Fijn dat het zo goed uitgepakt heeft! Op zich doe ik ook niet moeilijk over castreren. In die zin, zou het wel super jammer vinden zeker met die dubbele dikke vacht als die anders zou worden. Maar goed, het beestje is zo ook niet erg gelukkig en je word er horendol van.Frolic schreef:Mijn reu reageerde ook op ons als wij ongesteld waren.
Buiten vond ik zijn gedag acceptabel, maar binnen was het drama naar onze gecastreerde teef toe. Het werd steeds erger. Ging likkend en klappertandend over de grond waar zij gelopen had. Zijn neus leek vastgeplakt onder haar staart. Als ze samen gespeeld hadden was het een uur lang zichzelf overal likkend en klappertandend bij langs gaan. Constant voorhuidontsteking, zo extreem dat de pus je om de oren vloog als hij zich uitschudde. Het zit hier letterlijk tot op een meter hoogte op het behang.
Hij was bijna drie toen we besloten om hem te laten castreren, onze teef durfde bijna niet meer rond te lopen, omdat ze dan lastig gevallen zou worden en hij negeerde al haar correcties. Hij zag ze gewoon niet, ze kwamen in elk geval niet binnen.
Verder was hij helemaal niet dominant of moeilijk met reuen. Hij was volledig overgenomen door op hol geslagen hormonen leek het wel.
Al binnen twee weken na de castratie merkten we verschil. Pippi werd met rust gelaten, ze speelden weer leuker, het gelik en geklappertand was helemaal over. Buiten was hij een stuk minder hyper. Nog steeds druk en enthousiast, maar wanneer ik iets van hem vraag heeft hij rust in zijn kop om te luisteren en eerst te denken en dan pas te doen.
Hij is niet sloom geworden, zijn karakter is er niet door veranderd. Zijn karakter wordt juist nu extra zichtbaar, omdat hij zelf lijkt te kunnen beslissen wat hij gaat doen, in plaats van dat hij gedreven wordt door iets waar hij zelf geen vat op heeft.
Ik was al drie jaar bezig met werken aan zijn zelfbeheersing en nu sinds zijn castratie gaat hij daar in grote sprongen op vooruit.
Hij kan zich focussen op dingen. Ik durf gerust te zeggen dat hij er zelf veel gelukkiger door is geworden en heel belangrijk, hij heeft voldoende rust in zijn kop om de lichaamstaal van andere honden op te merken. Nu zie ik pas goed hoe sociaal hij eigenlijk is, ook omdat andere honden hem nu beter kunnen lezen.
Ik heb getwijfeld over de chip, maar besloten om gelijk te laten castreren. Wel overleg gehad met gedragstherapeut, hondenschool en dierenarts ( mijn dierenarts zit er nog steeds voor de hond en niet voor het geld). Ik heb op hun kennis en oordeel vertrouwd en dat heeft bovenverwachting goed uitgepakt.
Ik heb gekozen voor een reu, met alle ongemakken erbij en dan roep je al snel dat je nooooooit zal castreren. Maarja, langzaam vallen alle bezwaren een beetje weg en valt hij veel te veel kilo's af. Dus ik hoop dat de chip gaat werken, we dan een half jaar flink ertegen aan kunnen met trainen, en dat als de chip dan uitwerkt hij al volwassen genoeg is.... maar mocht dat niet zo zijn, en de chip maakte hem veel rustiger, zou ik wel makkelijker besluiten om hem toch te castreren. Hij is te extreem zoals het nu gaat.
