Zij woont samen in het westen, maar heeft haar huis hier nog omdat de relatie nog pril is. Nu kan ik op bezoek bij mijn hier nog wonende familieleden, waaronder mijn moeder en tegemoet komen aan mijn heimwee naar Drenthe.
Zij woont letterlijk 500 meter van een enorm bos vandaan, dus Yuna en ik genieten met volle teugen van het herfstweer en de prachtige kleuren in het bos. Ze vond het eerst wel een beetje eng in dit uitgestrekte gebied, ze was erg op haar hoede, wandelde aarzelend achter mij aan, keek voortdurend om zich heen en de eerste keer op de terugweg wilde ze voor me uit hollen het bos weer uit.
Wel wist ze halt te houden bij een splitsing waar ik een paar takken in de vorm van een pijl had neergelegd om de weg terug te vinden. Dat had ze kennelijk eerder door dan ik, dat we daar weer in moesten.
Ze voelde zich wel in haar element en wel hierom:
now you see me:
now you don't:
Haar vossenkleurtje komt goed van pas in dit bos!
De tweede keer beviel haar al een heel stuk beter.
)
