Spierverval na castratie?

[Badu]

Dat beweer ik niet. Wat ik beweer is (in algemene zin, niet in jullie incidentele gevalletjes) dat een castraat niet hoger kan presteren dan een niet castraat omdat er één & ander ontbreekt in stofwisseling.

Alle gegeven voorbeelden die als tegenargument dienen zijn 'incidentele gevalletjes', maar zelf met 1 enkel voorbeeld komen

Wat ik al eerder aanhaalde, anekdotisch bewijs is voor alles wel te vinden. Onderzoeken wijzen uit dat castratie (reu/teef) meer nadelen dan voordelen oplevert. Eigenaren van castraten gillen de hele boel bij elkaar om aan te tonen dat dat niet zo is. Dat is leuk & dapper maar niet zo heel realistisch. Geeft niet hoor, iedereen zijn ding.

[Badu]

Dat beweer ik niet. Wat ik beweer is (in algemene zin, niet in jullie incidentele gevalletjes) dat een castraat niet hoger kan presteren dan een niet castraat omdat er één & ander ontbreekt in stofwisseling.

Je zei dat een castraat de drive mistte en DUS lager zou presteren.................
Nu schrijf je iets anders.

[Badu]

Voor de eer doet men ook een boel... zie ik zo om me heen

Gelukkig is jouw wereld andere dan de mijne. En ik geloof gerust dat het gebeurd, wellicht ook in agilityland. Ik ken ze niet, overigens. En om dan te gaan beweren dat iedere gecastreerde hond die presteert dan wel zoiets moet krijgen is een beetje zielig.

Dat beweer ik niet. Wat ik beweer is (in algemene zin, niet in jullie incidentele gevalletjes) dat een castraat niet hoger kan presteren dan een niet castraat omdat er één & ander ontbreekt in stofwisseling.

Ik kan niet meer zeggen dan what a load of crap. Ik heb nog nooit iemand zo uit z'n nek horen kletsen.

[sirene]

Wat ik al eerder aanhaalde, anekdotisch bewijs is voor alles wel te vinden. Onderzoeken wijzen uit dat castratie (reu/teef) meer nadelen dan voordelen oplevert. Eigenaren van castraten gillen de hele boel bij elkaar om aan te tonen dat dat niet zo is. Dat is leuk & dapper maar niet zo heel realistisch. Geeft niet hoor, iedereen zijn ding.

vooralsnog ben jij de enige die steeds met nieuwe flauwe aannames komt als je je gelijk niet krijgt. Die eigenaren van castraten heb ik hier nog niet zien gillen. Die schrijven gewoon hun ervaringen op.
Ga vooral door met je neerbuigende berichten, je zet jezelf onsterfelijk voor lul.

[Neeltje]

Wat ik al eerder aanhaalde, anekdotisch bewijs is voor alles wel te vinden. Onderzoeken wijzen uit dat castratie (reu/teef) meer nadelen dan voordelen oplevert. Eigenaren van castraten gillen de hele boel bij elkaar om aan te tonen dat dat niet zo is. Dat is leuk & dapper maar niet zo heel realistisch. Geeft niet hoor, iedereen zijn ding.

vooralsnog ben jij de enige die steeds met nieuwe flauwe aannames komt als je je gelijk niet krijgt. Die eigenaren van castraten heb ik hier nog niet zien gillen. Die schrijven gewoon hun ervaringen op.
Ga vooral door met je neerbuigende berichten, je zet jezelf onsterfelijk voor lul.

Het 'erge' is, dat ze dat niet ziet.

[luna2906]

Dat beweer ik niet. Wat ik beweer is (in algemene zin, niet in jullie incidentele gevalletjes) dat een castraat niet hoger kan presteren dan een niet castraat omdat er één & ander ontbreekt in stofwisseling.

