Angst bij schemer / medisch?

[Caro.]

Puchu gedraagt zich vreemd, ik kon er eerst mijn vinger er niet op leggen, maar denk nu te weten wat het is: angst.

Zodra het 's avonds donker begint te worden, wil hij niet meer binnen zijn. Niet iedere avond, maar wel steeds vaker.
Hij gaat dan voor de tuindeur staan, oren in de nek, staart laag en wil naar buiten en niet omdat hij het buiten zo naar zijn zin heeft,
want daar blijft hij in dezelfde houding staan, heel timide.
Er is volgens mij iets waardoor hij niet in huis wil zijn zodra het donker begint te worden. Overdag heeft hij nergens last van, het
begint bij de schemer, al vind ik zijn hele gedrag verder ook wel wat 'gedrukt' en reageerde hij zelfs laatst nogal schrikachtig op
2 vreemde dames die hem heel leuk vonden, iets wat geen normaal gedrag voor hem is, want hij is verder (op zeer lichte reserve na)
een open hond.

Het is veel erger geworden na de narcose van 2 weken geleden waar hij een heftige reactie kreeg op het slaapmiddel. De dierenarts
verzekerde me dat hij hier niets aan over zou houden, maar ik begin te denken dat er misschien toch een verband is.
Echter, een week of 2 (3?) geleden heeft het hier ook enorm geonweerd, het zat vlak boven ons huis en ging enorm tekeer. Heel stom
kwam het toen niet in mijn hoofd op om bij Puchu te gaan kijken, omdat hij nog nooit bang voor onweer is geweest, maar misschien
was dit wel te erg en speelt dit ook mee in zijn gedrag/angst. Ik weet het niet.

In ieder geval is het gewoon zielig. Hij is duidelijk totaal niet op zijn gemak.
Als ik hem naar buiten laat, dan krijg ik hem dus nauwelijks meer binnen, hij reageert bijna nergens op en als ik hem dan binnen heb,
dan begint het verhaal weer opnieuw: voor de deur staan in een timide houding en alleen maar gefocused op wegkomen.

Iemand een idee wat ik hiermee kan om het gedrag te doorbreken? Afleiding lukt tot nu toe niet: spelen wil hij niet, bij knuffelen loopt
hij weer weg richting de deur en zelfs een kluif (hij is dol op eten) interesseert hem niks.

[Sas]

meer licht aan binnen?

[Caro.]

meer licht aan binnen?

Nee dat maakt niks uit, ik heb gewoon licht aan binnen en licht aan buiten (om net te doen alsof het niet donker wordt) helpt ook niet.

[sbientje]

meer licht aan binnen?

Nee dat maakt niks uit, ik heb gewoon licht aan binnen en licht aan buiten (om net te doen alsof het niet donker wordt) helpt ook niet.

als je het licht uitlaat, doet ie het dan ook? zoemt/piept er misschien een transformator? Ik opper ook maar wat hoor..

[Caro.]

meer licht aan binnen?

Nee dat maakt niks uit, ik heb gewoon licht aan binnen en licht aan buiten (om net te doen alsof het niet donker wordt) helpt ook niet.

als je het licht uitlaat, doet ie het dan ook? zoemt/piept er misschien een transformator? Ik opper ook maar wat hoor..

Ja dan doet hij het ook; als we gaan slapen en het licht dus uitdoen, dan gaat hij door met zijn gedrag en soms erbij piepen en janken 's avonds
laat en een enkele keer 's nachts.
Vannacht heb ik nu het licht laten branden beneden, maar het gedrag begint dus al eerder op de avond, zo rond 21.30 uur.
Niet altijd, maar de laatste 2 weken dus wel zo eens in de 2 á 3 avonden en het wordt steeds erger ipv minder.

[Caro.]

Hoe oud is Puchu? En hoe is zijn gezichtsvermogen?

