Moderator: moderatorteam
Bij dierenkliniek 'T Hooyveld, Fransje en Ello.... erg betrokken, lief en deskundig.( Emmen)CBakker schreef:Dag allen,
Deze week gaan wij definitief over naar ons nieuwe huis in Duitsland. Graag wil ik voorlopig nog wel even een goede Nederlandse dierenarts tot dat ik vloeiend Duits praat en versta.
Nu is mijn vraag wie jullie in Drenthe kunnen aanbevelen. Graag richting Emmen, Klazienaveen, Nieuw Amsterdam etc.
Alvast bedankt!
Ik wil niet zeggen dat hij een slechte arts is, want dat is hij niet. Maar hij is ook en ik dacht vooral veearts en daardoor misschien wat harder.Hutsje schreef:want?kooi schreef:
Ga niet naar dr. Nielen in Klijndijk.
kooi schreef:Ik wil niet zeggen dat hij een slechte arts is, want dat is hij niet. Maar hij is ook en ik dacht vooral veearts en daardoor misschien wat harder.Hutsje schreef:want?kooi schreef:
Ga niet naar dr. Nielen in Klijndijk.
Ik ging erheen in 1998, net in Drenthe, met Moortje, een zwarte kater die ik vanaf zijn derde dag met de fles had opgevoed. Hij had een moeizaam leven en toen hij tien was werd hij aangereden.
Het had gesneeuwd en het was ijzingwekkend koud. Bloedend en mauwend kwam hij thuis. Je zag zijn bloedspoor door de sneeuw en overal waar hij liep in huis.
Met mijn zwager naar de d.a. dr. Nielen dus.
Die keek de kat na en constateerde een ingeklapte long en een verbrijzelde kaak. Die kat zou nooit meer zelfstandig kunnen eten. Dus we besloten hem te laten inslapen.
Dit gebeurde echter niet op de gebruikelijke manier, hij spoot de kat die bij volle bewustzijn was, rechtstreeks in zijn hart. Het duurde een paar minuten voor hij dood was en dat waren een paar van de ergste minuten van mijn leven.
Die kat is gecrepeerd onder mijn handen. Die radeloze ogen, dat snakken naar adem met dat bebloede bekkie.
Ik zal het mezelf nooit vergeven.
Want Nielen wilde mij eerst de procedure uitleggen.
En ik zei laat maar, ik ken de procedure.
Maar dus niet de zijne.
Ik vroeg hem waarom hij Moortje niet eerst in slaap had gebracht. Zijn antwoord: "Ach een doodstrijd was toch onvermijdelijk geweest".
Toen zagen we op de tafel dat het lichaampje ontspande en hij wees me erop: "Nu heeft hij geen pijn meer".
Als ik dat vergelijk met de rustige mooie dood die Ello van 't Hooyveld mijn eerste berner heeft gegeven. Gewoon bij mij thuis op haar eigen bankje. De tijd die hij ervoor nam. Eerst laten slapen en dan het spuitje. Drie kleine zuchtjes en ze gleed weg.
Dat schrille contrast zal mij altijd bij bijblijven.
Bij mijn weten is Tagor door Nielen thuis bij mijn ouders thuis ingeslapen en ik heb nooit gehoord dat dit op deze wijze is gedaan. Was er niet bij, maar als dit zo was gegaan zou ik dat zeker hebben gehoord. Weet niet wanneer jouw ervaring was, maar dat was 8 jaar geleden.kooi schreef:Ik wil niet zeggen dat hij een slechte arts is, want dat is hij niet. Maar hij is ook en ik dacht vooral veearts en daardoor misschien wat harder.Hutsje schreef:want?kooi schreef:
Ga niet naar dr. Nielen in Klijndijk.
Ik ging erheen in 1998, net in Drenthe, met Moortje, een zwarte kater die ik vanaf zijn derde dag met de fles had opgevoed. Hij had een moeizaam leven en toen hij tien was werd hij aangereden.
