In maart van dit jaar heb ik de beslissing moeten nemen om onze labrador Flint in te laten slapen. Dat vond ik lastiger dan ik verwacht had, maar hij was bijna 13 en hij was gewoon op. Een maand later ging ik voorzichtig op zoek naar een herplaatser. Met het oog op onze redelijk kieskeurige teckels hadden we besloten dat het een volwassen teef zou moeten worden. Ik stortte me in stichtingenland. Ik zal jullie de vreemde emailwisselingen besparen, maar mijn ervaring is dat hier erg veel kaf onder het koren aanwezig is, maar dat is weer een andere discussie.
Uiteindelijk viel mijn oog op een mooi Roemeens teefje van een jaar of 2. Ze was al in Nederland en we mochten haar bezoeken. Eenmaal daar werden we echter niet verliefd op dit teefje, maar op een puppyreu; precies wat we niet wilden. Maar het bloed kruipt toch waar het niet gaan kan en een week later zat hij bij ons in de auto. Een hondje van 4 maanden oud, net in Nederland, beetje schrikkerig en ietwat in zichzelf door alle nieuwe indrukken.
Freek, zo noemden we hem, ontpopte zich tot de allerleukste hond die je je maar kunt wensen. Hij werd verschrikkelijk ondeugend, maar op een bijzonder aandoenlijke manier. Hij bleef altijd netjes bij ons in de buurt, werd stapelgek op de teckels en je kon heerlijk met hem knuffelen. Alleen zijn vond hij nog wel erg moeilijk en het heeft zeker 2 maanden geduurd voordat we een uurtje weg konden zonder hem mee te nemen.
Toch waren er 2 zaken die me niet lekker zaten. Hij krabde en beet erg veel en hij liep vanaf dag 1 in telgang en daar kreeg ik hem met geen mogelijkheid uit. Bij dierenarts 1 (ik loop nu bij 2 da’s met hem, dus voor de duidelijkheid noem ik ze even da 1 en da2) kreeg hij een spuit tegen de jeuk en dan zou het over moeten gaan. Dus niet. Freek ging in de zomervakantie met ons mee naar Oostenrijk waar hij bij ons op de hotelkamer sliep. Daar viel ons nog meer op hoeveel jeuk hij had. Bovendien zagen we dat hij zijn linkerpoot telkens naar binnen draaide.
Weer thuis meteen naar da1 geweest. Afspraak gemaakt voor rontgenfoto’s want dat telgangen zat me niet lekker. Opnieuw over de jeuk begonnen ‘Nee hoor, het was geen allergie. We geven hem weer een spuit, dan moet het morgen over zijn’. Ik ben helemaal niet op mijn mondje gevallen, maar hoewel ik wist dat die spuit niet zou helpen heb ik niks gezegd. Ja stom, ik weet het.
Omdat de jeuk natuurlijk niet overging, ben ik met Freek bij da2 geweest. Die heeft een allergietest gedaan. Freek bleek allergisch voor 3 soorten mijt en we hebben meteen ingezet op een sensibilisatiekuur. Daar zijn we nu 4 weken mee bezig en dat gaat eigenlijk heel goed. Hij bijt af en toe nog wel, maar echt stukken minder.
Maar toen de rontgenfoto’s…. Freek blijkt links geen kom te hebben en rechts is ook niet al te best. Klap in ons gezicht, maar ergens hadden we het wel verwacht. De foto’s zijn doorgestuurd naar de Tweede Lijn en zij schreven in hun verslag dat een bekkenkanteling tot de mogelijkheden behoort, maar dat het geen garanties geeft. Ik ben daar geen voorstander van, dus dat valt voor mij af. Da1 zei dat het ook nog mogelijk zou zijn om de heupkop te zijner tijd af te vlakken, maar hij gaf aan dat hij het ook zou begrijpen als we voor inslapen zouden kiezen en dat hij daar aan mee zou werken.
We hebben het even laten bezinken en onze eerste gedachte was: als de sensibilisatiekuur niet aanslaat dan laten we hem sowieso gaan, want die jeuk is afschuwelijk. De volgende afweging was: als de kuur wel aanslaat, wachten we dan tot hij pijn krijgt en laten we hem dan gaan, of zijn we dat voor? Zeer lastige beslissingen. Eigenlijk waren we er wel uit dat we niet voor zware operaties wilden gaan. Niet om het geld, maar om Freek.
Maar nu, nu heeft hij dus af en toe al pijn na de boswandeling. Niet dagelijks, maar soms jankt hij als hij na de wandeling (van 30 minuten) op het kleed ligt. Dat gaat me door merg en been. Ik weet dat we bij da1 terecht kunnen, mochten we een nare beslissing moeten nemen, maar nu was ik vorige week bij da2 voor de sensibilisatiekuur en hij vond het nog veel te vroeg om het over inslapen te hebben. Hij wilde wel met anabolen in de weer en op den duur de heupkop afvlakken.
En nu weet ik het niet meer. Mijn gevoel zegt dat we de medische molen niet in moeten gaan met hem, dat we hem dat moeten besparen. Wat zouden jullie doen? Iemand ervaring met een situatie als deze?
Heel veel sterkte met het nemen van de beslissing.
Maddie 
