die heb ik verder eigenlijk nooit zo nodig bij de andere honden. Wel ga ik net als kaatje heel erg op mijn gevoel af bij de omgang (en af en toe trainen) met Willem, misschien dat dat gevoel dan wel wat verder ontwikkeld is daardoor?

Banjo was in het begin hier erg bang en misschien dat mijn ervaringen met Willem wel geholpen hebben om Banjo de juiste omgang te bieden maar iets specifieks zou ik niet kunnen noemen en ik heb altijd wel gevoel gehad voor het omgaan met wat angstiger dieren dus dat zat er eigenlijk al in.
Misschien heb ik veel meer geleerd wat ik toepas op andere honden dan ik nu besef hoor, ik ga het eens laten bezinken.

Ik kan me voorstellen dat het gedrag van Willem en Cody zo specifiek en afwijkend is, dat je daar niet heel concreet iets van leert wat je ook onveranderd toepast bij andere honden, maar ik denk dat wellicht het lezen van de hond en wat hem kan helpen of wat juist niet werkt je wel weer een groter arsenaal geeft aan mogelijkheden die je op gevoel of misschien zelfs bijna onbewust inzet?
Amoz was in het begin ook heel erg zo dat dingen precies op een bepaalde manier moesten gebeuren, anders ging het niet. Bijvoorbeeld door deuropeningen lopen, in de auto springen, aanlijnen, bij je roepen - als je dan niet zelf precies op de goede plek stond met de juiste lichaamshouding, lukte dat echt niet. Voor mij werd het al snel een automatisme, maar toen mijn zus - die Amoz toen al een jaar kende - voor het eerst voor mijn honden zorgde, werd pijnlijk duidelijk hoe nauw dat nog steeds kwam. Nu is hij met dat soort dingen een stuk makkelijker geworden, maar met Arlo die deuropeningen ook spannend vindt, kan ik precies dezelfde techniek gebruiken. Zonder die ervaring met Amoz had ik daar misschien veel meer naar moeten zoeken en was het misschien veel moeizamer gegaan. Idem voor bij me roepen, zowel bij Amoz als bij Arlo lukte dat in het begin alleen maar als ik zelf in beweging was en van hen wegliep. Nu kan ik ze ook gewoon bij me roepen als ik stilsta en hun kant op gedraaid sta, maar vooral bij Amoz heeft dat best een tijd geduurd.

Wat ik in elk geval geleerd heb is dat je soms prachtig gedrag 'zomaar' voor altijd kwijt kunt raken. Zo kwam Willem in het begin altijd samen met Mister van de bank af om me te begroeten als ik 's ochtends opstond, Willem ging dan ook vaak tegen me opstaan . Het enige moment van de dag dat hij zelf de bank af kwam en ook zo contact zocht, goud waard! Maar na een half jaar kon Mister zijn ontlasting niet meer ophouden en als hij dan niet 's nachts gepoept had (en de honden er dan 's ochtends bij het begroeten doorheen liepen ) dan kwam het er wel uit bij het opstaan van de bank en de daaropvolgende opwinding. Dus toen heb ik de mannen aangeleerd dat ze op de bank moesten blijven liggen totdat ik ze wenkte dat ze naar buiten mochten. Ze moesten echt allebei blijven liggen anders hield Mister het echt niet, meneer de herder moést en zou er dan bij (en Mister een reprimande geven terwijl Willem bij je stond was geen optie). Dat aanleren gaf Willem heel veel spanning en heeft nogal indruk gemaakt geloof ik. Ze hebben het toen wel heel goed geleerd en daarna altijd keurig gedaan, maar Willem's vrolijke begroetingen zijn nooit meer teruggekomen, ook niet na Mister's overlijden .
Maar ja ook hier weer, Willem is zo extreem, ik weet niet of dat zo toepasbaar is op andere honden. Als ik Mister na het aanleren toch weer gewenkt had voor een begroeting was hij gewoon weer gekomen terwijl dat bij Willem totaal geen optie meer is. Ik mis het nog steeds.

