To castreer or not to castreer..

[sbientje]

De situatie:
Pom, inmiddels 5 jaar, is een intacte teef. Loopsheden altijd probleemloos, nooit heftige schijnzwangerschap, 2x per jaar in de rui en verder eigenlijk weinig problemen. Een paar keer rond de loopsheid last van hotspots en kale plekken maar dat gaat (even afkloppen) de laatste 2 keer ook weer heel goed. Ze is goed op gewicht, nu, maar krijgt heel weinig eten en heeft zeker aanleg om dik te worden. Als ik haar nog minder voer snaait ze alles van straat, plus dan wordt het echt een muizenportie en dat vind ik ook wel een beetje sneu.

Nou heb ik ook Karel, intacte reu, dus vanaf dag 10 van de loopsheid gaat Karel meestal uit logeren. Das op zich ook geen probleem, hij gaat eigenlijk altijd naar Samantha. Toevallig kon dat deze keer niet maar via contacten krijg ik hem dan toch wel weer ergens onder de pannen. Maar echt handig is het niet, vind ik. En buiten dat ben ik ook wel lichtelijk panisch voor een BMO bij Pom, dus ik had het idee opgevat om haar te laten castreren. EIgenlijk al de vorige loopsheid, maar ik blijf maar dubben.

Fysiek denk ik dat ze er zeker niet beter van gaat worden. Ze wordt nu al snel zwaar, en ze is ook nog best wel lui aangelegd, dus als dat allebei erger wordt vrees ik dat ik haar vrij snel kan rollen. Plus dat ze dan waars. ook nog meer kans heeft om incontinent te raken natuurlijk, gecastreerd en met overgewicht. Maar goed, of dat echt zo gaat zijn, dat weet ik naturlijk niet. Bij vorige honden heb ik dat nooit zo gezien.. Wel incontinent overigens, maar niet veel makkelijker dik.

Het zou wel veel handiger zijn, plus geen kans meer op een BMO. Maar goed, die kans is ook niet 100 ...

AAARGH ik kom er echt niet uit gewoon! Jullie kunnen er ook weinig mee, weet dat het mijn eigen beslissing is, maar jemig. Iemand ervaringsvehalen?

[sbientje]

oh toevoeging, Karel castreren zou ook een optie zijn, maar hij is eigenlijk wel goed te doen zo en dan zit ik nog met die bloedboel in huis ieder half jaar. Als ik er een doe, dan is het Pom. Helemaal omdat het geen medische noodzaak is ofzo, eigenlijk is het gewoon voor mijn eigen gemak

[sbientje]

Bij Pijnappel doen ze ook wel even de zaadleider doornemen als je daarom vraagt. Dan blijft je reu gewoon lekker reu zonder de risico's.

Baarmoederontsteking neem ik best serieus maar ik vind het geen reden om bij voorbaat te gaan castreren. Overigens is dat nadat alles gezegd en gedaan is toch ook wel een beetje iets voor honden die verder ook niet in orde zijn.
Castreren omdat de geslachtsorganen anders gaan rotten is niet mijn idee van een topfitte hond, zeg maar.

Niemand voert een paard vlees maar bijna iedereen voert een hond graan en suiker. Wat doet dat eigenlijk met dat lijf?
Oh.

Ja daar heb je wel gelijk in, dat BMO gen reden is om te castreren bij voorbaat. Het is meer een fijne bijkomstigheid. Het dilemma is meer: het is handiger om te castreren, en dan is dat mooi meegenomen, maar ik vind het eigenlijk ook een beetje.. ja weet niet, het gaat nu zo goed met haar en ik ben bang dat het alleen maar een dikkere lelijkere slomere hond wordt, en alleen omdat het handiger is, vind ik dat dan een beetje zonde, zo ben ik dan ook wel weer. Als het moet dan moet het, maar dat is hier helemaal niet aan de orde eigenlijk.

[Rebble]

Dan zou een da die bereid is om een zaadleider door te jassen wel ideaal zijn. Of zitten daar verder ook nadelen aan? Ik kan zo snel niks bedenken eigenlijk maar heb er verder ook de ballen verstand van.

Ik geloof niet dat ik Pom zou laten castreren als ik af ga op hoe jij haar beschrijft (lui en zet makkelijk aan).

