Nou dat rustig blijven lukte wel, maar die hele kloof heb ik niet gezien. De honden des te meer geloof ik, want je kon zo tussen de plankjes door kijken. Lou ging in de ankers, Finn vond het maar zozo dat ik achterbleef en Tess had het er ook niet zo op. Maar met de nodige aanmoedigingen, lovende woorden en een handje aan het tuig van Tess hebben we allemaal de overkant gehaald! En toen.. moesten we er nog eentje
Maar dat bleek geen probleem meer voor onze avonturiers. Na de eerste was de tweede duidelijk veel minder spannend. Lou en Finn voorop en Tess liep ook zo de brug op en over
En dat in combinatie met een uitje van ruim 4 uur leverde vermoeide en voldane hondjes op bij thuiskomst.