Maar ik ga nog eens over je vraag nadenken .

Dat is wel heel jammer ja
Een van de redenen ook waarom ik Amy nooit het opspringen tegen mensen heb afgeleerd. Zij kan vreemde mensen soms wat spannend vinden, dus ik ben al lang blij als ze enthousiast is en opspringt Ik ben bang dat ik anders alleen maar spanning toevoeg aan het ontmoeten van mensen als ik daarbij ook nog eens van alles van haar verlang. Komt er nu iemand waarvan ik denk dat ze niet zitten te wachten op een springende Amy, dan lijn ik haar even aan, en laat haar verder vrij om de ontmoeting zo aan te pakken als ze zelf wil. Bezoek is voor haar nu vooral leuk en eigenlijk nooit meer eng. En ja, dan wil het wel eens gebeuren dat ze bij bezoek op schoot springt en hun gezicht aflebbert
En zaken waar ik in een vroeg stadium wel iets van druk op heb gelegd, zoals niet uit de auto springen tot ik zeg dat het mag, daar zijn zowel Amy als Amoz nu inderdaad héél rigide in. Die druk die ik destijds heb moeten leggen, hoe minimaal ook, heeft op hen blijkbaar énorm veel indruk gemaakt dat ze nu lijken te denken dat het een doodzonde is om het anders te doen.

[Kaajeetje]

Jeeh, die filmpjes. Nog precies zo!!! Binnen is zo’n verschil met buiten. Dat blijft zo.....het wordt wel iets beter. Als ik alleen thuis ben loopt hij soms wel achter me aan.




Verzonden vanaf mijn iPhone met Tapatalk

[Kaajeetje]

Het is allemaal heel interessant om te lezen trouwens. Meer herkenning dan handvaten. Blijkt dat we allemaal de hond moeten volgen en zelf leren van hun. Veel overeenkomsten maar dan verschillende winsten....de één kan dit en de ander doet nu dat. Het maakt hun zeer uniek en bijzonder. Dat dan weer wel.


Verzonden vanaf mijn iPhone met Tapatalk

[lucie]

Wat in ieder geval een sterke overeenkomst lijkt, ook in Dediana's verhaal, is de context gebondenheid. Ik had niet gedacht dat dat zo'n sterke invloed kan hebben op gedrag en leren van een hond. Natuurlijk weet ik dat als je een hond binnen leert zitten, dat ie dan niet automatisch gaat zitten als je dat ineens buiten, met veel prikkels, vraagt. Maar het kan dus blijkbaar nog veel verder gaan dan dat. Je lichaamshouding, misschien een blik of geluid die je een keer hebt gemaakt en die de hond associeert, de omgeving enz enz. Het kan veel verklaren waarom honden op bepaalde momenten veel beter reageren dan andere keren en is in ieder geval de moeite waard om eens op te letten . Je bent je zelf natuurlijk nog niet half bewust van de betekenis die bepaalde elementen voor een hond (of een mens ) kunnen hebben.

[Zamunda]

Ik heb er net op de wandeling nog over nagedacht.
Ik behandel Maddie, eigenlijk zonder na te denken, als de rest. Kom ik door, mooi, kom ik niet door, ook mooi. Boeit Maddie toch niets
Maddie is vooral niet te stimuleren. Ze kán schijnbaar wel leren, maar op haar eigen tempo, en onder de juiste condities.
Beloningen of correcties doen niets. Gedrag kan niet uitgelokt en dan bevestigd worden. Lijkt soms wel zo, maar het kwartje valt gewoon niet.
Ze doet bijvoorbeeld een enig dansje als ik haar voer. Zo leuk. Dat dansje heb ik jaren op commando proberen te zetten. Maar dat pakt niet. Er is geen enkel begrip als ik haar buiten context (zonder voerbak) vraag haar dansje te doen. Nooit. Terwijl ik dat letterlijk jaren bij elke voerbeurt gezegd heb. Dansje.
Ze wil best lekkers. Maar dat ze dat kan verdienen komt niet binnen. Die link is er niet.
Ja braaf, voor goed gedrag... Niets. Geen begrip. Ze vindt het leuk braaf te zijn, maar waarvoor braaf is niet ter zake doend.
De dingen die ze ondertussen kan zijn het resultaat van eindeloos dezelfde routines volgen. Heel rechtlijnig. En geluk.