[DesireeB]

Toen Droef hier kwam heb ik Izzy wel zsm laten castreren. Liep al een tijdje met de gedachte toen Maylo nog leefde. Vond het ook maar een gedoe om ze gescheiden te houden. Echter Maylo had geen dek ervaringen en ik hoefde ze dus echt maar een dag of 3 a 4 helemaal van elkaar te scheiden. Dan ging er dus afgewisseld 1 in de gang en 1 in de woonkamer. Als ik er niet was moest Izzy in de bench en Maylo in de gang zodat het ook niet door de bench zou lukken(die verhalen had ik ergens gelezen en dat ging hier dus niet gebeuren).

Droef had wel dek ervaring, en inmiddels was ik Izzy haar stemmingswisselingen wel beu en daarbij was ze op den duur elke 3 a 4 maanden loops wat het dus niet veel beter maakte.

Zo gezegd zo gedaan, Izzy onder het mes. 1 dagje last gehad en daarna deed ze weer alsof er niks gebeurd was. Geen gedoe meer met honden scheiden, en die stemmingswisselingen zijn ook weg. Ondanks dat Izzy best een pittige haaibaai is, is ze nu wel een stabiele haaibaai. Qua eten is er niets veranderd. Ze had hiervoor al de aanleg om dik te worden, en dat is er niet meer of minder door geworden. Izzy is ook liever lui dan moe en speelt niet met andere honden buiten, behalve als het een patser is die haar alle hoeken laat zien. Dan staat ze ineens te gillen als een breezer slet, voor de rest laten de meeste honden haar koud(buiten het feit dat ze vind dat ze overal wel wat van moet vinden).

[sbientje]

het is gewoon vervelend dat Pom eigenlijk nergens last van heeft. Als ze nou iedere 6 maanden wekenlang jankend op de bank lag, of enorme buien had, of lastige loopsheden, dan was de knoop zo doorgehakt, dan hielp ik haar ermee. En nu ben ik gewoon echt bang dat ik haar in een dikke slome zoutzak ga veranderen als ik het doe, en dan alleen omdat ik het handiger vind. Het is nu al zon bankaardappel, als het nog erger zou worden is al het leven eruit denk ik Dat zou ik zonde vinden want ze is pas 5. Ze loopt overigens ook iedere dag zeker 1,5 uur en dat doet ze ook niet met tegenzin, maar ze maakt zich niet moeier dan nodig. Karel rent gerust 1,5 uur heen en weer met een flesje in zijn bek ofzo, dat doet Pom dus niet. Die speelt wat met Karel, 5 minuutjes, en verder kuiert ze wat rond en graaft een beetje, of loopt met mij mee. In huis slaapt ze, standaard

Dan zou een da die bereid is om een zaadleider door te jassen wel ideaal zijn. Of zitten daar verder ook nadelen aan? Ik kan zo snel niks bedenken eigenlijk maar heb er verder ook de ballen verstand van.

Ik geloof niet dat ik Pom zou laten castreren als ik af ga op hoe jij haar beschrijft (lui en zet makkelijk aan).

Ik zit eigenlijk ook niet zo te wachten op een dekking als ik aan t werk ben haha. Karel houdt zich wel redelijk maar op de hoogtijdagen is het voor hem ook lastig. Je merkt wel dat hij echt ongedurig wordt. Dus uit logeren is prima voor hem, dat vind ik op zich ook geen probleem maar goed, als het niet meer zo hoeven is nog handiger

[sbientje]

las ik het zo lees, moet ik het gewoon niet doen

[Rebble]

het is gewoon vervelend dat Pom eigenlijk nergens last van heeft. Als ze nou iedere 6 maanden wekenlang jankend op de bank lag, of enorme buien had, of lastige loopsheden, dan was de knoop zo doorgehakt, dan hielp ik haar ermee. En nu ben ik gewoon echt bang dat ik haar in een dikke slome zoutzak ga veranderen als ik het doe, en dan alleen omdat ik het handiger vind. Het is nu al zon bankaardappel, als het nog erger zou worden is al het leven eruit denk ik Dat zou ik zonde vinden want ze is pas 5. Ze loopt overigens ook iedere dag zeker 1,5 uur en dat doet ze ook niet met tegenzin, maar ze maakt zich niet moeier dan nodig. Karel rent gerust 1,5 uur heen en weer met een flesje in zijn bek ofzo, dat doet Pom dus niet. Die speelt wat met Karel, 5 minuutjes, en verder kuiert ze wat rond en graaft een beetje, of loopt met mij mee. In huis slaapt ze, standaard

Dan zou een da die bereid is om een zaadleider door te jassen wel ideaal zijn. Of zitten daar verder ook nadelen aan? Ik kan zo snel niks bedenken eigenlijk maar heb er verder ook de ballen verstand van.