Hij is 9 jaar en 2 weken geleden aan een tumortje op zijn ooglid geopereerd. Dit gaf geen enkel gevaar voor zijn oog zelf, zei de
dierenarts, maar sindsdien is het gedrag dus vele malen erger geworden. Hij heeft een hele nare reactie op de ketamine gehad,
geen idee of dat meespeelt.
Zo ver ik weet is zijn gezichtsvermogen prima: hij gaat ieder jaar voor zijn oog naar de dierenarts ivm allergie en dan moet eerst
zijn oog bekeken worden voordat hij medicatie voor zijn allergie krijgt (ontstoken ogen). Op dit moment heeft hij daar geen last van
en het wondje bij zijn oog ziet er ook goed uit.

Denk jij dat er tijdens de operatie misschien toch iets met zijn oog gebeurd is? Misschien raadzaam om toch nog even naar de
dierenarts te gaan, alhoewel hij dit gedrag dus ook al eerder had, maar lang niet in deze mate en frequentie.

[Lieske_1977]

Ik zou denk ik sowieso eerst iets medisch (gezichtsvermogen?) uitsluiten.
Je schrijft dat het steeds rond 21.30 begint. Als je je uitlaatschema omgooit en bv. van 21.00 tot 22.00 lekker ontspannen gaat wandelen, zou hij dan bij thuiskomst wel mee naar binnen willen denk je?

[Caro.]

Ik zou denk ik sowieso eerst iets medisch (gezichtsvermogen?) uitsluiten.
Je schrijft dat het steeds rond 21.30 begint. Als je je uitlaatschema omgooit en bv. van 21.00 tot 22.00 lekker ontspannen gaat wandelen, zou hij dan bij thuiskomst wel mee naar binnen willen denk je?

Als ik hem uitlaat, dan komt hij altijd door de voordeur, hij zit nu dus steeds voor de tuindeur dat hij de tuin in wil (nou niet 'willen', want in de tuin
heeft hij het ook niet naar zijn zin, maar ergens is hij dus angstig voor dat hij de tuin in wil).
Hij is ontspannen tot die tijd, ligt gewoon lekker te kluiven of lekker bij mij op de bank en ineens zie je hem veranderen; vreemde blik in zijn ogen en
staat hij op om bij de tuindeur te staan om naar buiten te gaan en dan is hij bijna onbereikbaar.
Uiteindelijk krijg ik hem wel mee naar binnen, dat is het grootste probleem niet, maar ik wil het gedrag proberen te doorbreken. Als ik hem om pakweg
21.30 uur uitlaat, dan vermoed ik dat hij daarna weer exact hetzelfde doet, want voor die tijd gebeurt er niks.

Ik heb nog even gedacht dat het gebeurde op dagen dat hij teveel indrukken had gehad misschien, maar gister hadden we juist een rustig dagje
en toen gebeurde het ook. Ik was de hele dag thuis, niks geks gebeurt, hij ligt heerlijk op de bank bij me en ineens slaat hij helemaal om en wordt
(denk ik) angstig en in zichzelf gekeerd.

Maar goed, ik kan het proberen of het uitlaten om die tijd hem wat afleiding geeft, maar aangezien hij zelfs uit een kluif geen afleiding haalt (zijn
lust en zijn leven ) vrees ik dat dit 'm ook niet wordt, maar je weet het nooit natuurlijk.

[Caro.]

Hoe oud is Puchu? En hoe is zijn gezichtsvermogen?

Hij is 9 jaar.

Denk jij dat er tijdens de operatie misschien toch iets met zijn oog gebeurd is? Misschien raadzaam om toch nog even naar de
dierenarts te gaan, alhoewel hij dit gedrag dus ook al eerder had, maar lang niet in deze mate en frequentie.

Nee hoor, maar hij is 9 jaar zeg je, en dat is wel de leeftijd waarop honden vaak ouderdomsstaar beginnen te ontwikkelen. De ogen worden heel langzaam steeds iets blauwiger. Als dat zo is, dan ziet hij waarschijnlijk niet meer zo goed als vroeger. Ik kan me dan nog wel voorstellen dat als het ineens écht minder werd na een ingreep, zelfs als het maar tijdelijk was, dat de hond daar wel wat schrikachtig van zou kunnen worden.
Ik zou het eens laten onderzoeken, honden gebruiken hun andere zintuigen natuurlijk ter compensatie van elkaar, waardoor je soms pas heel laat opmerkt dat het gezichtsvermogen echt minder is geworden.