Echt weer heel anders! Dat leren op haar tempo en onder de juiste condities komt wel overeen maar dat beloningen of correcties niets doen dan weer totaal niet. En ook het concept lekkers verdienen is heel anders, Willem begrijpt dat wel degelijk alleen is spanning al heel snel te hoog om überhaupt nog lekkers te willen. Maar daar groeit hij wel nog steeds in.

Wat ik heb geleerd...
Dat niets gewoon goed genoeg is. Maddie is een hele echte, prachtige persoonlijkheid. Ze mist niets. Haar leven in haar bubbel is compleet en fijn. Ik hoef haar niet te veranderen. Kan haar niet veranderen.

Ik kan me voorstellen dat het even geduurd heeft voordat je zover was, lijkt me dat je in het begin toch zoekt naar die connectie zoals je dat met andere honden wel hebt. Mooi dat je dat los hebt kunnen laten. Zelf heb ik dat tot op zekere hoogte, Willem hoeft van mij niets alleen doordat hij dus niet zoals Maddie het gewoon maar lekker naar zijn zin heeft maar juist zo vaak angstig is blijf ik wel altijd zoeken en werken aan verbetering. Voor mijzelf weleens frustrerend, dat wel.

Dat maakt lui. Van Fitz en Imp vind ik van alles allang prima Als Fitz eerst nog even ergens tegenaan pist voordat hij komt op zijn naam, so be it. Als ik Imp 2 keer moet zeggen iets te laten liggen, ach.

Dat speelt hier ook wel een beetje maar dat komt dan weer omdat Willem zo vreselijk gevoelig is voor correcties/strenge stem, ook als dat totaal niet voor hem bedoeld is. In het begin kon ik echt mijn stem niet verheffen en dat vond ik wel echt vervelend als Lais toch echt bijgestuurd moest worden, tegenwoordig kan hij het wel redelijk hebben.

Wat Zamunda zegt, je leert heel goed lezen. Kan ik deze druk nu toepassen? Kan ze los, of "voelt" het niet goed? Je leert enorm op je intuïtie te vertrouwen.

Heel herkenbaar ja, maar juist doordat Willem nogal eens dubbele signalen uitzendt doe ik toch nog weleens het 'verkeerde' alhoewel dat ook wel sterk verbeterd is omdat we daar beide in gegroeid zijn.

Maddie heeft het prima voor elkaar, die heeft geen enkel benul van haar eigen "tekortkomingen"

Ze maakt in zoverre wel contact dat ze aandacht zoekt, een aantal momenten per dag. En ze is denk ik ook echt wel op ons gesteld. Op het moment dat ze aandacht zoekt, is er trouwens wel met haar te communiceren via oogcontact en mimiek. Daar is ze ontvankelijk voor als ze daarvoor kiest.
Contact betekent alleen bijna nooit dat je haar ook wat kunt laten doen.
Uhm. Lastig uit te leggen.

Nee ik snap het wel, ik heb er wel beeld bij. Ik zou dat zelf wel lastig vinden maar er ook wel weer mijn weg in vinden.

Dat met de zindelijkheid. Tsja. Daar groei je in. Leuk, nee. Maar wat doe je eraan. 1 stuk van de vloer is helemaal, nou ja, stukgepist. Kunnen we nu eindelijk eens gaan vervangen. Het is niet anders.

Ongelofelijk dat ze nu 'ineens' toch zindelijk is.

