En we weten het even niet meer.
Al jaren geleden begonnen haar tandjes te ontsteken en uit te vallen. Een bekend probleem
bij yorkjes. 2 jaar geleden is ze voor de zoveelste keer onder narcose geweest om de tandjes te
reinigen. Omdat ze al wat ouder was eerst bloedafname gedaan om te kijken of ze de narcose aankon.
Alles is goed gegaan maar sinds die narcose is ze wel snel oud geworden.
vaker aan de verkeerde kant van de deur. Beetje verward af en toe. S'nachts is ze af en toe onzindelijk.
Ook is ze steeds meer en hysterischer gaan blaffen..Ook als ze niet weet waar ze om blaft doet ze
hysterisch dr best om gehoord te worden. Is op zo'n moment ook moeilijk te bereiken.
Ze hoort nog wel wat maar het is een stuk minder. En dat merk ik nu er de afgelopen weken steeds vuurwerk
wordt afgestoken. Ze was altijd panisch bij de kleinste vuurwerk knal. Nu hoort ze het gewoon niet meer.
D'r spieren worden rap minder en dr achterhand zwakker, mee lopen met de grote ronde vindt ze wel leuk,
maar het wordt steeds lastiger om ons bij te houden. Ze is ook maar een klein prulleke
dus we vinden het geen probleem om dr een stukje te dragen als ze ons niet bijhoudt.
Maar steeds vaker blijft ze thuis.
Daarstraks ontdekte ik een spoor bloeddruppeltjes in de woonkamer. Eerste gedachte was dat Sterre
ons andere teefje nog bloedde, die is net loops geweest. Maar na de tissue-test wist ik
dat het dat niet was dus gaan zoeken. Waar kwam dat bloed vandaan?
Niet bij Sterre, niet bij de kat. Dus het moest van Cindy afkomen. En ja hoor.
Het is weer zover. Ontstoken tandjes, bloedend tandvlees en zelfs een afgebroken tand.
Hoe ze het voor elkaar krijgt geen idee.
Maar ja wat nu? Ze heeft er wel last van. Ook al eet ze nog steeds als een bootwerker (kvv dus hap slik weg)
en is ze nog vrolijk voor haar doen. Maar, Ze likt veel aan dr poten en ja dr tandvlees bloed dus een ritje
dierenarts wordt het sowieso. Maar dan..?
Ik wil een 14 jaar oude hond niet meer onder narcose hebben eigenlijk. We hadden al
besloten geen grote ingrepen meer voor Cindy.
Vorig jaar waren we bij de dierenarts omdat ze ineens niet lekker liep,
kregen we te horen dat ze PL zou hebben en dat ze geopereerd moest worden..
Nou echt niet dus, bij een bejaarde hond die heel dr leven geen problemen met dr
knietjes heeft gehad ga ik niet zo een dure operatie aan beiden kanten doen.
We kregen het advies om haar slank te houden en met pijnstillers weer naar huis..
Zelf denk ik dat PL wel heel snel gezegd was want na 3 dagen pijnstillers was
madam overal weer als de kippen bij en ook sindsdien geen last meer bij het lopen.
Ze zal zich dus wel verstapt hebben toen.
Maar inmiddels is ze gewoon een bejaarde hond. Alles wordt wat minder en ik merk
dat ik toch m'n grenzen aan het verleggen ben.
Vriend is een stuk nuchterder dan ik hierin. Die zegt ze is oud, ze is op. Inslapen is iig niet meer heel ver weg.
Maar het voelt zo krom om een hond vanwege rotte tandjes in te laten slapen.
En ik weet wel dat dat niet het enige is en dat er alleen maar meer bij kan komen.
Ze heeft ook een paar kleine knikkers rond de tepels waarschijnlijk mama-tumoren, ze is intact
maar een castratie doen we al helemaal niet meer. Hoeveel zou je er immers mee winnen aan tijd.
Pfft ik vind het maar moeilijk, en dan is het officieel niet eens mijn hond maar die van m'n vriend.
Het leven moet geen lijden worden zeg ik altijd,maar ik vindt het lastig om te zien of ze nog plezier
heeft. Ja ouderdom komt met gebreken en ongemakken. Met Bucka was er geen twijfel die kreeg epileptische
aanvallen door een tumor. Daar kon niet mee gewacht worden. Maar nu. Ik weet het niet meer.
Is het raar? Dat we aan inslapen denken?



