Hoe snel ga je naar een dierenarts

[blondie]

Even in medisch. Ik vraag me soms wel eens af of ik niet te laconiek ben. Anderzijds ben ik voor mijzelf al wat harder, dus ben ik ook geen artsenloper.
Door de tijd heen, zeker nu met mijn partner liepen we wel eens tegen dingen aan. Wel gaan, niet gaan, naar een dierenarts dan hé.
Er waren gevallen waarbij ik dacht, even nog aanzien. Terwijl mijn partner eigenlijk al bij een da had willen zitten.
Als ik denk, hmmm dit is écht niet ok. Dan verdorie, blijkt het ook écht niet ok helaas.
Maar vandeweek liep die lullo op drie poten. Kijken naar de poot was moeilijk. Tot bijna niet mogelijk en ik liet het maar gaan, het was donker, avond en op dat moment hadden we toch al weinig kunnen doen.
Volgende dag aankijken.
Meneer nog steeds op 3 poten,
Tot ik op de ochtendwandeling terug dacht aan andere gevallen van de andere honden. Korte lijn, rustig laten lopen, rechtlijnig etc. etc.
dus flex korter genomen en ja hoor, gewoon op vier poten lopen, wat ongemakkelijk, maar geen hinkie pinkie meer.
De dag erna werd het lopen ook steeds normaler, en zijn gedragingen (druk doen) ook.
Heb wel mijn werktijden aangepast, omdat het me niet lekker zat, maar ik zat dus in dubio om naar de da te gaan of niet.
Nu zijn we drie dagen verder en ben ik eerlijk gezegd blij dat ik niet zomaar naar de da ben gerend. Deels vanwege de portemonnee en dus ook omdat ik wel weer een hond heb die overdrijven tot een kunst kan maken.
Zuchten, kreunen, mij aankijken, op drie poten naar me toe komen en dan in een vloeiende beweging de bank op springen, en met een zucht van kommer en kwel zich tegen mij aan nestelen
Toen ik hem op vier poten zag lopen had ik zoiets.. het zal wel meevallen. Mijn vriend apte, hij loopt nog niet goed hoor, DA?

Hoe snel gaan jullie naar een dierenarts?

Ik bagatelliseer overigens niet hoop ik, want in mijn eigen geval ben ik ook wel naar een da gegaan terwijl anderen dat niet snapten, maar toen bleek er wel degelijk iets mis met mijn hond waar niets aan te zien of te merken was.
Maar in andere gevallen zoals nu met het manken zit ik wel even op het randje van na laten kijken of niet.. en hoe lang wacht je dan..

[~Suzanne~]

Bij mij verschilt dat per situatie en per hond. Een dagje diaree, overgeven, niet willen eten of "slapjes" daar ren ik niet voor, maar komen er andere verschijnselen bij en ik twijfel... dan blijft gelden "bij twijfel naar de DA". Tristan sukkelt met zijn ene voetje. Als daar wat mee is, dan overleg ik direct met de DA die alle inns- en out-s van Tristan (en mij) kent. Zij kan goed uitvragen. Blijf ik twijfelen, dan ga ik.
In het verleden rende ik bij van alles dat doe ik niet meer; ik kan gelukkig meer relativeren. Maar bij echte twijfel, en als ook mijn man twijfelt en neigt naar 'laat dit maar even controleren" dan gaan we. Ik wil het namelijk nooit meemaken dat ik moet denken "had ik nou toch maar gegaan"....

Suzanne

[Yara]

Als hier een op drie poten loopt dan ren ik niet meteen naar de DA. Dan kan ik wel aan de gang blijven. Ze spelen zo wild en ruw met elkaar dat er regelmatig een een zere poot heeft. Maar dat is meestal ook wel met een of twee dagen weer in orde. Als ik zie dat er echt iets mis is, dan ga ik gelijk naar de DA. Maar dat kan ik meestal zelf wel beoordelen of het ernstig is of niet.

Maar wat jouw hond betreft, als het niet snel verbeterd zou ik zeker even naar de DA gaan. Zorro liep ook gewoon op zijn poot waar de kruisband kapot van was. Ook sprong hij op en van de bank. Dus dat hoeft niet echt een graadmeter te zijn. Soms kunnen ze best wel heel hard zijn.

