Twee maanden geleden had Keeffer last van een blaasontsteking die maar niet weg wou gaan, kuur gehad, nog een verlengde kuur en hij bleef maar druppelend plassen. Toen hebben we een afspraak gemaakt voor een blaasecho + punctie zodat de urine op kweek gezet kon worden en bij een eventuele ontsteking kon het gerichter behandeld worden. Op de echo konden ze ook zien over er steentjes in z'n blaas zaten en hoe de blaaswand was enz. Nouja, alles was goed op de echo, op een paar minuscule stipjes na. Dat bleken later blaassteentjes van het type dat dalmatiërs krijgen. Kon komen door z'n hartmedicatie zei de arts, verder geen probleem en de urine was ook schoon. Maar even terug naar de echo, blaas dus gekeken en de nieren ook. Gingen ze ook nog naar de milt kijken en SURPRISE, zat er een tumor. Ik schrok me rot, had ik niet verwacht en de arts zei dat die eruit moest.
Mijn hondje heeft een zware hartruis dus een grote kans dat hij een operatie niet zou overleven. Ik heb er goed over nagedacht, maar gezien hij echt heel stabiel is op de medicatie, vond ik dat hij toch een kans verdiende. Hij leeft al in reservetijd, want vorig jaar juli zeiden ze dat hij nog een paar maanden tot max een jaar zou leven.. Maar hij is er dus nog steeds en zo stabiel. Twee en een halve week later werd hij geopereerd. Dikke zenuwen natuurlijk, vooraf nog een foto en bloedonderzoek en dat was allemaal goed. Tijdens het openmaken was de lever ook goed en mooi schoon. De tumor was ook niet geknapt, maar vertoonde toch wel een paar zwakke plekken dus ze waren net op tijd met verwijderen. Tijdens de operatie is hij heel stabiel gebleven, wat ze eigenlijk niet verwacht hadden. Hij mocht ook eerder mee naar huis
Ik heb foto's van de tumor gezien en die was mooi rond en glad, heb er verder geen verstand van maar wat ik op Google zag waren toch grote vieze tumoren en deze was best mooi al zeg ik het zelf. Het dingetje werd opgestuurd naar het lab en toen begon het lange wachten: goed- of kwaadaardig? Nu kan ik je vertellen, alles wat ik online heb gelezen was alleen maar negatief. Tot 75% is kwaadaardig? Andere pagina zegt weer 60%? Andere weer 50%? Wist niet welke shit ik moest geloven. De arts zei wel dat het bij kleine hondjes meestal goedaardig is, maar Keeffertje is een geval apart en heeft altijd rare dingen dus ik had weinig hoop. Maar goed, wachten dus. Had ook nog gelezen dat honden vaak dezelfde dag na operatie nog dood gaan, of een paar dagen later.. Maar eigenlijk herstelde hij heel goed. De eerste dag was niet leuk, zo pieperig nog van de narcose en wou niet echt eten en drinken maar dat is normaal. Plassen was heel sneu, hij bleef gewoon staan en liet het zo lopen. De tweede keer tilde hij al z'n pootje weer een klein beetje omhoog en plaste toen zo over z'n voetje heen. Sneu dus. Volgende dag had hij wel beretrek en begon weer lekker te eten!
Ik vond de wond op sommige plaatsen wel wat rood, dus heb de artsen een paar keer gebeld om te vragen of het toch echt wel goed ging en paar foto's opgestuurd. Vijf dagen later ging ik toch maar langs om te laten kijken, want hij kreeg nu ook heel veel jeuk aan de zijkanten. Het lijkt of hij deels een onderhuidse hechting probeert los te krabbelen, maar het lijkt ook gewoon op de jeuk die hij vorig jaar kreeg rond deze tijd. Toen moest ik hem wassen met een speciale shampoo, maar dat kan nu natuurlijk niet. Dus kregen we een spray mee dat verlichting moest geven. En de uitslag van de tumor was ook al binnen! Het was GOEDAARDIG. Ik ben geloof ik nog nooit zo blij geweest
Met de spray werd de jeuk een stuk minder en afgelopen week zijn de hechtingen eruit gehaald. Nog een klein stukje was niet helemaal dicht en was ook nog een klein stukje hechting achter gebleven, dus dat moest na een paar dagen er ook weer uit want het werd een beetje pussig. Het stukje dat nog niet goed dicht is, zalf ik nu een paar keer per dag met antibiotica zalf omdat er eerst wat pus uit kwam.
Het is nu 2,5 week geleden en eigenlijk gaat het heel goed met Keeff. Hij heeft echt enorm veel energie, eet goed, drinkt goed, is zo blij. Heel apart om hem zo vol energie te zien. Gezien hij een slecht hartje heeft, mag hij niet ver lopen (max 30 minuten) maar de laatste tijd werd hij al moe na een kwartiertje. Ik dacht dat het aan z'n hartje lag, maar denk nu dat de tumor ook veel energie vrat. We zijn gisteren voor 't eerst weer naar het bos geweest en hij heeft 30 minuten lang rond gehobbeld en was daarna nog niet moe. Staartje omhoog, wou lekker doorwandelen.. Heel apart maar ben er zo blij mee.
Ik wou dit even delen omdat ik veel negatieve verhalen las over milt tumoren, maar het kan dus ook goed gaan. In ons geval was het een geluk dat we het op tijd ontdekt hadden. Meestal merk je niet zoveel van een milttumor, tot het knapt.. Ik moet eerlijk zeggen dat ik voor dat dit gebeurde er nog nooit van gehoord had.
Hier nog even een foto'tje van het Opa'tje. Als alles goed blijft gaan, wordt hij in oktober 10 jaar
Op naar de 10 en meer!
