Tara schreef:ellen en de birmanen schreef:alles boven de tien is reservetijd
Nou... Niet mee eens.
Ben ik het ook niet zo mee eens, het is ook afhankelijk van hoe de hond is. En dat vind ik trouwens voor oud en jong(er) gelden.
Wat ik overigens wel lastig vind is een dierenarts die risico's weg lijkt te wuiven. En niet echt verder dan na de operatie denkt.
Of nu tot aan de diagnose kijkt. Het is goed dat opties worden aangedragen. Met Bluf zei mijn da ook wat de opties waren (luchtcabine e.d.) dat was de vrijdag toen ze aandrong op inslapen maar dat ik op dat moment het gewoon nog niet kon accepteren. Maar daarbij gaf ze aan dat het in ons geval eigenlijk meer uitstel zou zijn dan dat het zou gaan helpen bijvoorbeeld.
Ben wel blij dat Gonnie zelf aangeeft dat als ze het voor die tijd (voor de uitslag) te benauwd gaat krijgen dat ze haar wil laten gaan. Heb bij Bluf moeten zien hoe het gaat als een hond wel wil, maar dat ze het zo benauwd had telkens
Het blijven rotbeslissingen die je moet maken als een hond ogenschijnlijk nog wil, zeker als er nog een ander alternatief is om het beter te maken (volgens een dierenarts) en je dus balanceert tussen de keuze leven of dood.
Ik had een dierenarts die ook alle opties had overwogen, ook zelfs van vrijdag op zaterdag nacht had ze er wakker van gelegen en had ze van alles na lopen zoeken qua diagnoses en opties omdat zij het ook niet zo goed kon rijmen hoe Bluf was, wat de aandoening was maar dat tegelijkertijd niet alle symptomen klopten.
Maar zij was helder. Ik moest beslissen, zij kon alleen nog maar een keer nog goed naar het hart luisteren die zaterdag ochtend, en dat kon ze eigenlijk niet, want het hart was door het vocht nauwelijks te beluisteren. En dan zit je met een redelijk alerte hond, die zegt nog te willen leven terwijl haar lichaam een heel ander beeld geeft.
Sorry voor deze extra info wat geheel egoïstisch is op dit moment. Maar nogmaals, ik kan me zo voorstellen dat ook Gonnie weer voor een lastige beslissing staat.
Zelf kan ik dan alleen maar m.b.t. de benauwdheid zeggen, doe dat een hond die graag wil niet aan. En daarbij dus het herstel in acht nemen. En ook hoe dan de twee honden weer op elkaar reageren, want meen me te herinneren dat bij ziekte de honden toch wel fel op elkaar konden reageren? Of is dat in de huidige samenstelling niet aan de orde?