[Drazic]

Ik ga heel snel naar de DA vind iedereen om mij heen.
Ben heel erg slecht in aankijken, dat sterven mijn honden al duizend keer. (een heel groot mankement in mijn eigen hersenen).
Met Bros is het als hij snel piept, jankt of gilt is er meestal weinig aan de hand, als hij rustig is dan is er meestal echt iets aan de hand.
Bigboy laat nooit iets merken maar die heeft zelden wat.
Als hij al wat heeft is het meestal diarree en daar ken ik de verschillen nu ook van wanneer DA of wanneer niet,

[*Skye*]

Ik ben een enorme hypochonder en ben veel en veeeeeel te flauw met mijn honden. Maar zelf ga ik dus echt alleen naar de huisarts als het echt niet anders kan, als in zo goed als nooit. Ik heb dan ook besloten te proberen me over de honden minder druk te maken, want ik raak zelf ook niet in paniek als ik een dag mank loop, dus hoef ik ook niet bij de eerste keer dat mijn hond even met zijn poot trekt naar de dierenarts.

Het is dan wel weer moeilijk vind ik er een middenweg in te vinden, dan open ik hier wel een topic en dan reageren er altijd wel mensen (waarbij ik wel het vertrouwen in heb dat ze weten wat ze doen) met wat zij wel of niet zouden doen.

[Paisley]

Ik ga niet snel naar de dierenarts. Heb het ook nooit echt nodig gehad, misschien wordt ik wel voorzichtiger als ik slechte ervaring krijg met gezondheid.
Voor een kuchje, pukkel of een hinkje ga ik in ieder geval niet.

[malinois]

Niet snel... 3 poten ook niet maar dan moet er wel na een dag of 2 verbetering inzitten.

[bellabeest]

tja het zal wel komen omdat ik bij een dierenarts werk.
maar ik zit er toch regelmatig met 1 van de eigen dieren.

zo liep darko laatst mank, echt op 3 poten, dag erna nog steeds
dus 's avonds mee naar werk genomen want zelf kijken liet hij niet toe.
bleek de sukkel een glassplinter in zijn poot te hebben.

piraat is mijn kwakkelhondje en had al dood moeten zijn, bij hem kijk ik het vaak wat langer aan want die is niet
dood te krijgen lijkt wel.

[labje]

Nick mankeert nooit iets *klopt af*
Maar wanneer hij aanhoudend zou manken zou ik gaan.
Ook wanneer hij duidelijk ziek is, en/of niet eet zou ik direct een afspraak maken.

[Jeannettebo]

Hier is het ook afhankelijk van de situatie en de hond. Op zich vind ik niet dat ik snel ga.
Laatst met Layla haar poot, wist ik direct dat het foute boel was, zeker na betasten, dus toen ook direct de da gebeld dat ik naar de auto ging en er aan zou komen.

[Fotogravinnetje]

Ik ga niet heel snel naar een arts, huisarts of dierenarts. Vaak gaat het met huismiddeltjes prima. En soms ga ik dan met iets vaags en blijkt dat volledig terecht (zoals meer m'n VitB12-tekort). Ik denk dat ik eerder geneigd ben te lang te wachten dan om te snel te gaan, maar meestal klopt mijn inschatting wel aardig.
Ook die keer dat ik het niet vertrouwde met Boomers buik. Maar dierenarts zei dat het niets was. Twee weken later bloedde Boomer leeg in z'n buik...

[Maeve]

Hoewel ik na Coda's ziekte best panisch ben geworden voor bepaalde symptomen zoals veel kokhalzen of niet willen eten, ben ik over het algemeen ook wel van het even aankijken. Niet bij een hond die zich echt beroerd voelt, kortademig is etc maar een keer mank lopen kan best. Dan doen ze maar even rustig aan en komt het meestal wel goed. Ik had het een tijd geleden met Nilo, die liep plotseling echt stram vanuit z'n achterhand. Toen bedacht ik me dat het meest aannemelijke is dat hij of een soort blessure/ontsteking zou hebben, of toch iets van artrosevorming want hij is ook de jongste niet meer. Ik had nog een pijnstiller/ontstekingsremmer thuis dus die toen eerst een paar dagen gegeven. Daar knapte hij enorm van op, toen dat weer afgebouwd met het idee om hem dan op een onderhoudsdosis te moeten houden als de klachten nu terug zouden komen, maar dat was niet het geval Zal dus inderdaad een blessure zijn geweest en nu loopt 'ie weer als een zonnetje.