Zo dacht ik heel lang dat Oop vanwege zijn stramme pootjes en het gestuiter van de andere honden liever niet meer de auto in wilde springen. Totdat ik een andere auto kreeg die qua instap net iets anders was. Toen pas realiseerde ik me dat hij gewoon niet goed meer kon zien hoe het in elkaar zat.

Zijn ogen zijn gewoon helemaal helder, geen gloed er overheen ofzo, dat had Kaya wel en ik herken dat ook wel.
Ook worden ze dus jaarlijks gecontroleerd en ik mag aannemen (???) dat als de dierenarts iets gezien had, hij dit wel gezegd zou hebben.

Maar goed, ik wacht het nog heel even af of het gedrag af gaat zakken en tijdelijk verergerd is door de narcose, of dat dit zo blijft en dan ga
ik maar richting dierenarts van alles laten controleren.
In januari heeft hij nog bloedtesten gehad en toen was alles goed behalve 1 leverwaarde. Toen is aanvullend bloedonderzoek opgestuurd naar Utrecht
en daar bleek alles in orde en conclusie was dat de lever goed was... maar ja, toch knaagt nu die ene leverwaarde (maar hij zei dat die bij het minste
al omhoog ging en dan weer vanzelf omlaag vaak).

[Caro.]

Puchu heeft dus echt sinds de narcose ineens verlatingsangst zodra het donker begint te worden
Hij heeft tot 3.30 uur lopen janken en piepen, wist ik niet want ik heb oordopjes in. Pieter maakte me wakker, ik naar beneden en
hij wilde de tuin in. Ik heb 'm aangelijnd, want anders wil hij het huis niet meer in.
Plas gedaan, even bij hem gezeten, hem op zijn plekje gestuurd met een streng 'blijf'. Maar na 2 minuten begon het weer opnieuw
Uiteindelijk is Pieter beneden gaan slapen nog voor een paar uurtjes.

Maar goed... probleem dus, want we kunnen Puchu echt niet op de slaapkamer nemen omdat we een hele gevaarlijke trap hebben die
je ook achterstevoren naar beneden moet lopen, zo steil is die.
Dus tja? wat kunnen we doen? Ik heb er nog eens over gelezen, maar al die dingen (even alleen laten, opbouwen, als je wel in huis bent
ook naar boven lopen, enz.) doen we gewoon allemaal, want overdag is er totaal niets aan de hand en kan hij prima alleen zijn.

Licht laat ik branden sinds een paar dagen, maakt geen verschil.
Erg moe maken; hij was gister bekaf, want hij is de hele dag mee geweest op visite.

Iemand nog tips misschien?

[Caro.]

Is het geen dementie? Dat begint ook vaak met onrust in de avond en nacht.

Hoe merk je dat verder dan? Overdag is hij gewoon normaal, alhoewel hij sinds de narcose wel in conditie enorm achteruit gegaan is: normaal
liep hij gewoon fit een uur in de polder en nu loopt hij een half uur fit en daarna gaat hij sloffen en langzaam lopen.
Ook schrikt hij sneller dan anders.
Maar allemaal ineens sinds de narcose, alhoewel die onrust bij schemer al wel wat langer is, maar in veel mindere mate en veel minder frequent.

[Caro.]

Rond hoe laat begon het als hij er tijdens de winter last van had?

Hij heeft het altijd gehad als er sneeuw lag, dan raakte hij ook onrustig in de loop van de avond. Dan is het natuurlijk al eerder donker,
maar het begon dan ook rond 22.00 uur.
Afgelopen winter had hij het voor het eerst ook bij vorst, maar na de narcose heeft hij het inmiddels dus bijna iedere avond.

[Caro.]

Is het geen dementie? Dat begint ook vaak met onrust in de avond en nacht.

