Als 'genoeg' dichterbij komt

[Lunatic]

Het is sinds april echt bijzonder goed met Beau gegaan. Er zijn ondertussen nog wat ontstekingen geweest in zijn gebit, maar dat is ook opgelost. Hij begon een tweede jeugd, blij, makkelijk, beter. De toenemende ongemakken van het blind en doof worden bleven, maar zo op de achtergrond dat het oké bleef.

En nu schiet hij achteruit. Zijn lichaam wordt te zwak en hij trilt veel, ik vermoed van spanning in hoofd en lichaam. Zijn achterhand is slecht als hij stil staat, hij zakt er iets doorheen. De likaanvallen zijn sinds vorige week ineens weer drie keer geweest en vanavond heeft hij drie keer gespuugd. Hij is niet meer blije Beau. Maar ook niet zo slecht dat het nu te erg is, niet meer Beauwaardig.

Maar ik voel dat het dichtbij komt en dat voelt rot Mijn vriendje.

Het is alsof je Luna beschrijft! Ik geef de schuld aan de plotselinge verandering van het weer en de temperatuur, plus dat het weer vroeger donker is e.d. Luna is wat onzekerder in het donker sinds ze blind is, kwestie van weer even wennen, het misselijk en likken heeft ze ook, likken komt volgens mij omdat ze misselijk zijn, ik geef haar tussendoor wat extra's, zoals een boterham o.i.d. dan gaat het al een stuk beter.

Het is niet leuk om te zien, maar het is niet iets waar ik me meteen zorgen over maak in de zin van, is dit het einde? Ze had dit vorig jaar ook om deze tijd, dus ik denk dat het puur door de weersveranderingen komt, mijn botten en spieren zijn ook in staking, vinden dit weer ook helemaal niet leuk en dat is bij oudere honden, zeker als ze ook artrose hebben e.d. ook zo denk ik, vorig jaar was het iig met een week of 2/3 over gelukkig

Sterkte met je mannetje

[bouvierpoedel]

Vraag mij altijd af of ik zelf zo wil leven met de hoop dat iemand je uit je lijden komt verlossen.
Van mij had hij mogen gaan Hilde.
Je loopt zelf te mauwen dat het zo erg is maar nog wel Beauwaardig. Is dat wel zo.?

[Shima]

Die arme oudjes en de oh zo moeilijke beslissing wanneer het genoeg is. De meesten van ons weten hoe het voelt Hilde. Dit is iets dat jij alleen moet doen door goed te kijken naar Beau.

[Brindlecardi]

Het is sinds april echt bijzonder goed met Beau gegaan. Er zijn ondertussen nog wat ontstekingen geweest in zijn gebit, maar dat is ook opgelost. Hij begon een tweede jeugd, blij, makkelijk, beter. De toenemende ongemakken van het blind en doof worden bleven, maar zo op de achtergrond dat het oké bleef.

En nu schiet hij achteruit. Zijn lichaam wordt te zwak en hij trilt veel, ik vermoed van spanning in hoofd en lichaam. Zijn achterhand is slecht als hij stil staat, hij zakt er iets doorheen. De likaanvallen zijn sinds vorige week ineens weer drie keer geweest en vanavond heeft hij drie keer gespuugd. Hij is niet meer blije Beau. Maar ook niet zo slecht dat het nu te erg is, niet meer Beauwaardig.

Maar ik voel dat het dichtbij komt en dat voelt rot Mijn vriendje.

Het is alsof je Luna beschrijft! Ik geef de schuld aan de plotselinge verandering van het weer en de temperatuur, plus dat het weer vroeger donker is e.d. Luna is wat onzekerder in het donker sinds ze blind is, kwestie van weer even wennen, het misselijk en likken heeft ze ook, likken komt volgens mij omdat ze misselijk zijn, ik geef haar tussendoor wat extra's, zoals een boterham o.i.d. dan gaat het al een stuk beter.

Het is niet leuk om te zien, maar het is niet iets waar ik me meteen zorgen over maak in de zin van, is dit het einde? Ze had dit vorig jaar ook om deze tijd, dus ik denk dat het puur door de weersveranderingen komt, mijn botten en spieren zijn ook in staking, vinden dit weer ook helemaal niet leuk en dat is bij oudere honden, zeker als ze ook artrose hebben e.d. ook zo denk ik, vorig jaar was het iig met een week of 2/3 over gelukkig

Sterkte met je mannetje

Ik denk ook zo maar dat de plotselinge weersverandering voor de meeste oudjes niet zo prettig is. Heeft hij het niet gewoon een beetje koud? Misselijkheid kan gewoon een virusje zijn natuurlijk, niet leuk, maar dat gaat wel weer over.
Beterschap voor Beau.