[lieke]

Ik ren ook niet zo gauw naar een dierenarts. Voor de meeste dingen ken ik voldoende huis-tuin-keuken-remedies die prima werken. Ik ken bovendien mijn dieren heel goed en observeer ze veel. In de praktijk betekent het dat ik op basis van nauwelijks te beredeneren factoren kan besluiten om met een bepaald iets toch naar de dierenarts te gaan.
Het overkomt me maar zelden dat ik voor niks ga. Als ik ga, is er dan ook echt iets aan de hand wat ik niet zomaar zelf kan oplossen of wat vanzelf overgaat.

[Sanner]

Ik werk nu bij een dierenartspraktijk dus dan neem je je hond al sneller mee. Toen Jamie laatst niet wilde lopen heb ik gelijk een rontgenfoto gemaakt bijvoorbeeld. Maar voorheen keek ik het ook altijd even aan. Sowieso met braken/diarree/hoesten krijgen ze niet gelijk medicatie.
Maar op mijn werk is dat inderdaad heel wisselend, sommige mensen willen om alles langskomen en andere wachten veel te lang.

[bellabeest]

Ik werk nu bij een dierenartspraktijk dus dan neem je je hond al sneller mee. Toen Jamie laatst niet wilde lopen heb ik gelijk een rontgenfoto gemaakt bijvoorbeeld. Maar voorheen keek ik het ook altijd even aan. Sowieso met braken/diarree/hoesten krijgen ze niet gelijk medicatie.
Maar op mijn werk is dat inderdaad heel wisselend, sommige mensen willen om alles langskomen en andere wachten veel te lang.

grappig, het hondje van mijn ex liep ook mank, ik was weekje vrij dus waren ff dichterbij naar een dierenarts geweest (oude werkgever) die dacht knieproblemen dus pijnstillers, week later toch mee naar werk, bleek diertje gewoon scheef aangegroeid bekkenfractuur te hebben en oke lichte artrose in de knie. ( was nieuw hondje)

[sbientje]

het ligt eraan. Als Pom niet eet, zou ik naar de DA gaan, als Karel niet eet, kijk ik het een dagje aan. Ze zijn hier eigenlijk nooit echt vreselijk ziek. Pom heeft wel 2 keer blaasontsteking gehad, die symptomen zijn vrij duidelijk en daar ga ik ook meteen mee. Aankijken heeft toch geen zin en het is pijnlijk. Een dagje manken ging ik niet voor, maar na een dag of 2 moet er wel verbetering in zitten.

als ik het voor mijn gevoel niet vertrouw ga ik. Meestal is dat wel een goede graadmeter.

[DeDiana]

als ik het voor mijn gevoel niet vertrouw ga ik. Meestal is dat wel een goede graadmeter.

Dat heb ik ook. En dat verschilt dus per hond en wat afwijkt van het normale doen en laten. Mila heeft in haar bijna zesjarige leven nog nooit haar voer laten staan, dus zou ze dat ineens doen, dan zou ik zeker naar de dierenarts gaan. Terwijl Taartje wel eens haar bak niet helemaal leeg eet en dat me weer geen zorgen baart.
Ik ben ook wel eens naar de dierenarts gegaan toen Mila vage, niet erg duidelijke klachten had die anderen niet opmerkten maar mij toch niet helemaal lekker zaten, en toen bleek er toch echt wat aan de hand te zijn.
Kleine dingen, zoals een wondje of ingescheurd nageltje etc. kan ik prima zelf schoonhouden en behandelen, dus daarvoor ga ik niet, en manken doen ze hier eigenlijk nooit.