Hoe merk je dat verder dan? Overdag is hij gewoon normaal, alhoewel hij sinds de narcose wel in conditie enorm achteruit gegaan is: normaal
liep hij gewoon fit een uur in de polder en nu loopt hij een half uur fit en daarna gaat hij sloffen en langzaam lopen.
Ook schrikt hij sneller dan anders.
Maar allemaal ineens sinds de narcose, alhoewel die onrust bij schemer al wel wat langer is, maar in veel mindere mate en veel minder frequent.

Volgens mij merk je er dan verder overdag nog weinig van maar begint het met onrust in de avond.
Of misschien heeft hij verlatingsangst en legt hij de link met schemerig worden , dat jullie naar bed gaan en hij alleen beneden moet blijven?

Ik denk dat het verlatingsangst is, maar dan alleen als het schemer/donker begint te worden. Overdag heeft hij absoluut geen verlatingsangst.
Wel is hij ook iets aanhankelijker geworden na de narcose (de eerste dag liep hij me overal achterna, maar daarna werd dat alweer minder).
Ik probeer hem nu de hele dag meer te negeren in de hoop dat dit zijn onafhankelijkheid weer doet aanspreken, alhoewel hij overdag eigenlijk
onafhankelijk genoeg is.

Kaya is ook al ruim 1.5 jaar geleden overleden. Toen hadden wij wel wat verwacht omdat hij nooit gewend was echt alleen te slapen, maar dat
was al die tijd geen enkel probleem tot nu toe dus ineens.

Ik weet echt niet goed wat ik hieraan moet doen: streng doen helpt niet, even bij hem zitten ook niet en negeren ook niet.
Dus ik probeer nu mijn eigen gedrag gedurende de hele dag te veranderen door hem bijna straal te negeren (nou ja, uiteraard niet helemaal ).

[Sterre]

Sterre wilde vorig jaar ineens niet meer beneden slapen. Zij was toen al 14 jaar en sliep altijd beneden zonder probleem. Alleen bij ons was het niet erg dat ze mee naar boven wilde omdat ze gewoon boven kon slapen. Na verloop van een paar maanden bleef ze ineens weer beneden als wij naar bed gingen. En dat is zo gebleven tot haar dood. Ik heb nooit begrepen wat de reden geweest is dat ze mee naar boven wilde. Maar voor jullie is het jammer genoeg een groot probleem ivm de trap.

[Caro.]

Rond hoe laat begon het als hij er tijdens de winter last van had?

Hij heeft het altijd gehad als er sneeuw lag, dan raakte hij ook onrustig in de loop van de avond. Dan is het natuurlijk al eerder donker,
maar het begon dan ook rond 22.00 uur.
Afgelopen winter had hij het voor het eerst ook bij vorst, maar na de narcose heeft hij het inmiddels dus bijna iedere avond.

Lijkt me dan haast niet mogelijk dat het met schemer/donker te maken heeft want dat begint in de winter al veel vroeger.

Is er in huis niks dat zo rond die tijd aanslaat/aanspringt/geluid maakt?

Nou ja, nu gebeurt het dus echt steeds om dezelfde tijd als het schemer wordt en is er overdag dus niks aan de hand.
Ik weet ook niet of dit dus dezelfde oorzaak heeft als de sneeuw/vorst, omdat dan alleen echt het donker ermee te maken had en niet de schemer
(overdag was hij dan ook compleet normaal).

Ik heb de afgelopen dagen op alles gelet of er een trigger is: lampje aan, tv uit, computer aan, enz. enz. en heb nog niets kunnen ontdekken

[Caro.]

Sterre wilde vorig jaar ineens niet meer beneden slapen. Zij was toen al 14 jaar en sliep altijd beneden zonder probleem. Alleen bij ons was het niet erg dat ze mee naar boven wilde omdat ze gewoon boven kon slapen. Na verloop van een paar maanden bleef ze ineens weer beneden als wij naar bed gingen. En dat is zo gebleven tot haar dood. Ik heb nooit begrepen wat de reden geweest is dat ze mee naar boven wilde. Maar voor jullie is het jammer genoeg een groot probleem ivm de trap.

