lucie schreef:
Hoe dan ook, zo te horen doe jij er alles aan om hem zoveel mogelijk in zijn behoeften tegemoet te komen
.
Ik bedacht net nog het volgende, omdat dit voor Kailen zo goed werkt. Kailen kan eindeloos rennen door de bossen en dan is ie nog niet echt moe. Fysiek misschien, maar hij heeft eigenlijk meer prikkels nodig. hij heeft hier namelijk erg weinig prikkels zo midden in het bos waar weinig gebeurt. Aan de ene kant is dat heel goed voor hem, want zijn agressiviteit is behoorlijk afgenomen en hij heeft veel meer rust. Maar als ik met hem in een gebied kom met veel geurtjes en afleiding, dan wordt hij daar veel vermoeider van; hij vindt het fantastisch op plekken te komen waar veel reuring is, zelfs als ie daarbij aan de lijn moet lopen. Dat maakt hem dan geen moer uit. Dus ik neem hem wel eens mee naar de markt ofzo.
Zou zoiets voor jouw hond werken?
Superbedankt voor je reactie
. Ik kom niet vaak zoveel oprecht begrip en herkenning tegen, dat maakt het speciaal als het wel zo is. Meestal praten mensen vanuit hun eigen ervaring (waar ik niets aan heb) en raden ze bijna standaard castratie aan, uit gemakzucht of onwetendheid. Waar ik dan alleen maar tegenin ga, natuurlijk.
Het is heel mooi dat jij voor Kailen de oplossing hebt gevonden. Misschien komt het toch door zijn ras dat hij graag heel duidelijk wordt verteld wat ie moet doen. In mijn Spanjaard zit ook wel een beetje DH maar ik denk te weinig voor het echte baasgerichte. Het lastige is dat hij afhankelijk van waar we lopen superbraaf is of juist niet, of altijd superbraaf tot ie het niet meer is. Zo maakten we vaker een mooie wandeling langs het vliegveld, ging altijd prima, tot ie laatst ineens de brede sloot overzwom en aan de andere kant op de kant krabbelde. Het leek me niet erg, de hoge hekken (incl. waarschuwingsborden 'GEVAAR') houden hem wel tegen, dacht ik nog. Toen ik weer keek was ie over de startbaan aan het huppelen, aan de andere kant van het hek dus. En kon toen natuurlijk de weg terug niet meer vinden
En zo heeft ie meer van dat soort streken waarbij hij doet wat ie in z'n kop heeft, hij gáát gewoon, ziet geen enkel gevaar, en ik krijg hooguit nog een wilde blik toegeworpen tijdens zijn actie. Maar dit alles is geen reden voor castratie, zal ook niets helpen. Gewoon door schade en schande wijs worden en hem niet loslaten bij twijfel. Is te doen.
En even reagerend op bovenstaande quote. Om bij een losloopgebied te komen moet ik altijd langs wegen en drukte, dus hij krijgt altijd prikkels. Ik snap wat je zegt hoor, altijd alleen maar bos zou waarschijnlijk ook niet voldoende zijn. Maar ik kan niet fietsen met hem, dat is te gevaarlijk omdat ie zo reactief (en sterk) is. Daarom lopen we zoveel, en heel afwisselend. Elke dag van de week wel naar een ander losloopgebied, soms met de auto naar het bos of strand, en soms inderdaad gewoon aangelijnd naar de stad. Met een beetje een omweg langs parken en ander groen en dan aan de 5 meterlijn. Dan houden we even halt bij een lunchroom of zo, of ik spreek daar af met een vriend of vriendin, en dan weer in een klein uur terug. Is ook een prima uitlaatronde, dat vinden ze allebei leuk en het is ook wel zo vermoeiend dat ze de rest van de dag plat liggen.
Reden voor castratie (ook even reactie op vraag van Heavy): vanochtend liepen we naar een uitlaatgebied waar hij los kan, dat vind ik belangrijk gezien z'n energie. (In het buurtpark doe ik dat niet meer, daar lopen een paar hondjes die hij opjaagt en als ie een kat ziet rent ie het park uit.) Het was vrij druk, dus hij rent al meteen naar een ongecastreerd, maar niet loops teefje. Daar doet ie wat opdringerig, ik roep hem terug. Hij luistert na wat aarzeling (is echt heel moeilijk voor hem, op dat moment). Ik was al blij, maar hij kijkt om, aarzelt weer, en besluit dan tóch weer te gaan. En dan komt ie ook niet meer, hij loopt mee met het teefje en ik moet hem gaan halen. Daarna kwamen we nog zo'n zelfde teefje tegen, aangelijnd, en moest ik hem weer gaan halen (ik had inmiddels de 10 meterlijn vastgeklikt, maar in drie renstappen is die lijn ook niet meer te pakken als hij over de grond sleept). Daarna nog een gecastreerd labradorreutje dat kwam buurten dat bereden moest worden en moest ik hem eraf trekken. Dit alles omdat het park vrij prikkelarm is verder, en dan worden andere honden ineens heel interessant. 's Zomers kan ik nog zijn aandacht vasthouden met een balletje in het water, maar nu zwemt hij niet. Ik kan de lange lijn vast blijven houden, maar dan kan hij niet even flink rennen, de reden dat we naar dat losloopgebied gaan (en met veel andere honden is er ook niets aan de hand).
Eigenlijk heb ik na die wandeling vanochtend de knoop doorgehakt voor chemische castratie. Deze situaties zijn wel hormoongestuurd, en zullen steeds weer terugkomen. Wat ik hoop is dat ie minder interesse in honden krijgt, hij is niet agressief en zelfs conflictvermijdend, maar opdringerig en niet luisteren is vervelend genoeg. Als dat zo gaat zijn, heb ik misschien meer z'n aandacht, wat al een enorme verbetering zou zijn.
Vanmiddag zijn we naar een bedrijventerrein gelopen, waar hij heerlijk heeft kunnen racen. Er lopen daar bijna nooit honden en er is weinig wild. Dus dat was een superwandeling, ook heen en terug, en dan ga ik weer twijfelen. Als we daar elke ochtend zouden kunnen wandelen, was het al veel minder een probleem, of zelfs helemaal niet. Maar het is net wat te ver weg, en doordeweeks sowieso geen optie.
Arrrgghh, wat is dit toch moeilijk. Je kan andere honden vermijden, tot je ze weer niet kan vermijden. Mijn honden zijn al een 'way of life', veel ingewikkelder moet het ook niet worden. Conclusie: honden zullen we blijven tegenkomen, ook om hun leven een beetje leuk en afwisselend te maken, waardoor vervelende situaties zullen blijven bestaan.
Ik ga stoppen. Dit wordt een veel te lang (en misschien ook ingewikkeld) verhaal. Wel fijn om het allemaal (nou ja, een eigenlijk nog maar een deel) eens op een rijtje te kunnen zetten. We komen er wel
. Als ik wil dat mijn twee jagende honden bij mij komen, dan moet ik de één een hele grote bek geven, en de ander met zoetgevooisde stem paaien
maar hij was beter bereikbaar voor training . Niet voor mijn roepen en commando's want daar had hij al 6 jaar schijt aan 