[Zamunda]

Wat in ieder geval een sterke overeenkomst lijkt, ook in Dediana's verhaal, is de context gebondenheid. Ik had niet gedacht dat dat zo'n sterke invloed kan hebben op gedrag en leren van een hond. Natuurlijk weet ik dat als je een hond binnen leert zitten, dat ie dan niet automatisch gaat zitten als je dat ineens buiten, met veel prikkels, vraagt. Maar het kan dus blijkbaar nog veel verder gaan dan dat. Je lichaamshouding, misschien een blik of geluid die je een keer hebt gemaakt en die de hond associeert, de omgeving enz enz. Het kan veel verklaren waarom honden op bepaalde momenten veel beter reageren dan andere keren en is in ieder geval de moeite waard om eens op te letten . Je bent je zelf natuurlijk nog niet half bewust van de betekenis die bepaalde elementen voor een hond (of een mens ) kunnen hebben.

Het is inderdaad context, context en nog eens context, maar bij Willem dus vooral door die angst (die dus snel de overhand neemt). Gelukkig zie ik ook daar wel groei in bij Willem, dat het soms iets minder nauw komt maar dat is dus vooral doordat hij dan minder angstig is.

Bij Maddie is die context dan weer vooral van belang omdat ze anders sowieso niet snapt wat je van haar wil of überhaupt doorheeft dat je iets van haar wil denk ik?

Ik kan me voorstellen dat het gedrag van Willem en Cody zo specifiek en afwijkend is, dat je daar niet heel concreet iets van leert wat je ook onveranderd toepast bij andere honden, maar ik denk dat wellicht het lezen van de hond en wat hem kan helpen of wat juist niet werkt je wel weer een groter arsenaal geeft aan mogelijkheden die je op gevoel of misschien zelfs bijna onbewust inzet?

Dat is ook wel zo ja, zeker in het begeleiden van angstige honden zal ik wel beter geworden zijn.

Amoz was in het begin ook heel erg zo dat dingen precies op een bepaalde manier moesten gebeuren, anders ging het niet. Bijvoorbeeld door deuropeningen lopen, in de auto springen, aanlijnen, bij je roepen - als je dan niet zelf precies op de goede plek stond met de juiste lichaamshouding, lukte dat echt niet. Voor mij werd het al snel een automatisme, maar toen mijn zus - die Amoz toen al een jaar kende - voor het eerst voor mijn honden zorgde, werd pijnlijk duidelijk hoe nauw dat nog steeds kwam. Nu is hij met dat soort dingen een stuk makkelijker geworden, maar met Arlo die deuropeningen ook spannend vindt, kan ik precies dezelfde techniek gebruiken. Zonder die ervaring met Amoz had ik daar misschien veel meer naar moeten zoeken en was het misschien veel moeizamer gegaan. Idem voor bij me roepen, zowel bij Amoz als bij Arlo lukte dat in het begin alleen maar als ik zelf in beweging was en van hen wegliep. Nu kan ik ze ook gewoon bij me roepen als ik stilsta en hun kant op gedraaid sta, maar vooral bij Amoz heeft dat best een tijd geduurd.

Het komt soms inderdaad zo nauw zonder dat je je daar zelf nog zo bewust van bent, dat maakt het ook lastig uit te leggen van wat het nou inhoudt.

Dat is wel heel jammer ja
Een van de redenen ook waarom ik Amy nooit het opspringen tegen mensen heb afgeleerd. Zij kan vreemde mensen soms wat spannend vinden, dus ik ben al lang blij als ze enthousiast is en opspringt Ik ben bang dat ik anders alleen maar spanning toevoeg aan het ontmoeten van mensen als ik daarbij ook nog eens van alles van haar verlang. Komt er nu iemand waarvan ik denk dat ze niet zitten te wachten op een springende Amy, dan lijn ik haar even aan, en laat haar verder vrij om de ontmoeting zo aan te pakken als ze zelf wil. Bezoek is voor haar nu vooral leuk en eigenlijk nooit meer eng. En ja, dan wil het wel eens gebeuren dat ze bij bezoek op schoot springt en hun gezicht aflebbert

Ik hoop stiekem dat het toch ooit nog terugkomt. En groot gelijk dat je er bij Amy geen druk op hebt gelegd en super dat ze bezoek nu niet meer eng vindt (en ze aflebbert )!