Nou ja, dat is ook een bijkomende probleem: wij vinden het totaal niet erg om hem op de slaapkamer te nemen, maar het is gewoon onmogelijk.
Hij is ook te zwaar om te tillen (je moet jezelf al heel goed vasthouden om de trap op en af te gaan). De trap kan je vergelijken met een
vlieringtrap, zo steil, dus Puchu zou absoluut naar beneden vallen als hij de trap af zou lopen.

[Caro.]

Rond hoe laat begon het als hij er tijdens de winter last van had?

Hij heeft het altijd gehad als er sneeuw lag, dan raakte hij ook onrustig in de loop van de avond. Dan is het natuurlijk al eerder donker,
maar het begon dan ook rond 22.00 uur.
Afgelopen winter had hij het voor het eerst ook bij vorst, maar na de narcose heeft hij het inmiddels dus bijna iedere avond.

Lijkt me dan haast niet mogelijk dat het met schemer/donker te maken heeft want dat begint in de winter al veel vroeger.

Is er in huis niks dat zo rond die tijd aanslaat/aanspringt/geluid maakt?

Ik weet niet of jij dat meegekregen hebt, maar hij heeft dus op de ketamine een enorme reactie gekregen, ik dacht echt dat hij
ter plekke dood zou gaan.
De dierenarts zei dat hij hier niets aan over zou houden en dit wel vaker gebeurt, maar ja, ik begin hieraan nu ook te twijfelen.
Weet jij daar iets over toevallig?

[Caro.]

Krijgt hij op vaste tijden eten? Anders kan je daar misschien nog iets mee doen. Omdat hij naar de tuin wil kan hij misschien ook aandrang voelen ?

Ja, hij krijgt op vaste tijden eten, maar hij is tegen die tijd ook niet af te leiden met een lekkere kluif ofzo. Hij trekt zich zeg maar helemaal terug,
krijgt zo'n starende blik in zijn ogen en bijna onbereikbaar.
Dan 's nachts gaat hij uren aan één stuk door piepen onderaan te trap (tussendeur dichtgedaan, maar dan gaat hij door in de huiskamer).
Hij heeft geen aandrang, hij kan de hele avond naar buiten als hij wil bij mooi weer en hij wordt 's avonds gewoon uitgelaten en voordat
we gaan slapen, kan hij ook nog plassen.
Vannacht ben ik dus wel met hem naar buiten gegaan, maar dan gebeurt er ook niks, behalve starend en heel timide blijven staan.

[Caro.]

De dierenarts zei dat hij hier niets aan over zou houden en dit wel vaker gebeurt, maar ja, ik begin hieraan nu ook te twijfelen.
Weet jij daar iets over toevallig?

Dat lijkt me erg onwaarschijnlijk, gebeurt inderdaad wel meer, ook bij mensen (anesthesie in het algemeen dan, niet specifiek ketamine alleen) en het is me onbekend dat je daar iets kan van overhouden en zelfs áls dat zo zou zijn lijkt het me nog onwaarschijnlijker dat er zo'n vreemde timing zou aan vastzitten.

Oké dank je, dan kan ik dat eigenlijk schrappen als oorzaak.

Nou ja, nu gebeurt het dus echt steeds om dezelfde tijd als het schemer wordt en is er overdag dus niks aan de hand.
Ik weet ook niet of dit dus dezelfde oorzaak heeft als de sneeuw/vorst, omdat dan alleen echt het donker ermee te maken had en niet de schemer
(overdag was hij dan ook compleet normaal).

Ik moet iets niet snappen want je schrijft hoger dat het 's winters ook rond 22.00u begon en toch link je het aan donker - dat klopt dan toch niet? In de winter is het toch al om 17.00u donker?

Ik link het aan het donker, omdat hij het bij daglicht nooit heeft gedaan. Alleen altijd als het donker was en ja, dan was het soms al 4 uur donker, maar wel donker
Bij daglicht krijgt hij dus nooit die vreemde starende blik in zijn ogen of die onbereikbaarheid of piept hij als ik boven ben of wat dan ook. Ook niet
bij het sneeuw/vorst verhaal.