Ik geloof niet dat ik Pom zou laten castreren als ik af ga op hoe jij haar beschrijft (lui en zet makkelijk aan).

Ik zit eigenlijk ook niet zo te wachten op een dekking als ik aan t werk ben haha. Karel houdt zich wel redelijk maar op de hoogtijdagen is het voor hem ook lastig. Je merkt wel dat hij echt ongedurig wordt. Dus uit logeren is prima voor hem, dat vind ik op zich ook geen probleem maar goed, als het niet meer zo hoeven is nog handiger

Ja nou ja, dat had ik dan dus gewoon niet bedacht Ik lig al op bed en sta al in de slaapstand geloof ik

[sbientje]

Vanwaar die angst voor een BMO? Mijn eerste hond kreeg er een op oudere leeftijd (10+) en heb ik toen laten castreren. Kells kreeg er 1 1/2 jaar geleden een en haar heb ik laten behandelen. Daarna heeft ze een tweede nest gekregen en loopt nu gewoon intact rond. Mocht er iets mis met haar zijn, dan zie ik dat vroeg genoeg. Combinatie reu met teven, daar heb ik nog niet echt ervaring mee. Uit het tweede nest van Kells heb ik een reu gehouden. Moeder en halfzus zitten tegen loopsheid aan, dus ik moet nog even afwachten hoe dat gaat.

Ja mijn eerste hond ook, maar gewoon. Ik ben altijd bang dat het dan zon gesloten ontsteking is en die scheurt dan en dan is mn hond dood enzo, slaat nergens op, weet ik ook wel. Maar de kans op een BMO is natuurlijk wel aanwezig.

Reu met teven is hier wel fijn op zich, en mijn reu is ook echt helemaal niet lastig. Tot dag 10 liggen ze gewoon rustig naast elkaar te slapen, niets aan de hand, maar daarna weet hij ook wel dat het zover is (de 3e loopsheid waar hij bij was was ie net een jaar, toen kon ie er nog gewoon de hele loopsheid bij, had geen idee hahaha) en dan moeten ze wel uit elkaar. Aangezien ik ook nog werk, ben ik bang dat ie dan de hele boel bij elkaar gaat zitten joelen ofzo. EN sowieso is het voor hem wel fijner om er even uit te zijn, anders wordt ie wel een tikkie gefrustreerd.

[Omega]

De labjes die ik mee heb in de uitlaatservice zijn verschrikkelijke poepeters geworden na hun castratie.. De teef is goed op gewicht, die beweegt en speelt veel. De reu is flink dik geworden en krijgt moeite met meelopen en zijn poten, ondanks de pogingen van de bazen om hem af te laten vallen.

Ik zou een lab niet castreren dus, ik word gek van die poepeterij en vind het zo sneu dat ze eigenlijk altijd honger hebben. Hoor het ook van andere labeigenaren die ik tegenkom. De andere castraten die ik mee heb talen niet naar poepeterij..

[sbientje]

De labjes die ik mee heb in de uitlaatservice zijn verschrikkelijke poepeters geworden na hun castratie.. De teef is goed op gewicht, die beweegt en speelt veel. De reu is flink dik geworden en krijgt moeite met meelopen en zijn poten, ondanks de pogingen van de bazen om hem af te laten vallen.

Ik zou een lab niet castreren dus, ik word gek van die poepeterij en vind het zo sneu dat ze eigenlijk altijd honger hebben. Hoor het ook van andere labeigenaren die ik tegenkom. De andere castraten die ik mee heb talen niet naar poepeterij..

pom vreet nu al poep, dus daar hoef ik het niet om te laten. Karel doet zulke viezigheid niet. Die heeft ook niet zon aanleg om uit te dijen trouwens, hij eet ongeveer 3 keer zoveel als Pom Maar goed, hij wordt sowieso niet gecastreerd want dat vind ik zonde. Hij is mooi, gezond, goed gespierd en is helemaal geen patser of knokker dus dat laat ik zo

[Laura84]

ik zat in het zelfde dubio, heb een jaar lopen piekeren en ik weet bij de volgende teef dat ik op zoek ga naar een DA die alleen de baarmoeder eruit wil halen.