[DesireeB]

Ik ben niet zo van het snel rennen naar de DA. Al ben ik wel wat alerter na alles wat met Maylo is gebeurt en ook een stuk assertiever bij de DA.
Als ik vermoed dat het mis is dan is het ook altijd mis, dus ben nog nooit voor niks gegaan maar met Maylo ben ik er dus wel redelijk laat bij geweest en dat neem ik mezelf kwalijk maar ook de arts die had gezegd dat het niet zo erg was.

Dus als ik nu het vermoeden heb dat er iets is dan ga ik wel heen, en ze doen maar wat ik vraag en niet zelf wat aanrommelen of me naar huis sturen met pijnstillers alleen. Goed en gedegen onderzoek wens ik dan.

Met een oudere hond ben ik overigens wat makkelijker, maar dat ligt ook aan de hond. Als Izzy bijvoorbeeld over 10 jaar heel oud zou zijn zal ik zo min mogelijk gaan. Izzy vind de DA echt niet tof en bijt ook om zich geen op zo'n moment. Maar alle andere honden die ik heb gehad vonden het altijd allemaal wel gezellig die aandacht speciaal voor hun.

[mijke]

Toen ik Oor echt net had heb ik een paar keer als een overbezorgde moeder met haar bij de DA gestaan. Help, ze heeft een chocoladekoekje gegeten (zat nauwelijks echt chocola in). Help, haar nagels slijten zo kort af (lol). Help, net in het park dacht ik dat ik haar 1x met haar poot zag trekken (was niks aan de hand). Dat soort werk. Dat doe ik niet meer.

Meestal denk ik bij mezelf 'zou ik hiervoor voor mezelf naar de dokter gaan?'. Als het antwoord nee is dan ga ik niet. Wondjes aan pootjes kan ik prima zelf verbinden (god wat zou het me een fortuin kosten als ik elke keer zou gaan), een keer manken nadat ze zich verstapt heeft gaat met wat pootrust ook wel weer voorbij, een keer overgeven kan gewoon gebeuren. En ik doe ook dingen na van de dierenarts. Eens had Oor een wondje dat niet genas, ik kreeg antibacteriele shampoo en dat werkte. De keer erna dat ik een wondje niet helemaal vertruowde gebruik ik dat dan gewoon weer zonder eerst naar de DA te aan. Waar ik wél echt oplet is of er ergens verbetering in optreed. Als iets niet verbetert na een paar dagen, ook niet een klein beejte, gaan er wel alarmbellen rinkelen.

[Cinnepin]

Ik ben best een pietlut. Met al mijn dieren...als er iets is wat ik niet vertrouw zit ik er al...

[Plumeau]

Ik luister sterk naar mijn gevoel en laat ook meespelen hoe het dier is. Met een schuwe grasparkiet heb ik andere grenzen dan met een relaxte cavia.

Qua honden heb ik wel dat ik alles waar ze last van hebben niet lang aankijk. Ik wil met ze sporten, dus moet ik ervoor zorgen dat ze dit zonder ongemakken kunnen. Al is dat ook geen garantie op 4 sportniveau pootjes Twee shelties zijn dus uitgesprongen, die rennen alleen nog onbelastende lijnen.

[Stapper]

Hoe langer ik een hond heb hoe minder vaak ik ga en probeer met mijn gezonde verstand bedenken wat het kan zijn. Bente zie ik als ze los loopt veel eten. Ik zag zelfs meerdere keren een staartje uit haar bek hangen , eet schapenpoep (1 keer per week heul veul) en katttendollen . Dus ik snap wel dat haar darmen daarop reageren. Ook reageert ze sterk als zij voor haar gevoel stress heeft. Zolang zij levendig blijf en alert ga ik niet meer kost me wel moeite.

[korthaar]

De meest kwalen gaan met eten en slapen over.
En verder: met behandeling duurt het 2 weken en zonder 14 dagen.

[[Sandra]]

Ik kijk gewoon naar wat er aan de hand is. De laatste twee keren was omdat er een niet poepte. Dat mag 1, 2 dagen duren, maar op dag 3 wil ik toch wel poep zien. En de gang naar de DA op het eind van dag 3 was in beide gevallen terecht.

[blondie]

Maar wat jouw hond betreft, als het niet snel verbeterd zou ik zeker even naar de DA gaan. Zorro liep ook gewoon op zijn poot waar de kruisband kapot van was. Ook sprong hij op en van de bank. Dus dat hoeft niet echt een graadmeter te zijn. Soms kunnen ze best wel heel hard zijn.