Alle gegeven voorbeelden die als tegenargument dienen zijn 'incidentele gevalletjes', maar zelf met 1 enkel voorbeeld komen

Wat ik al eerder aanhaalde, anekdotisch bewijs is voor alles wel te vinden. Onderzoeken wijzen uit dat castratie (reu/teef) meer nadelen dan voordelen oplevert. Eigenaren van castraten gillen de hele boel bij elkaar om aan te tonen dat dat niet zo is. Dat is leuk & dapper maar niet zo heel realistisch. Geeft niet hoor, iedereen zijn ding.

Dat castratie meer nadelen dan voordelen op kan (kan, want ook dat is niet per hond gelijk) leveren geloof ik gelijk. Er is een reden dat mijn teef nog intact is. Maar dat was niet jouw stelling. Je kunt het nu wel gaan lopen draaien om je gelijk te halen, maar er worden diverse keren resultaten aangehaald waarbij de castraat hoger scoort dan een intacte hond. Je enige antwoord daarop is dat ze dan wel allemaal aan de doping zullen zitten. Is het nou zo moeilijk om toe te geven dat er in sommige gevallen geen snelheidsverlies en/of energieverlies is? Dan kunnen er nog wel andere nadelen zijn bij diezelfde hond, maar dat was de discussie niet.

[Marjoleine]

Ik weet ook mensen die hun honden vol hormonen stoppen om loopsheden uit te stellen omdat het seizoen nog niet klaar is.

Welk seizoen eigenlijk ? Van wat ?

Niet agility, hoor. Maar het gebeurt wel. In Nederland. Toen loopsheden nog beperkten voor shows heb ik zelf die adviezen gekregen van mensen die het deden, in de sport. De pillen aangeboden gekregen ook.
Maakt het uit van wat? Het gebeurt. Het is algemeen bekend. Dierenartsen hebben er geen probleem mee (gut).

Mijn enige punt is: mensen doen rare dingen om te winnen. Doping, pillen groep, raar gedrag, mishandeling van mens en dier. Om te winnen.
Doe niet of het nieuw is, dat is het niet.

[Zamunda]

Maar daar gaat het niet om Marjoleine, het gaat om de stelling van Badu dat als een castraat teef beter presteert dan een intacte teef de castraat dan aan de doping zit. Niet of het een keer voorkomt. Daarnaast, waarom zouden alleen castraten aan de doping zitten als ze er sneller van worden en niet de intacte? Het zijn zelfs juist de intacte die die pillen krijgen zoals jij aanhaalt en dat haalt de stelling alleen maar meer onderuit .

[Belle]

Ik heb twee gecastreerde honden (gehad). Bij Belle had ik veel moeite haar slank te houden, ze kon bijna niets meer eten of ze kwam aan. Daarnaast had ze altijd honger. Bij Dora kan ik er alles in stoppen en ze komt nog niet aan. Daarnaast wordt ze vaak voor een reu aangezien, omdat ze zo grof en gespierd is. Als dit een slap aftreksel is van hoe ze zou zijn geweest zonder castratie, ben ik bijna blij dat ze gecastreerd moest worden. Ik vroeg me toevallig van de week af of teven soms gespierder en mannelijker werden van castratie.

Dora op beide foto's links:

[dagmar88]

Ik vroeg me toevallig van de week af of teven soms gespierder en mannelijker werden van castratie.

Zou het niet gek vinden, je rommelt immers met de testosteron en oestrogeen verhoudingen van wat ik heb begrepen?
Dat zou ook zijn waarom zeer pittige teven feller kunnen worden.

[sirene]

Voor mensen die het nog interessant vinden.

It has been found (O’Farrell and Peachey, 1990; and also discussed in Hart and Eckstein, 1997) that the only two behaviors affected by spaying of female dogs was “aggressive dominance” toward guardians and indiscriminate eating. In this case, the aggressive behavior increased after spaying. This effect was only noted in female dogs ovariohysterectomized before 12 months of age, and that already demonstrated aggression. Female dogs ovariohysteretomized after 12 months of age presented no risk of increased aggression. Hart and Eckstein (1997) point out that female dogs are in a progestational state for two months following an estrus period and spaying them during that time creates a sudden removal of the source of progestins (which tend to have a calming influence on animals). It is proposed that this removal of progesterone may promote irritability or aggression in some individuals.