Geen idee ook of het gedrag van toen gekoppeld kan worden aan nu, of het dezelfde oorzaak heeft bedoel ik. Het was wel rond dezelfde tijd 's avonds,
alleen het is dus 9 jaar lang alleen bij sneeuw geweest en dan nog het laatste jaar bij vorst en daarnaast had hij dit gedrag verder nooit.

[Caro.]

Die tijdsconstante vind ik toch erg intrigerend.

En wanneer (om welke tijd) wordt hij weer 'normaal'?

Dat weet ik niet precies, want wij gaan op een gegeven moment naar bed en dat is meestal rond 23.00 / 23.30 uur, dus dan is het zo'n
2 uur aan de gang.
Meestal is hij daarna stil, een enkele keer piept hij even, maar vannacht heeft hij dus uren gepiept totdat Pieter mij wakker maakte om 3.30 uur en
toen ben ik eruit gegaan. Heb hem aangelijnd de tuin ingelaten, maar daar staat ie alleen maar te staan, en binnen op zijn plek gelegd.
Toen ik weer in bed lag, begon hij opnieuw met janken en piepen en is Pieter beneden gaan slapen en was Puchu direct rustig en is ook
gaan slapen, dus daarom denk ik nu dat het echt verlatingsangst is (geworden), maar alleen 's avonds / 's nachts dus en het typische is dat
het ook begint als ik (of wij) gewoon bij hem zijn... is ook weer een vreemde verlatingsangst natuurlijk.

Dit deed hij dus ook in deze mate bij sneeuw (dus 1 of 2 dagen per jaar) maar heeft hij de afgelopen 2.5 week niet eerder gedaan een hele nacht lang.

[Caro.]

Raar - dus als het begint maakt het voor hem niet uit dat je erbij bent en wordt hij net zo goed onrustig in jouw aanwezigheid maar als hij het hééft en je komt terug bij hem is het wél goed.

Hmmm .

Ehhh ja dat is inderdaad heel vreemd als ik het zo lees.
Hij krijgt het inderdaad als ik gewoon erbij ben, dus zo rond 21.30 uur. Ook als we met zijn tweetjes erbij zijn; gisteravond zaten we gewoon tv te kijken,
Puchu ligt bij mij en ineens krijgt hij die blik in zijn ogen, loopt weg en gaat in de tuin apathisch staan.
Soms reageer ik na een tijdje, soms laat ik hem gaan, het maakt niet zoveel uit, want zijn gedrag gaat door en is nog steeds bezig als wij naar bed gaan.
Vannacht ging het dus uren door met piepen en janken en inderdaad werd hij rustig toen Pieter op de bank ging liggen slapen, terwijl het begon toen
we gewoon beneden waren.
Toen ik beneden kwam, was Puchu echt over zijn toeren, enorm hijgen, echt gewoon halve paniek bij hem en hij werd ook rustiger toen ik dus beneden kwam, maar niet totaal rustig en hij begon dus weer toen ik boven was.

Overdag ben ik zo vaak boven en is er totaal niets aan de hand. Of ik ga boodschappen doen of wat dan ook en dan is het gewoon een kalme Puchu
die ik aantref als ik thuiskom.

Ik snap er dus ook geen bal van en dat is het vervelende dat ik daarom ook helemaal niet weet wat ik eraan kan doen.

[Caro.]

Misschien start het als wat anders 'angst voor schemer/donker'? Of angst voor weet-ik-veel-wat, maar geen verlatingsangst.
Hij zit in die angst en wij laten hem alleen en dan slaat het misschien om in verlatingsangst of paniek dat hij in zijn angst alleen is?
Zit ik maar te bedenken hoor... ik probeer het ook te begrijpen, want ik snap er weinig van.

[Caro.]

Misschien start het als wat anders 'angst voor schemer/donker'? Of angst voor weet-ik-veel-wat, maar geen verlatingsangst.
Hij zit in die angst en wij laten hem alleen en dan slaat het misschien om in verlatingsangst of paniek dat hij in zijn angst alleen is?
Zit ik maar te bedenken hoor... ik probeer het ook te begrijpen, want ik snap er weinig van.