[hakunamatata]

Zelf vind ik het verdomd handig dat die buitenlandertjes altijd al gecastreerd zijn en ik met zowel mijn eigen als opvanghonden nooit daar gedoe mee heb. Als ik een teefje zou hebben die nog niet gecastreerd was zou ik dat denk ik vrijwel zeker alsnog laten doen. Mede door de ervaring met al die buitenlandse honden waarbij het standaard gebeurd en soms lijkt het wel of de negatieve effecten vooral bij Nederlandse honden voorkomen.
Maar wat me in jouw situatie denk ik wel tegen zou houden is dat Pom eigenlijk geen last van de loopsheden heeft, Karel niet erg reageert op haar, het logeren erg goed gaat en ook zeker dat Pom nu al neiging heeft om vooral bank te hangen en snel dik te worden. Vooral ook dat laatste.

[DeDiana]

Als ik het zo lees, zou ik het ook niet doen. Je weet niet hoe het uit gaat pakken, maar ik zou ook bang zijn dat ze nog sneller dik zou worden en helemaal in zou kakken. Misschien gebeurt dat helemaal niet, maar het risico is er wel natuurlijk. Aangezien ze verder geen last heeft van de loopsheden, zou ik het dus niet doen.

Amy is gecastreerd toen ze drie was en bij haar heeft het gelukkig goed uitgepakt: ze eet nog steeds evenveel als voorheen, heeft niet de neiging om dik te worden, is ook nog steeds een energieke stuiterbal. Ze is wel pittiger geworden tegen andere honden, maar het is moeilijk te zeggen welk aandeel de castratie daarin precies heeft gehad.

[sirene]

Niet doen! Als ze nu al poep vreet en makkelijk dik wordt gaat straks haar hele leven alleen nog maar over eten. Bovendien neemt de kans op kanker bij lab teven toe na castratie.

[crutz]

en een OSS (Ovary Sparing Spay) bij Pom, wel de baarmoeder er uit en dus de voordelen van geen nest, geen BMO etc, maar niet de nadelen van het verlies van hormonen

OSS FB groep

[Jules01]

las ik het zo lees, moet ik het gewoon niet doen

En ik zou het met het grootste gemak wel doen.
Truus (je hebt haar niet gekend, maar lui was haar middle name en eten was haar leven) heb ik op 9 jaar laten castreren en die is prima op gewicht gebleven. Maar ik had gewoon echt geen zin in dat loopse gedoe met een teef die al tig nestjes had gehad.
Als Joia niet al gecastreerd zou zijn, zou ik het bij haar ook laten doen.

[Gollum]

Ik vind het ook erg prettig, drie gecastreerde teven. Gollum en Mika zijn wel al aan het uitzakken maar ook al 11. Gol is na de eerste loopsheid gecastreerd dus ik kan niet echt zeggen of gedragsverandering aan de castratie lag of gewoon aan de leeftijd. Ik voer Gol nu maximaal 1 pakje smuldier per dag plus gedroogde snackjes, daar blijft ze redelijk van op gewicht.

[LongFields]

Ja mijn eerste hond ook, maar gewoon. Ik ben altijd bang dat het dan zon gesloten ontsteking is en die scheurt dan en dan is mn hond dood enzo, slaat nergens op, weet ik ook wel. Maar de kans op een BMO is natuurlijk wel aanwezig.

De kans op een stukgeslagen staart of veelvuldig ontstoken oren is ook aanwezig, maar je amputeerttoch ook niet preventief de staart of oren?
En in de auto zittend met je hond kun je ook aangereden worden met alle mogelijke gevolgen voor de hond vandien, dus ook maar nergens meer naartoe met de hond in de auto dan?

[sbientje]

Ja mijn eerste hond ook, maar gewoon. Ik ben altijd bang dat het dan zon gesloten ontsteking is en die scheurt dan en dan is mn hond dood enzo, slaat nergens op, weet ik ook wel. Maar de kans op een BMO is natuurlijk wel aanwezig.

