Nu vond ze hem dus... en zo'n afgekloven hoefje was het allerlekkerste wat ze ooit had gehad.
Morris vond nu natuurlijk ineens het hoefje ook weer geweldig interessant
. Dus dat werd een heel heen en weer gejat en hoefje wisselen. Ik had er nog wel meer dus ik pakte er nog een zodat ze er beide een hadden.
Dom idee, want ja, dat hoefje wat Morris heeft is natuurlijk veel lekkerder. Ruilen vind ik prima, maar aan 'alles is voor Ayla' doen we niet. Gaan kluiven op het ene kluifje terwijl je bovenop het andere ligt gaat niet gebeuren.
En dus mocht mevrouw het hoefje niet pikken. Er wordt dan vanalles geprobeerd om Morris ervan te overtuigen het hoefje te laten liggen. Zielige blafjes, grommetjes, voor hem liggen rollebollen... kom spé-len!, andere speeltjes aanbieden, alles haalt ze uit de kast. Vaak krijgt ze haar zin en laat Morris zijn lekkers afpikken, soms niet, dan moet ze gewoon wegwezen.
En als ze niet meer bij Morris in de buurt mag zijn dan doet ze dat natuurlijk ook niet. Dan blijft ze keurig weg.
Ja wat?! Niemand die me ziet hoor!
geweldig! 