Het had gesneeuwd en het was ijzingwekkend koud. Bloedend en mauwend kwam hij thuis. Je zag zijn bloedspoor door de sneeuw en overal waar hij liep in huis.
Met mijn zwager naar de d.a. dr. Nielen dus.
Die keek de kat na en constateerde een ingeklapte long en een verbrijzelde kaak. Die kat zou nooit meer zelfstandig kunnen eten. Dus we besloten hem te laten inslapen.
Dit gebeurde echter niet op de gebruikelijke manier, hij spoot de kat die bij volle bewustzijn was, rechtstreeks in zijn hart. Het duurde een paar minuten voor hij dood was en dat waren een paar van de ergste minuten van mijn leven.
Die kat is gecrepeerd onder mijn handen. Die radeloze ogen, dat snakken naar adem met dat bebloede bekkie.
Ik zal het mezelf nooit vergeven.
Want Nielen wilde mij eerst de procedure uitleggen.
En ik zei laat maar, ik ken de procedure.
Maar dus niet de zijne.
Ik vroeg hem waarom hij Moortje niet eerst in slaap had gebracht. Zijn antwoord: "Ach een doodstrijd was toch onvermijdelijk geweest".
Toen zagen we op de tafel dat het lichaampje ontspande en hij wees me erop: "Nu heeft hij geen pijn meer".
Als ik dat vergelijk met de rustige mooie dood die Ello van 't Hooyveld mijn eerste berner heeft gegeven. Gewoon bij mij thuis op haar eigen bankje. De tijd die hij ervoor nam. Eerst laten slapen en dan het spuitje. Drie kleine zuchtjes en ze gleed weg.
Dat schrille contrast zal mij altijd bij bijblijven.
Dat arme hartje kwam naar huis gekropen roepend om hulp van zijn moeder, wat ik was, en dit was hoe ik hem geholpen heb. Dat stukje neem ik mezelf nog altijd kwalijk..Frolic schreef:Bij mijn weten worden katten altijd gelijk rechtstreeks in het hart gespoten, maar wél met roesje. Ik vind het ongelofelijk lomp om het gewoon zo te doen en dat mag ook helemaal niet.
Uiteraard snap ik nu dat ik niet schuldig ben aan deze gruweldood, maar hij moet mij in die laatste minuten gezien hebben als een verrader. En hij was vanaf zijn derde dag bij mij, paste in de palm van mijn hand, sabbelde op het dikke deel van mijn vingers, dat geeft een hele speciale band.Frolic schreef:Ik kan me heel goed voorstellen dat je dat zo voelt ja. Dat raak je nooit kwijt van je netvlies.kooi schreef:Dat arme hartje kwam naar huis gekropen roepend om hulp van zijn moeder, wat ik was, en dit was hoe ik hem geholpen heb. Dat stukje neem ik mezelf nog altijd kwalijk..Frolic schreef:Bij mijn weten worden katten altijd gelijk rechtstreeks in het hart gespoten, maar wél met roesje. Ik vind het ongelofelijk lomp om het gewoon zo te doen en dat mag ook helemaal niet.
Ik heb 7 jaar bij een dierenarts gewerkt en zou in jouw situatie ook gezegd hebben dat ik de procedure kende en dat die mij niet uitgelegd zou hoeven worden.
Je kon toch niet weten dat hij er een andere procedure op nahield? Dat kun je jezelf niet verwijten vind ik, die dierenarts des te meer.
Een dier hoort eerst verdoofd te worden.
Dikkevoor jou. Bij elke euthanasie kan iets naar gebeuren, dieren die maar niet willen gaan, die gaan stuiptrekken, gillen of wat dan ook. Dat is niet altijd te voorkomen, maar zoals het bij jouw kat gebeurd is....
Onnodig leed en verdriet.
Een euthanasie moet net zo zorgvuldig gebeuren als een operatie en een dierenarts die dat niet begrijpt daar zou ik geen stap meer binnen de deur zetten.