Bron: The Effects of Spaying and Neutering on Canine Behavior
Based on section from Aggressive Behavior in Dogs by James O’Heare

[Neeltje]

Voor mensen die het nog interessant vinden.

It has been found (O’Farrell and Peachey, 1990; and also discussed in Hart and Eckstein, 1997) that the only two behaviors affected by spaying of female dogs was “aggressive dominance” toward guardians and indiscriminate eating. In this case, the aggressive behavior increased after spaying. This effect was only noted in female dogs ovariohysterectomized before 12 months of age, and that already demonstrated aggression. Female dogs ovariohysteretomized after 12 months of age presented no risk of increased aggression. Hart and Eckstein (1997) point out that female dogs are in a progestational state for two months following an estrus period and spaying them during that time creates a sudden removal of the source of progestins (which tend to have a calming influence on animals). It is proposed that this removal of progesterone may promote irritability or aggression in some individuals.

Bron: The Effects of Spaying and Neutering on Canine Behavior
Based on section from Aggressive Behavior in Dogs by James O’Heare

En waar staat dat het luie, vettige, zonder energie hebbende honden worden??? Dat ze feller kunnen worden is algemeen bekend, maar heeft niets met spieropbouw of energie te maken.

[LongFields]

Voor mensen die het nog interessant vinden.

It has been found (O’Farrell and Peachey, 1990; and also discussed in Hart and Eckstein, 1997) that the only two behaviors affected by spaying of female dogs was “aggressive dominance” toward guardians and indiscriminate eating. In this case, the aggressive behavior increased after spaying. This effect was only noted in female dogs ovariohysterectomized before 12 months of age, and that already demonstrated aggression. Female dogs ovariohysteretomized after 12 months of age presented no risk of increased aggression. Hart and Eckstein (1997) point out that female dogs are in a progestational state for two months following an estrus period and spaying them during that time creates a sudden removal of the source of progestins (which tend to have a calming influence on animals). It is proposed that this removal of progesterone may promote irritability or aggression in some individuals.

Bron: The Effects of Spaying and Neutering on Canine Behavior
Based on section from Aggressive Behavior in Dogs by James O’Heare

En waar staat dat het luie, vettige, zonder energie hebbende honden worden??? Dat ze feller kunnen worden is algemeen bekend, maar heeft niets met spieropbouw of energie te maken.

Nergens, maar dat hoeft Sirene ook niet aan te tonen toch want dat heeft ZIJ nergens beweerd.

[Badu]

Hieronder wat uitzoekwerk van Lizzy, voor wie het wil lezen...

Bron: Barfplaats

oebaya:
Castratie: Niet zo risicoloos.
Vijfentwintig jaar geleden nam ik een teefje op, dat ik op een morgen in mijn tuin vond. Het hondje was van zeer onbestemde herkomst, zo’n beetje elk ras leek zijn bijdrage geleverd te hebben aan het uiterlijk van dit hondje. Aangezien ik ook een reu in huis had, wilde ik absoluut geen risico lopen, dat dit teefje puppies zou krijgen. Naar de dierenarts en gevraagd dit teefje te castreren. Die zag dat helemaal niet zitten en het heeft nogal wat overredingskracht van mijn kant gekost om de man zo ver te krijgen. Hoe anders zou het vandaag de dag zijn als ik weer bij de dierenarts kwam met de vraag een teefje te castreren. Nu is het een operatie die vele dierenartsen je al ongevraagd aanbieden. Over de operatie en de risico’s ervan wordt niet gesproken, want men baseert zich op Amerikaanse ervaringen. Aardig daarbij is te zien, dat de Amerikaanse ervaringen hier zwaar mee worden gewogen, terwijl als het over het vaccineren gaat veterinair Nederland, maar waarschijnlijk zo’n beetje heel veterinair Europa, niet gehoord schijnt te hebben van de gewijzigde inzichten die daarover in Amerika bestaan.