Dat dikgedrukte weet ik ook ja, bij mijn beide vorige honden wel ervaren. Gelukkig zag ik toen wel in dat er wel degelijk iets mis was en in die gevallen zat ik wel op tijd bij de da. De ene was het vermoeden bij een da ook zijn kruisbanden, bleek later iets met zijn rug, de ander leek na da bezoek een zware kneuzing van een teen, wat iets later een breuk bleek te zijn.
Bovenstaande maakte ook wel dat ik het manken van de draak nu toch wat met gemixte gevoelens aankeek. En vandaar ook wel mijn vraag. Ik merk dat ik zelf tegenwoordig het even aankijk, tenzij mijn gevoel aangeeft dat het echt niet goed zit.
Overigens heb ik ook wel een da met telefonisch spreekuur, of als ik bel om iets te overleggen staat ze me ook altijd goed te woord, en haalt ze uit mijn woorden wel of het al dan niet ernstig is. De keren dat ik haar belde gaf ze telefonisch gewoon advies of kon ik iets halen zonder de hond te zien. Ik vind het wel zo fijn, dat zij ook wel een beetje weet hoe ik met de dieren omga en ze inschat, bij twijfel (van haar of van mij uit)laat ze me komen overigens en eerlijk gezegd was dat dan uiteindelijk ook wel goed dat ik ging.
Bij Bluf destijds was het "hoi, je ziet niets aan haar, maar ik merk dat er iets niet goed is, er klopt iets niet". Nou goed, helaas was mijn gevoel terecht. En besef me nu ineens, dat juist toen, andere mensen in mijn omgeving het raar vonden dat ik naar de dierenarts ging.

[S@ndr@]

Niet zo heel gauw, vaak weet ik zelf het een en ander op te lossen, maar niet eten, echt lusteloos, veel pijn of meer dan 3 dagen diarree of diarree met echt ziek voelen, knobbels of acute ongein- grote wonden , dan ga ik wel

[renee-uk]

ik kan meestal wel zelf inschatten of een dabezoek nodig is of niet, maar na al die dooie honden in zo'n betrekkelijk korte tijd ging ik aan mezelf twijfelen en ben ik met vixen best een paar keer bij de da geweest terwijl het eigenlijk niet echt nodig bleek.
inmiddels heb ik het vertrouwen in mezelf wel weer terug en voel ik de noodzaak om bij een scheet die dwars zit naar de da te gaan niet meer

[blondie]

ik kan meestal wel zelf inschatten of een dabezoek nodig is of niet, maar na al die dooie honden in zo'n betrekkelijk korte tijd ging ik aan mezelf twijfelen en ben ik met vixen best een paar keer bij de da geweest terwijl het eigenlijk niet echt nodig bleek.
inmiddels heb ik het vertrouwen in mezelf wel weer terug en voel ik de noodzaak om bij een scheet die dwars zit naar de da te gaan niet meer

gewoon even een knuf.

[bouvierpoedel]

Nee eigenlijk niet snel , ben niet zo'n lopert . Meestal als ik er kom dan is het ook gelijk einde verhaal.
De laatste 4 jaar ben ik 3 x bij de DA geweest en 3 x was het inslapen.

[Paisley]

Ik heb een keer op oudjaarsdag naast mn paard met koliek gestaan.
Het angstzweet brak me uit. Niet alleen omdat mn paard koliek had en dat best serieus kan uitpakken, maar ook omdat ik al het gesprek aan het oefenen was met mijn familie om geld voor de kosten los te peuteren. Ik was 17 en betaalde alles zelf en had ongeveer niets op dat moment.

Ik stond al paraat met het telefoonnummer van de dierenarts, toen ik besloot het nog even aan te zien. Toen kwam er ineens een enorme scheet los, die door het hele gebouw galmde Toen ging er een zucht van verlichting door het arme dier. Zn zweet droogde, hij ging weer aan de vreet en leek t weer naar zn zin te hebben.
Ben nog wel bij hem gebleven maar hij knapte met de minuut op Pfiew!