De kans op een stukgeslagen staart of veelvuldig ontstoken oren is ook aanwezig, maar je amputeerttoch ook niet preventief de staart of oren?
En in de auto zittend met je hond kun je ook aangereden worden met alle mogelijke gevolgen voor de hond vandien, dus ook maar nergens meer naartoe met de hond in de auto dan?

Haha ja ik zei al dat t nergens op sloeg je hebt gelijk hoor, alleen is een oorontsteking niet levensbedreigend en een baarmoederontsteking kan dat wel zijn. Daarom weegt t voor mij iets zwaarder wel

[LongFields]

Ja mijn eerste hond ook, maar gewoon. Ik ben altijd bang dat het dan zon gesloten ontsteking is en die scheurt dan en dan is mn hond dood enzo, slaat nergens op, weet ik ook wel. Maar de kans op een BMO is natuurlijk wel aanwezig.

De kans op een stukgeslagen staart of veelvuldig ontstoken oren is ook aanwezig, maar je amputeerttoch ook niet preventief de staart of oren?
En in de auto zittend met je hond kun je ook aangereden worden met alle mogelijke gevolgen voor de hond vandien, dus ook maar nergens meer naartoe met de hond in de auto dan?

Haha ja ik zei al dat t nergens op sloeg je hebt gelijk hoor, alleen is een oorontsteking niet levensbedreigend en een baarmoederontsteking kan dat wel zijn. Daarom weegt t voor mij iets zwaarder wel

Kán dat wel zijn ja, daar zeg je het al. Een oorontsteking die chronisch wordt en niet meer te behandelen ook hoor, en een stukgeslagen staart die niet geneest en gaat ontsteken net zo goed.

[mosquito1980]

Mijn teefje Odin, in Guine Bissau, heb ik 8 jaar, 2 keer per jaar, met hormonen gespoten. Werkte prima, daar was castreren niet mogelijk. Hond is op 11 jarige leeftijd onder een auto gekomen

Lady werd door SPCA in Zuid Afrika gesteriliseerd (verplicht) voor ik haar ophaalde.

Vusi heb ik 2 jaar geleden laten castreren
Ik heb geen verandering bij haar gemerkt.
Maar ja dat is hier, waar er een hele kudde reuen om en zelf in je huis lopen om bij de teef te komen

[duitse herder]

Amy is gecastreerd toen ze drie was en bij haar heeft het gelukkig goed uitgepakt: ze eet nog steeds evenveel als voorheen, heeft niet de neiging om dik te worden, is ook nog steeds een energieke stuiterbal. Ze is wel pittiger geworden tegen andere honden, maar het is moeilijk te zeggen welk aandeel de castratie daarin precies heeft gehad.

Op andere honden na is dit het verhaal van Noah. Noah is ook op 3 jarige leeftijd gecastreerd. Ze is veel gelijkmatiger worden in haar karakter, ze schommelt niet meer qua gewicht terwijl ze zelfde eet en is nog steeds energiek. Wel is ze inderdaad begonnen met poep eten, dat deed ze daarvoor niet. Niet extreem, het lijkt een bepaalde hond te zijn die erg lekkere hapjes produceert

[Brindlecardi]

Hier twee jaar geleden laten castreren, bij ons werd de keuze eigenlijk gemaakt omdat Apple een tumor had in een melklijst.
Nu twee jaar later geen enorme spijt van, voordeel is niet meer het schommelen rond de loopsheid. Maar, groot nadeel is dat ze na de castratie veel meer is gaan snaaien buiten, met name poep.
Gelukkig is het nog steeds niet moeilijk haar op gewicht te houden en is ook haar vacht geen drama geworden.
Ze is ook niet incontinent.
Qua gedrag is ze niet enorm veranderd, ze is nog steeds wel sociaal, alleen met echt pittige teven werkt het niet zo goed binnenshuis, maar ook dat was eerder ook al zo.

[Sandra&co]

Ik zou het ook niet zomaar doen 'uit angst dat'. En qua fysieke verandering...ik weet het niet. Izzy is 2 jaar geleden gecastreerd en die is er niks dikker van geworden, integendeel, die is er qua spieren zelfs op vooruit gegaan. Preventief castreren is niet echt mijn ding.

[jome]

Gezien het verhaal dat je schrijft zou ik het niet doen.
Wat ook nog iets is om rekening mee te houden, dat gecastreerde teven nogal eens worden bereden door intacte reuen.
Ook als ze bij elkaar in huis wonen

[Paisley]

Wat voor ideeën had je hierover toen je een reu erbij nam? Ik kan me je dilemma goed voorstellen maar dat is voor mij de reden geweest om t bij teven te houden.

