Nu waren we in maart? (weet de maanden/datums niet goed meer) met ze naar het bos geweest zoals wel vaker, marley de zwarte reu was inmiddels 4 jaar zijn moeder chocolab is 6 jaar en de 2 blonde 8 jaar.
ik was iets vergeten dus loop terug naar de auto 3 liepen mee behalve marley ik had het niet door maar mijn huisgenoot zei al tegen marley toe maar ga maar mee.. op dat moment gaat hij naar mn huisgenoot zitten en zakt zo ineens inelkaar.. ik kwam vd auto terug gerend huisgenoot gaf marley hartmassage het duur de even ( hij lag echt doodstil, wij dachten hartinfarct ofzo) toen we hem bijkregen auto opgehaald en als een gek op zoek naar een dierenarts die weekenddienst had en het dichtste bij zat.. daar aangekomen was marley alweer zichzelf alleen liep hij nog wat wankel, onderzoek gedaan en kreeg diagnose een hypoglycemie dus suiker te kort, ze kon zijn bloedsuikers niet meten apparaat gaf o aan dus was super laag volgens haar.. daar kreeg hij veel suikerklontjes en we moesten hem in de gaten houden en zorgen voor continu druivensuiker bij ons.. 2 week? later gebeurde thuis pressies hetzelfde wij weer naar die dierenarts bloed laten afnemen voor verdere onderzoek en weer lichamelijk onderzoek.. tijdje later gebeurde het weer dus wij gelijk suiker toedienen maar duurde erg lang voor hij bij kwam hij liet ontlasting en urine lopen. duurde even voor hij bij was daarna gelijk eten gegeven en was hij wat slomer dan anders...
Toen doorverwezen naar een cardioloog voor echo;s van zn buik enz.. zag er allemaal goed uit, ook weer bloedsuikers gemeten was ook goed ( dit deden we zelf ook thuis en was elke keer goed) toen moest ik daar vd dierenarts een stukje met hem rennen zodra ik terug zou komen zou hij ecg maken en hartslag meten.. maar op terug weg rennen ( was maar 25 meter) storte marley vlak voor de deur bij de dierenarts weer inelkaar, gelijk dierenarts erbij en hartstlag was goed,suikers gemeten ook goed moet zeggen hij kwam nu echt snel bij.. weer ontlasting en urine wat hij liet lopen.. deze arts zijn we nog een x geweest voor een ecg toen was hij weer normaal de eerste keer was zijn hartslag heel traag, deze dierenarts zei nee 100% zeker geen suikers maar voor 90% wist hij zeker dat marley een AVblok had en wellicht een pacemaker nodig had, voor 10% dacht hij aan epilepsie..
tussendoor kreeg marley weer een aanval, wij naar een internspecialist.. deze heeft weer alles van binnen bekeken en weer hartfilmpjes gemaakt etc.. waarop hij niks echt geks kon vinden, door hem doorgestuurd naar onze eigen dierenarts ( die nog van niks wist) voor rontgen foto's van de borstholte, hierop waren veel witte vlekken op zn longen te zien, de specialist dacht aan leukemie of longkanker.. prednison en antibiotica meegekregen over 2 week moesten we weer foto;s laten mken in tussentijd hebben we marley rustig gehouden, het eten ging hem moeilijk ene keer andere keer had hij erg honger maar vaker niet en keek hij eerst wat sip.
2e foto zag borstholte er beter uit, dus langzaam minderen met de prednisol hij zat op een halve tablet nog per dag.. tot hij weer een aanval kreeg dit keer begon hij echt heel raar te doen ogen stonden raar en veel kwijl uit zn bek en liet weer ontlasting lopen, wij weer massage gegeven en hij kwam bij maar hij was echt de weg kwijt.. ik weer specialist gebeld en dierenarts, wij weer naar onze eigen dierenarts met het filmpje.. ja zegtie massage heeft geen zin volgende keer niks doen en ff filmen kreeg tabletten tegen epilepsie mee..