Uitgedaagd om met wetenschappelijke bewijzen te komen, dat castratie niet zo alles zaligmakend is, ben ik op internet gaan zoeken. Daar kom je meer tegen dan je denkt, want heel veel is onderzocht, maar nadelen worden nogal makkelijk terzijde geschoven. Het gemak waarmee dat gebeurt, heeft alles te maken met een in Amerika kennelijk heel groot probleem: loslopende honden die voor overlast zorgen, binnendringen in tuinen waar loopse teven zitten, reuen die een loopse teef ontdekt hebben en de buurt met hun gehuil uit de slaap houden en zeker belangrijk: Amerikaanse asiels hebben een dusdanig overschot aan niet te plaatsen honden, dat er jaarlijks miljoenen worden ge-euthanaseerd. De cijfers verschillen, ik heb 5 miljoen gelezen, maar ook 11 en 19 miljoen. Het is dan ook niet onbegrijpelijk dat in Amerika geldt, dat als je een verantwoordelijke hondeneigenaar bent, je je hond laat castreren. Asiels schijnen bovendien ervaren te hebben, dat als een hond niet gecastreerd naar een nieuwe eigenaar gaat, het vaak ook niet meer gebeurt, zelfs niet als de eigenaar daartoe met de hond terug kan komen bij het asiel om de ingreep alsnog gratis te laten plaatsvinden. Derhalve zijn de asiels ertoe overgegaan om honden gecastreerd mee te geven. Maar wat als het een puppy betreft? Ook maar castreren dus en zo is de gewoonte ontstaan om puppies al met 8 weken en zelfs jonger te castreren.

Lizzy:
DEEL 2:

Business
Er speelt echter nog iets anders in Amerika, namelijk het feit dat fokken business is, echt business. Rashonden worden daar soms gehouden, zoals hier een stal renpaarden. Een speciaal daartoe ingehuurde handler reist dan met de honden in een grote trailer vol met honden van een bepaald ras en van één eigenaar van show naar show. Gaan we hier in Europa met een medaille of een blikken beker met een goudkleurtje naar huis, daar in Amerika is geld te verdienen voor honden die winnen en wat te denken van de prijs van een dekking (nou ja dekking, geen enkele Amerikaanse reu dekt zelf, het gaat allemaal met kunstmatige inseminatie) van deze winnende honden.. Maar ook mensen die op kleinere, meer verantwoorde, schaal bezig zijn, willen natuurlijk graag die prijzen. Of zij brengen zelf hun honden voor op shows en verdienen bij door ook voor anderen honden te showen, ofwel ook zij huren een handler in die de honden uitbrengt op de tentoonstellingen. Deze showcultuur houdt in, dat men de allerbeste honden inzet voor de show en de mindere honden verkoopt als huishond. Op sommige rassites kan je een prijslijstje, zoals het onderstaande vinden, dat ik van de site van een Amerikaanse Cesky terriër fokker haalde:
Huishond kwaliteit Fokkwaliteit Showkwaliteit
Reu $ 500 $ 800 $ 1.000
Teef $ 500 – 800 $ 800 – 1.000 $ 1.000 tot 1.500
Dat er fokkwaliteit wordt verkocht, dat wil zeggen honden die voldoen aan de rasstandaard, maar niet dusdanig van kwaliteit zijn, dat ze het op de show zullen maken, heeft, denk ik, alles te maken met het feit, dat het ras nog niet erkend is in Amerika. Om een ras erkend te krijgen moeten er minimaal een bepaald aantal pups van geboren zijn. Binnen de Cesky terriërclub heeft men er dus belang bij nog wat mensen aan fokmateriaal te helpen. Dat zal voor reeds erkende rassen minder opgaan, dus zal een pup sneller tot huishond worden verklaard. En daar zit hem nu de kneep: koste wat kost moet voorkomen worden dat met die huishonden wordt gefokt. Dus Amerikaanse fokkers verkopen hun pups die als huishond worden geplaatst, gecastreerd. Heb in dit verband zelfs een oproep aan fokkers gelezen, die vrij vertaald op het volgende neerkwam: Fokker, u laat uw pups die als huishond naar een nieuwe eigenaar gaan toch castreren, want u wilt toch niet het risico lopen, dat ermee gefokt wordt en uw kennelnaam te grabbel wordt gegooid.