[Hilde]

Bedankt voor de wensen en het meedenken ook, dat vind ik fijn. Hij slaapt ontzettend veel, meer dan we gewend zijn. Vanmiddag wilde hij na een klein stukje wandelen met mijn moeder al terug. Maar vanavond wilde hij met mij een grote ronde. We kijken met de dag hoe het gaat. Ik kies liever ook te vroeg, maar ik wil ook weer niet te voorbarig zijn...

Sterkte ook met Luna, hopelijk knapt ze snel op! Beau is pas sinds een half jaar oud aan het worden dus ik ken dit niet, dat maakt het lastig...

[Hilde]

En vandaag weer helemaal oude Beau Niet meer zoveel slapen en sloom zijn, gewoon energiek en fanatiek als altijd. Weer tien jaar ouder... Ik dus

[blondie]

Nou gelukkig maar Hilde
Soms kan het weer inderdaad ook van invloed zijn. Met Finn destijds merkte ik, heel raar misschien, dat bij erge kou hij juist weer wat vrijer ging lopen en wat kwieker werd, helemaal als er goede sneeuw lag, terwijl ik juist dacht dat dat hem helemaal geen goed zou doen
Hij kreeg op een of andere manier meer last van zijn lichaam met vochtig weer, en een wat warmere temperatuur. Kou leek hem juist goed te doen destijds, was erg raar om mee te maken.
Maar als hij dan zo heerlijk aan het rond hobbelen was, her en der wat rond rolde met een blije bek en ook weer vrolijk, moe en voldaan thuis kwam dan was ik ook blij. Even lekker kroelen, nog even verwennen en weer bedenken "nee, het is nog geen tijd".
Het blijft moeilijk zo'n laatste fase, zeker als je van dag tot dag bijna veel verschil ziet, of zelfs verschil in de ochtend, middag en avond.
Heel herkenbaar Hilde, maar voor nu nog lekker genieten van jouw Beau!

[Tamara/Bayko]

Moeilijk he, Hilde. Weten dat het moment steeds dichterbij komt en dan moeten bepalen wanneer het precies 'genoeg' is. Je wilt niet te laat zijn, maar ook niet onnodig vroeg. Ik zit met Cyntha in een vergelijkbaar schuitje. Het gaat op en af.

Goede tip van Kruimel. Af en toe filmpjes maken kan ook behoorlijk verhelderend zijn. En confronterend Ik zou ook op de man af vragen aan mensen om je heen die Beau goed kennen maar hem minder vaak zien dan jij, wat zij denken van zijn toestand. Wat je vervolgens wel of niet met die meningen doet, blijft nog altijd aan jou.

[ranetje]

Als het zo heen en weer gaat kan het duidelijkheid geven om een dagboekje bij te houden en gewoon objectief op te schrijven hoe het gaat per dag. Hoe beweegt hij, hoeveel echte rust krijgt hij (dus niet bij alles weer wakker schieten maar echt diep slapen) hoe eet hij, hoe reageert hij op wat er om hem heen gebeurt, hoeveel plezier heeft hij in dingen, hoeveel stress.

Juist bij die langzame aftakelprocessen zie je het zelf vaak niet meer omdat het zo geleidelijk gaat dat het je niet meer echt opvalt. Een ander die je hond goed kent en hem niet dagelijks meemaakt kan zich dan rotschrikken van hoe hij eraan toe is terwijl je het zelf gewoon niet ziet. Als je dan objectiever gaat kijken en het bijhoudt kan dat veel duidelijkheid geven.

[Antonetta]

Gelukkig maar dat het weer beter gaat, ik hoop dat jullie nog een tijdje van elkaar mogen genieten.

[Brigitte]

Aangezien ik werk met honden van 12+ tot 18/19 jaar zie ik met dit weer ook wel bij sommige oudjes ineens dagen dat het wat minder lijkt te gaan. Het kan zo enorm per dag of 2 dagen verschillen. Ik ga morgen hun jasjes weer uit de kast halen dat doet een hoop oudjes ook erg goed nu om die aan te hebben als extraatje.

Sterkte met Beau