En zaken waar ik in een vroeg stadium wel iets van druk op heb gelegd, zoals niet uit de auto springen tot ik zeg dat het mag, daar zijn zowel Amy als Amoz nu inderdaad héél rigide in. Die druk die ik destijds heb moeten leggen, hoe minimaal ook, heeft op hen blijkbaar énorm veel indruk gemaakt dat ze nu lijken te denken dat het een doodzonde is om het anders te doen.

Bijzonder wel hè? Dat is dan toch een heel kwetsbare periode voor zulke honden waarin dingen dus heel diep binnen kunnen komen. Waar ze later in heel veel gedrag kunnen groeien zit in zoiets dan totaal geen beweging meer.

[DeDiana]

En zaken waar ik in een vroeg stadium wel iets van druk op heb gelegd, zoals niet uit de auto springen tot ik zeg dat het mag, daar zijn zowel Amy als Amoz nu inderdaad héél rigide in. Die druk die ik destijds heb moeten leggen, hoe minimaal ook, heeft op hen blijkbaar énorm veel indruk gemaakt dat ze nu lijken te denken dat het een doodzonde is om het anders te doen.

Bijzonder wel hè? Dat is dan toch een heel kwetsbare periode voor zulke honden waarin dingen dus heel diep binnen kunnen komen. Waar ze later in heel veel gedrag kunnen groeien zit in zoiets dan totaal geen beweging meer.

Ja precies, die indruk heb ik ook. Dat is zeker niet iets wat ze uit zichzelf eens ooit zullen uitproberen, of dat nu ineens wel mag. Terwijl ze met andere dingen wel uit zichzelf veel vrijer zijn geworden. Ik weet nog dat er ooit een tijd was dat Amy altijd toestemming vroeg om op het bed of op de bank te mogen - dat deed ze uit zichzelf, het is niet iets wat ik haar ooit geleerd of verboden heb. Maar die tijd ligt inmiddels ver achter ons

Ik denk dat ik ook erg veel geluk heb gehad met allemaal zéér voergerichte honden, Arlo nu ook weer. Zelfs op dag 1 nam hij gewoon al voer aan. En ze begrepen ook allemaal wel snel dat ze dat voer konden verdienen met iets wat ze op dat moment deden. Ik heb nog nooit meegemaakt dat één van mijn honden te gestrest of bang was om voer aan te nemen, alleen Mila in het begin met counter conditioneren van haar vuurwerkangst.

[christina]

Oh wat mooi! En ik zie nu ook pas hoeveel Willem op mijn Charlie lijkt. Charlie heeft alleen een iets lichtere neus en hangoortjes. Maar ook zo hoog op de poten en de aftekening lijkt ook veel hetzelfde.

[Zamunda]

Oh wat mooi! En ik zie nu ook pas hoeveel Willem op mijn Charlie lijkt. Charlie heeft alleen een iets lichtere neus en hangoortjes. Maar ook zo hoog op de poten en de aftekening lijkt ook veel hetzelfde.

Is Charlie in je OS nog pup? Want daar lijkt hij een veel minder spits hoofd te hebben dan Willem. Heb je een paar foto's van Charlie, ik ben wel benieuwd!

Ja precies, die indruk heb ik ook. Dat is zeker niet iets wat ze uit zichzelf eens ooit zullen uitproberen, of dat nu ineens wel mag. Terwijl ze met andere dingen wel uit zichzelf veel vrijer zijn geworden. Ik weet nog dat er ooit een tijd was dat Amy altijd toestemming vroeg om op het bed of op de bank te mogen - dat deed ze uit zichzelf, het is niet iets wat ik haar ooit geleerd of verboden heb. Maar die tijd ligt inmiddels ver achter ons