Ja, dat zou wel kunnen maar toch gek dat hij dan echt rustig wordt, het zou logischer zijn dat zijn paniekerigheid dan wel weg is maar zijn 'angstige gestaar' niet.

Bij mij was dat niet weg toen ik beneden kwam, maar toen Pieter ging liggen op de bank denk ik van wel, want Puchu sprong op de bank bij hem en
is gaan slapen vertelde Pieter.
Dat staren gaat ook samen met onrust, dus hij krijgt die blik in zijn ogen en dan wil hij de tuin in en blijft daar vervolgens ook staren (nou ja 'mistig/leeg'
kijken).

[Easy_Rider]

[Easy_Rider]

[Caro.]

Raar hoor . Zou het een vorm van epilepsie kunnen zijn? Gebeurd het bij het inslapen of misschien juist bij diep slapen ? Heb je al eens iets rustgevends geprobeerd?

Dat was eigenlijk mijn eerst idee dat het een vorm van epilepsie is, alhoewel ik epilepsie alleen ken in de meest hevige vorm en die lijkt in de
verste verte niet op dit.
Het lijkt wel wat op de reactie na zo'n aanval, dat vreemde afwezige, starende. Maar hij piept dus ook soms erbij en geeft dan aan dat hij
de tuin in wil en dat is misschien weer helemaal a-typisch epilepsie en het feit dat het altijd rond dezelfde tijd gebeurt, lijkt mij ook niet bij
epilepsie horen, maar het was ook wel mijn eerst ingeving.

Het gebeurt niet specifiek bij het slapen, soms ligt hij ook gewoon met zijn ogen open, soms loopt hij normaal naar buiten en tref ik hem buiten zo aan.
Het is niet dat hij totaal nergens op reageert; laatst was hij ook zo vreemd en buiten in de tuin (ik laat hem meestal dan maar zo'n beetje met rust) en
toen werd er vuurwerk afgestoken. Toen kwam hij dus wel degelijk naar binnen.
Soms kan ik hem ook nog net wel bereiken en voorkomen dat hij zich echt gaat verstoppen. Gisteravond was hij redelijk normaal de hele avond (niet helemaal, maar lang niet zo erg als de avond ervoor) en hij was buiten in de tuin en stond wel wat wezenloos. Ik riep hem om binnen te komen, maar
hij reageerde niet, toen ik echt een strenge stem opzette, reageerde hij dan wel en kwam hij binnen.

Ik heb volgens mij nog rescue in huis, misschien is dat wel een idee om uit te proberen

[Caro.]

Ik ben onlangs naar een dierenarts geweest die tevens homeopaat is. Ook voor het onzekere/ angstige gedrag wat mijn hond soms uit het niets heeft.
Ik heb wat middeltjes gekregen die hem gaan ondersteunen en dat gaat eingelijk erg goed. Hij heeft ze nog maar 10 dagen maar het is hoopvol.
Misschien dat zoiets ook voor jouw hond kan helpen.

Dat is zeker een idee, Heavy haalde ook al iets kalmerend aan. Ik was al op internet op zoek gegaan, maar dat is allemaal vrij zware medicatie
wat ik op dit moment absoluut nog niet erbij wil halen.
Maar iets homeopatisch zou wel kunnen natuurlijk; ik heb rescue in huis, dat zou misschien ook wel kunnen helpen? Heb jij er een beetje verstand van?

[Easy_Rider]

[Easy_Rider]

,

[DeDiana]

Ik zou in ieder geval eens zijn schildklierfunctie laten testen, te trage werking kan rare angst geven. Hoewel het ook dan weer atypisch blijft dat het rond hetzelfde uur begint, er moét ergens een trigger zijn.

Precies, het feit dat het steeds rond hetzelfde tijdstip begint, moet toch een aanwijzing zijn. Of hij brengt de schemer in verband met iets anders en dan is het lastiger uitzoeken wat ooit de trigger is geweest.
Heeft hij dit gedrag ook als je niet met hem thuis bent op dit tijdstip? Dus als je dan met hem wandelt of in een ander huis bent?