Ik laat ook niet zo makkelijk meer castreren als eerst, omdat Mayke incontinent werd na castratie. Ze behoorde niet tot de risico groep (ze was al wat ouder, geen overgewicht, woog maar 16kg) maar toch werd ze het. Gelukkig is ze uit zichzelf na een half jaartje weer lekdicht
Maar het is wel de reden dat ik Kiwi niet heb laten castreren.

Ik zou bij Pom veel te bang zijn voor problemen met haar gewicht en voedselgerichtheid. Ik ken labradors die zo op eten gefixeerd zijn, dan ze oneetbare dingen eten Ik zou daar te bang voor zijn.
Maar een intacte reu en teef in huis zou ik óók heel naar vinden, al helemaal als de loopsheid niet goed te voorspellen is.
Lastig hoor!

[Rosita Compagner]

Je kunt haar een chipje suprelorin geven? Dan kun je een jaartje zien wat je krijgt. Uiteindelijk werkt hij uit en ben je terug bij de uitgangspositie. In dierentuinen doen ze niet anders

[jome]

Gezien het verhaal dat je schrijft zou ik het niet doen.
Wat ook nog iets is om rekening mee te houden, dat gecastreerde teven nogal eens worden bereden door intacte reuen.
Ook als ze bij elkaar in huis wonen

Daar zijn de gecastreerde dames zelf bij. Mijn intacte reu zal het nog niet in zijn toch best wel eigenwijze harses halen om op mijn teven te wippen. Dat kost hem zijn lever

Daar zijn ze zeker zelf bij, toch vind ik het iets om rekening mee te houden.
Ik denk dat Pom prima voor zichzelf kan zorgen(niet alle teven doen dat) maar als het interessant blijft ruiken kan dat voor Karel heel frustrerend zijn en daar wel in doorgaan wat voor Pom weer irritant is

[sbientje]

Wat voor ideeën had je hierover toen je een reu erbij nam? Ik kan me je dilemma goed voorstellen maar dat is voor mij de reden geweest om t bij teven te houden.

Ik laat ook niet zo makkelijk meer castreren als eerst, omdat Mayke incontinent werd na castratie. Ze behoorde niet tot de risico groep (ze was al wat ouder, geen overgewicht, woog maar 16kg) maar toch werd ze het. Gelukkig is ze uit zichzelf na een half jaartje weer lekdicht
Maar het is wel de reden dat ik Kiwi niet heb laten castreren.

Ik zou bij Pom veel te bang zijn voor problemen met haar gewicht en voedselgerichtheid. Ik ken labradors die zo op eten gefixeerd zijn, dan ze oneetbare dingen eten Ik zou daar te bang voor zijn.
Maar een intacte reu en teef in huis zou ik óók heel naar vinden, al helemaal als de loopsheid niet goed te voorspellen is.
Lastig hoor!

Het valt wel mee op zich hoor, ik heb geen problemen met de manier waarop het nu gaat. Het zou handiger zijn als het niet hoefde maar dat wist ik idd vantevoren en daar klaag ik ook niet over. Het was gewoon een overweging, alles bij elkaar genomen, maar ik ga het toch niet doen. Mede om de reden die jij hier noemt inderdaad.

Gezien het verhaal dat je schrijft zou ik het niet doen.
Wat ook nog iets is om rekening mee te houden, dat gecastreerde teven nogal eens worden bereden door intacte reuen.
Ook als ze bij elkaar in huis wonen

Daar zijn de gecastreerde dames zelf bij. Mijn intacte reu zal het nog niet in zijn toch best wel eigenwijze harses halen om op mijn teven te wippen. Dat kost hem zijn lever

Daar zijn ze zeker zelf bij, toch vind ik het iets om rekening mee te houden.
Ik denk dat Pom prima voor zichzelf kan zorgen(niet alle teven doen dat) maar als het interessant blijft ruiken kan dat voor Karel heel frustrerend zijn en daar wel in doorgaan wat voor Pom weer irritant is

Ik denk dat dat wel meevalt, Pom heeft wel de kwaliteit om met 1 keer snauwen Karel de grond in te boren haha, maar het is idd een risico. Maar goed, ik ga het toch niet doen dus ach