Ja heel herkenbaar. Zo heb ik daar ook wel gebruik van gemaakt toen Ravi hier nog maar net was, hij sprong over een (weliswaar laag) tussenhek waarvan ik verteld had dat dat niet de bedoeling was. Dus ik moest even naar binnen, keek van achter de deur en ja hoor, daar ging hij. Als de vliegende brandweer stormde ik naar buiten met een hoop kabaal en gevloek... hij was er danig van onder de indruk en heeft het nooit meer gedaan. Nou vertrouw ik dat niet honderd procent en zeker niet als dekrijpe Lais aan de andere kant loopt , maar zelfs nu ze dekrijp is maakt hij geen aanstalten om er overheen te gaan (als ik ook buiten ben). Hij staat, zit en ligt drama te maken aan zijn kant, maar wippen of springen doet hij niet. Ik weet zeker dat als dit pas later aan de orde gekomen was het nooit zo 'vast' ingeprent zou zijn.

Ik denk dat ik ook erg veel geluk heb gehad met allemaal zéér voergerichte honden, Arlo nu ook weer. Zelfs op dag 1 nam hij gewoon al voer aan. En ze begrepen ook allemaal wel snel dat ze dat voer konden verdienen met iets wat ze op dat moment deden. Ik heb nog nooit meegemaakt dat één van mijn honden te gestrest of bang was om voer aan te nemen, alleen Mila in het begin met counter conditioneren van haar vuurwerkangst.

Willem kun je meer vergelijken met Milo tijdens vuurwerk: hij is namelijk heel voergericht én begrijpt heel goed dat hij lekkers kan verdienen voor bepaald gedrag, maar de spanning/angst is vaak te groot om ook maar aan eten te denken. Ook paté of slagroom op of in zijn bekkie smeren heeft dan geen enkel nut, ofwel hij houdt zijn kaken stijf op elkaar ofwel hij spuugt het uit (als het een stukje is bijvoorbeeld). Hij wíl vaak wel heel graag maar die angst...

Maar hoe dat nu gaat is totaal niet te vergelijken met hoe het was toen hij hier kwam of zelfs hoe hij was toen hij hier al een jaar was. Voorheen mocht er echt níets bewegen of geluid maken want dan was de angst meteen te groot (die grote angstogen ), tegenwoordig kan hij met veel meer prikkels omgaan. Ik zie die grote angstogen helaas nog wel heel vaak, maar veel minder vaak en ook veel minder lang gelukkig. En de ontspanning die hij nu ook kan vinden blijft elke dag nog genieten. En als hij dan om mijn kaas bedelt maakt mijn hart een vreugdesprongetje! Behalve als we een keer op bed zitten met kaas, dan durf ik zijn kant niet op te kijken . Dan trekt hij grote bedelogen en als ik dan niet meteen geeft doet hij ook zijn koppie scheef en komt hij steeds verder naar voren gekropen. Hij krijgt ook, maar hij voert zijn act bij elke beweging die ik dan maak op en ik kan hem dan eigenlijk niet weerstaan dus kijk ik zoveel mogelijk de andere kant op .

[DeDiana]

Oh wat mooi! En ik zie nu ook pas hoeveel Willem op mijn Charlie lijkt. Charlie heeft alleen een iets lichtere neus en hangoortjes. Maar ook zo hoog op de poten en de aftekening lijkt ook veel hetzelfde.

Is Charlie in je OS nog pup? Want daar lijkt hij een veel minder spits hoofd te hebben dan Willem. Heb je een paar foto's van Charlie, ik ben wel benieuwd!

Ja precies, die indruk heb ik ook. Dat is zeker niet iets wat ze uit zichzelf eens ooit zullen uitproberen, of dat nu ineens wel mag. Terwijl ze met andere dingen wel uit zichzelf veel vrijer zijn geworden. Ik weet nog dat er ooit een tijd was dat Amy altijd toestemming vroeg om op het bed of op de bank te mogen - dat deed ze uit zichzelf, het is niet iets wat ik haar ooit geleerd of verboden heb. Maar die tijd ligt inmiddels ver achter ons

