Leven na een maagtorsie

[KaideDD]

Hallo allemaal,

Ik ben net terug uit het buitenland, en terwijl ik weg was is mijn ergste nachtmerrie werkelijkheid geworden: Kai, mijn Duitse Dog van inmiddels 17 maanden, heeft een maagtorsie gekregen. Dankzij het snelle handelen van zijn logeeradres heeft hij het godzijdank overleefd. Volgens de DA was de torsie door de milt veroorzaakt, deze was 3x zo groot geworden en is tijdens de spoedoperatie verwijderd. Ook is de maag vastgezet. 3 dagen na de operatie heeft hij een enorme terugval gekregen waarbij de maag weer enorm was opgeblazen. Hij is weer opengemaakt maar toen was er al niets 'raars' meer te zien.
Inmiddels zijn we bijna 3 weken verder: hij is vermagerd en slaapt meer dan eerst, maar verder gaat alles goed. Ik durf m echter geen seconde meer alleen te laten, uit angst dat het weer fout gaat.

Ik vraag me af of er hier mensen zijn die iets soortgelijks hebben meegemaakt. Hij is nog zo jong en wil het liefst met iedereen spelen, maar ik weet niet wat wijsheid is en ik krijg zoveel verschillende dingen te horen.
Volgens de DA van de pensionhoudster moet hij vanaf nu altijd 'rustig aan' doen, omdat de hechting van de maag anders kan losschieten. Naar mijn idee zou dit echter niet moeten betekenen dat de maag weer draait...

Ik hoor heel graag van jullie.

Jessica en Kai

[yodi]

Bij onze bouvier is exact een jaar na de operatie de maag weer losgeschoten, dat jaar was een drama kleine beetjes eten per keer, kleine hoeveelheden drinken, met als gevolg een magere hond die je konstant in de gaten moest houden want in haar kop wilde ze veel eten en drinken.
Bij de tweede torsie heb ik haar laten inslapen.

[Nel]

NOg nooit meegemaakt, maar jeetje wat erg!! En bij jou dan Yodi met zo'n droevig einde...
Sterkte ermee!!

[kooi]

Ik heb het gehad met Jorla.
Daar was ik zo snel bij dat er nog geen sprake was van een torsie, maar van een dilatatie. Toch was ze er heel slecht aan toe, zo benauwd!
Haar maag werd leeggepompt en dat vond ik een enorm belastende behandeling voor haar. Ze was al ruim elf jaar en je gaat naar huis met de wetenschap dat je zo'n 65% kans op herhaling hebt. In het begin had ik daar veel stress van en was ieder seintje dat ze ergens last van had genoeg om mij in opperste staat van paraatheid te brengen, met een loos alarm dat een keer bij de d.a. eindigde.

Maar gaandeweg heb ik het wel wat kunnen loslaten, al kun je nooit meer met een gerust hart wat langer van huis. Ik had ook de beslissing genomen om, als ze een tweede kreeg haar te laten gaan. Ik vind de behandelingen te naar voor de hond om het leven te rekken. Voor mij zou het plezier van leven tussen de herhalingen in daarmee niet in verhouding zijn.

Veel sterkte gewenst de komende tijd.

[grover]

Da's flink schrikken inderdaad. Mijn oudste reu heeft met 6 maanden een dillatatie gehad, dus nog geen torsie. DA heeft de maag leeggepompt en verder met rust en even een paar dagen aangepast voer waren we er weer van af. LANG niet zo aangrijpend als bij jou dus. Overigens gaat het hier om een Welsh Springer Spaniel, geen ras wat er om bekend staat dus. Ik had op dat moment zelf minstens een fles wijn achter de kiezen, kwam nét thuis van een feestje. Merkte het omdat ie maar bleef kotsen-zonder-te-kotsen en omdat z'n taille helemaal opgezwollen was. Ollie zelf was ook helemaal niet ellendig, die ging kwispelend de praktijk binnen. Pas onderweg terug naar huis had ik zoiets van shit, dit had wel eens heel verkeerd af kunnen lopen.

