Ik heb een volle reu, nooit zelfs maar overwogen hem te laten castreren. Hij is niet makkelijk maar het meeste wat hem lastig maakt is niet hormoongerelateerd.
Maar nu las ik de andere recente topics over castratie iemand die zei dat haar reu na castratie bereikbaarder was geworden, meer openstond voor training (weet even niet meer wie). En toen gingen bij mij ineens allemaal zachte, zoete belletjes rinkelen, en pastelkleurige bloemetjes dwarrelen. Stel je voor, alleen het idee al, dat mijn reu bereikbaarder zou worden buiten, dat zou zo fantastisch zijn dat ik het niet meer los kan laten.
Tuurlijk ga ik hem niet zomaar laten castreren voor zo'n vaag beeld van positieve verandering dat hoogstwaarschijnlijk helemaal niet reëel is. Maar toch zou ik weleens willen weten wat castratie zou doen bij hem, en dan door middels van een chip.
En omdat vage 'ze zeggen dat'-verhalen (als zou de chip een andere uitwerking hebben) nooit zo tot me doordringen, stel ik de vraag hier: wie heeft zijn reu eerst chemisch laten castreren en daarna echt, en wat was het verschil tussen de twee, zo het er al was?
). 
Dat was je hem bijna wel verplicht. Kan me ook wel voorstellen dat je denkt: hadden we veel eerder moeten doen.
. Als ik wil dat mijn twee jagende honden bij mij komen, dan moet ik de één een hele grote bek geven, en de ander met zoetgevooisde stem paaien 
en nog steeds hoor daarom laat ik ze apart uit