Ja heel herkenbaar. Zo heb ik daar ook wel gebruik van gemaakt toen Ravi hier nog maar net was, hij sprong over een (weliswaar laag) tussenhek waarvan ik verteld had dat dat niet de bedoeling was. Dus ik moest even naar binnen, keek van achter de deur en ja hoor, daar ging hij. Als de vliegende brandweer stormde ik naar buiten met een hoop kabaal en gevloek... hij was er danig van onder de indruk en heeft het nooit meer gedaan. Nou vertrouw ik dat niet honderd procent en zeker niet als dekrijpe Lais aan de andere kant loopt , maar zelfs nu ze dekrijp is maakt hij geen aanstalten om er overheen te gaan (als ik ook buiten ben). Hij staat, zit en ligt drama te maken aan zijn kant, maar wippen of springen doet hij niet. Ik weet zeker dat als dit pas later aan de orde gekomen was het nooit zo 'vast' ingeprent zou zijn.

Ja precies, op de één of andere manier werkt dat zo. Dat geldt denk ik ook voor de katten hier. Ik denk wel eens dat Amy en Amoz waarschijnlijk helemaal niet (zo goed) met katten hadden gekund als die er pas later bijgekomen waren. Nu waren ze zo overdonderd door alles, dat die katten gewoon ter kennisgeving aangenomen werden en voordat was bezonken dat het katten waren, hoorden ze er al bij - zoiets.

Ik denk dat ik ook erg veel geluk heb gehad met allemaal zéér voergerichte honden, Arlo nu ook weer. Zelfs op dag 1 nam hij gewoon al voer aan. En ze begrepen ook allemaal wel snel dat ze dat voer konden verdienen met iets wat ze op dat moment deden. Ik heb nog nooit meegemaakt dat één van mijn honden te gestrest of bang was om voer aan te nemen, alleen Mila in het begin met counter conditioneren van haar vuurwerkangst.

Willem kun je meer vergelijken met Milo tijdens vuurwerk: hij is namelijk heel voergericht én begrijpt heel goed dat hij lekkers kan verdienen voor bepaald gedrag, maar de spanning/angst is vaak te groot om ook maar aan eten te denken. Ook paté of slagroom op of in zijn bekkie smeren heeft dan geen enkel nut, ofwel hij houdt zijn kaken stijf op elkaar ofwel hij spuugt het uit (als het een stukje is bijvoorbeeld). Hij wíl vaak wel heel graag maar die angst...

Maar hoe dat nu gaat is totaal niet te vergelijken met hoe het was toen hij hier kwam of zelfs hoe hij was toen hij hier al een jaar was. Voorheen mocht er echt níets bewegen of geluid maken want dan was de angst meteen te groot (die grote angstogen ), tegenwoordig kan hij met veel meer prikkels omgaan. Ik zie die grote angstogen helaas nog wel heel vaak, maar veel minder vaak en ook veel minder lang gelukkig. En de ontspanning die hij nu ook kan vinden blijft elke dag nog genieten. En als hij dan om mijn kaas bedelt maakt mijn hart een vreugdesprongetje! Behalve als we een keer op bed zitten met kaas, dan durf ik zijn kant niet op te kijken . Dan trekt hij grote bedelogen en als ik dan niet meteen geeft doet hij ook zijn koppie scheef en komt hij steeds verder naar voren gekropen. Hij krijgt ook, maar hij voert zijn act bij elke beweging die ik dan maak op en ik kan hem dan eigenlijk niet weerstaan dus kijk ik zoveel mogelijk de andere kant op .

Ahh Ja, dan heeft hij toch echt al enorme stappen gemaakt en het lijkt me fijn en geruststellend om te merken dat die rek er dus ergens toch wel inzit. Die angstogen zag ik inderdaad bij Amoz ook weer in het dierenhospitaal met zijn buikoperatie, bij hem was het gelukkig erg lang geleden dat ik die blik had gezien, maar ik weet precies wat je bedoelt

[christina]

In het onderschrift is Charlie idd nog een pup.ik denk dat Willem wel een wat spitsere kop heeft. Maar die hoge poten en z,n uitstraling vond ik overeen komen.

Verstuurd vanaf mijn Moto G Play met Tapatalk