Ik heb er verder niks meer van. Heb er nooit, maar dan ook nooit bewust rekening mee gehouden. Het was namelijk niet zo dat ie druk had gedaan na het eten en ook de DA zei zelf, er zijn onderzoeken die beweren dat ze het krijgen van spelen op een volle maag maar ook onderzoeken die beweren dat het juist vaker voorkomt bij rust na het eten. Dus ik laat 'm lekker doen wat ie wil. Mijn man heeft wel als Ollie eens kotst is dat ie eigenlijk meer in de stress schiet, uit angst dat het nog een keer gebeurt denk ik. Ik heb er echt geen last van.

Kan me overigens heel goed voorstellen dat je dat wel hebt hoor, zeker wanneer je hond gelijk geopereerd is en al.. Ik vermoed dat die fles wijn mijn redding is geweest :+

[gonnie]

Zo dat was schrikken voor je. Hoop dat Kai er niet nog een keer last van krijgt.

[KaideDD]

Heel erg bedankt dat jullie de tijd hebben genomen om op mijn bericht te reageren.
Heb verder ook wat op het forum rondgezocht en gelukkig ook veel verhalem gevonden met een goede afloop.
Het blijft verschrikkelijk dat het zo onvoorspelbaar is..

Met kai gaat het sinds ie weer thuis is al veel beter. We hebben m meteen weer op kvv gezet en hij is al een stuk minder mager. Hij barst ook van de energie en hoewel ik steeds mn hart vasthou als ie weer es dol heen en weer rent, heb ik besloten om te proberen hem zoveel mogelijk z'n blije zelf te laten zijn (zolang het niet al te gek wordt natuurlijk).
Aangezien het toch gokken is waardoor de torsie veroorzaakt wordt, heb ik liever een blije hond dan een hond van nog niet eens 1,5 die niets meer mag.

Nogmaals bedankt voor de reacties.

Groetjes

[madred]

Heel erg bedankt dat jullie de tijd hebben genomen om op mijn bericht te reageren.
Heb verder ook wat op het forum rondgezocht en gelukkig ook veel verhalem gevonden met een goede afloop.
Het blijft verschrikkelijk dat het zo onvoorspelbaar is..

Met kai gaat het sinds ie weer thuis is al veel beter. We hebben m meteen weer op kvv gezet en hij is al een stuk minder mager. Hij barst ook van de energie en hoewel ik steeds mn hart vasthou als ie weer es dol heen en weer rent, heb ik besloten om te proberen hem zoveel mogelijk z'n blije zelf te laten zijn (zolang het niet al te gek wordt natuurlijk).
Aangezien het toch gokken is waardoor de torsie veroorzaakt wordt, heb ik liever een blije hond dan een hond van nog niet eens 1,5 die niets meer mag.

Nogmaals bedankt voor de reacties.

Groetjes

Hele goeie beslissing in mijn ogen. Een hond moet toch een hond kunnen zijn.
Angst hou je toch, maar denk dat die wel minder wordt met het verstrijken van de tijd.
Sterkte!

[S@ndr@]

het gaat toch ook om de kwaliteit hoor, niet alleen om de kwantiteit, hopen dat hij nog lang mag genieten, sterkte met de zorgen

[Soooof]

Ach wat schrikken! (Gelukkig) geen ervaring hier, maar sterkte voor jullie!

[Ody]

Helaas ook ervaring met een maagtorsie met onze Braque d'Auvergne. Gelukkig waren we er nog op tijd bij en kon ze geopereerd worden, de maag is toen ook preventief vast gezet. Het is natuurlijk echt een flinke operatie en dus aanslag op het lichaam, maar ze is er goed van hersteld.

In het begin ben je natuurlijk bang dat het nog een keer gebeurt, maar naarmate de tijd verstrijkt zakt die angst ook langzaam weg. Wij hebben toen qua beweging e.d. geen bijzondere voorzorgsmaatregelen getroffen in de zin dat ze bepaalde dingen niet meer mocht doen. Ik kan me ook niet herinneren dat de dierenarts daar iets over heeft gezegd, maar het is al een aantal jaren geleden.
Ze is er bijna 16 jaar mee geworden.

Beterschap met je hond!!