2 dagen erna kreeg marley weer een aanval eigenlijk weer uit het niets.. dit keer ging het heel snel hij wou niet eten waarop ik hem in huis wou doen hij liep mee en halverwege begon hij te wiebelen en zakte weer inelkaar.. hij ademde nog wel ik heb hem geaait en gepraat.. toen het me te lang duurde ben ik begonnen met massage maar toen stopte zn hart en deed hij nog raar happen naar adem (marley zelf was totaal niet bij dus denk en hoop dat hij het niet bewust meegekregen heeft) en toen was hij helaas overleden
mijn maatje mijn allesis voel me onwijs schuldig dat ik niet genoeg gedaan heb, kreeg van beide dierenartsen nog een mail..
Beste Sandra,
Bij Marley was een proces gaande die voor het flauwvallen zorgde.
Door de onderzoeken die zijn gedaan in Roden en Vries is uitgesloten
dat dit door een tekort aan suiker of een teveel aan andere stoffen
kwam. Ook was in Roden met de echo geen afwijking te vinden in de buik
zoals een milttumor of levertumor die dit veroorzaakte.
U bent naar mij doorgestuurd voor een echo van het hart. Met de echo
was op dat moment geen afwijking te vinden aan het hart die die kon
veroorzaken. Op het ecg was 1 x een afwijkende hartslag te zien maar
dit was te weinig om direct de conclusie te trekken dat dit de
aanvallen zou veroorzaken.
Ik heb aanvullend bloedonderzoek gedaan. Dit was enerzijds om de
gevonden bloedwaarden in Vries en Roden te bevestigen en een aantal
andere zaken te onderzoeken (zoals een tumor van de bijnier en de
schildklier). Hier kwam een hoge waarde van de eosinofiele witte
bloedcellen naar voren.
Dit bleek bij herhaling zo te zijn. Dit was de reden dat ik adviseerde
om een röntgenfoto van de borstholte te laten maken.
Op deze foto was te zien dat de longen niet schoon waren en rond het
hart te veel witting te zien was. Dit bevestigde voor mij dat het
probleem in de borstholte / longen zat.
Een precieze diagnose was echter op basis van de foto’s niet te maken.
Ik heb u naar aanleiding van het onderzoek en de röntgenfoto’s
geadviseerd om een CT onderzoek van de borstholte en een 24 uurs ecg
uit te laten voeren om te zien of we op die manier de diagnose konden
stellen. Ik had echter al wel zoveel informatie dat ik u heb
geadviseerd om alvast met een combinatie van prednison en antibiotica
te starten. U gaf aan dat u afzag van een CT onderzoek. Door de
behandeling ging het met Marley beter en was de nieuwe foto duidelijk
minder afwijkend. De longen zagen er weer schoon uit maar toonde wel
een bronchiale tekening wat bij een chronische bronchitis past. Er was
geen aanwijzing voor longfibrose.
Dit neemt niet weg dat er nog steeds geen definitieve diagnose was
gesteld. Hiervoor bleef het CT onderzoek en de 24 uurs ecg belangrijk.
Omdat Marley zo goed had gereageerd op de medicatie wilde ik in ieder
geval met prednisonpufjes doorgaan.
Ik denk zelf dat de medicatie bij Marley een tijdelijke verbetering
heeft gegeven maar dat het proces langzaam toch verder is gegaan. Ik
denk zelf het meest aan een vorm van kanker in de longen of de
lymfeklieren van de longen die mogelijk in de bloedvaten zijn
gegroeid. Dit geeft, net als een bloedende milttumor, aanleiding tot
dit soort heftige aanvallen.
Ik denk ook dat je jezelf geen verwijten moet maken. De aandoening die
Marley had was heel ernstig en lastig te vinden (en lastig te
behandelen). Het was geen simpele knobbel die even verwijderd moest
worden om het probleem op te lossen. Het is zelfs de vraag of met nog
meer onderzoek Marley’s dood te voorkomen was geweest.
Ik wens jullie nogmaals heel veel sterkte en hoop dat bovenstaand
verhaal de vragen heeft beantwoord.
Waarschijnlijk zat hij dus vol met kanker..
Voel me zo schuldig gevoel niet alles gedaan te hebben.
Mis hem zo hij was nog zo jong kan het niet bevatten.
Hij oogde niet heelziek
Omdat veel honden pas heel laat pijn laten zien als er echt iets is.
De dierenarts belde nadat we de assistente aan de lijn hadden gehad nog terug, "moet ik zo écht een hond van 18 maanden komen inslapen?".
]
.