Na dit uitgebreide ingaan op de cultuur waarin we de Amerikaanse castratiepraktijken moeten plaatsen, over naar het wetenschappelijk onderzoek, dat is uitgevoerd naar de gevolgen van deze ingreep.
Onderzoek naar de gevolgen van castratie en ook naar die van castratie op zeer jonge leeftijd zijn wel degelijk gedaan, maar zoals gezegd, de bezwaren worden nogal makkelijk weggewuifd. De cijfermatige uitkomsten worden nogal makkelijk gemanipuleerd. Bijvoorbeeld: wat zegt het mij, dat mammatumoren, die overigens echt niet allemaal kwaadaardig zijn, 200 keer vaker voorkomen in niet-gecastreerde dan in wel gecastreerde teven als er niet bij wordt vermeld op welk aantal we dan uitkomen. Krijgt normaal gesproken één teef op 1000 mammatumoren of 1 op 100 of 1 op 10? In een ander onderzoek lees je dan weer, dat iets in 13% van de gevallen na castratie op jonge leeftijd voorkomt. Dat percentage is dan wel lager dan het percentage bij castratie op latere leeftijd, maar 13% betekent altijd nog 13 van de 100 teven! Ter onderbouwing van het feit, dat castratie niet zo ongecompliceerd is als wordt beweerd, heb ik een achttal artikelen opgevraagd, waarin verslag wordt gedaan van onderzoeken en de gevonden nadelen van castratie. Had er nog veel meer op kunnen vragen, maar voor mij hield het echt op bij 80 Canadese dollar (ca. 60 €) voor die 8 artikelen. Voor een aantal onderzoeken kan ik dus alleen weergeven wat in de uittreksels stond. Helaas bleken er van die 8 slechts 7 leverbaar. Ook zij aangetekend, dat de uitkomsten van de onderzoeken niet altijd voor reuen en teven gescheiden werden weergegeven. Voorts gebruikt men in Amerika verschillende termen: gonadectomy (= weghalen van de geslachtsklieren), ovariohysterectomy (verwijderen van baarmoeder en eierstokken), neutering (=wordt gebruikt voor castratie bij reuen, maar ik heb het ook in relatie tot teven zien gebruiken), spaying (wordt gebruikt als het om castratie van teven gaat). Voor de helderheid van dit verhaal heb ik ervoor gekozen alleen castratie te gebruiken.
Lizzy:
DEEL 3:

Incontinentie
Laten we maar beginnen met incontinentie door castratie. (Association in bitches between breed, size, neutering and docking, and acquired urinary incontinence due to incompetence of the urethral sphincter mechanism door P.E Holt en M.V. Thrusfiled, Veterinary Record (1993), 133, 177-180). Het onderzoek heeft zich gericht op incontinentie veroorzaakt door het niet meer goed werken van de sluitspier, die behandelbaar was met hormonen. Het onderzoek werd verricht in Engeland en vertegenwoordigt qua rassen de gemiddelde raspopulatie in Engeland. Lees je de uitkomsten, dan valt het aantal teven dat incontinentie kreeg best mee. Echter, de onderzoekers komen toch tot de conclusie, dat grote en reuzen rassen meer gevoelig zijn voor het ontwikkelen van incontinentie, dan middel grote en kleine rassen. Bovendien vonden de onderzoekers een relatie tussen het couperen van de staart in combinatie met castreren en het ontwikkelen van incontinentie. Toch willen de onderzoekers niet zonder meer stellen, dat couperen en het ontwikkelen van incontinentie een relatie met elkaar hebben, omdat de ontwikkeling van de incontinentie in de aanleg van het ras, waarvan couperen van de staart gebruikelijk is, aanwezig kan zijn. De rassen bij wie een verhoogd risico op incontinentie werd gevonden zijn: Dobermann, Bobtail, Springer Spaniel, Weimaraner, langharige Collies, Ierse setter, maar andere onderzoeken noemen ook de Boxer (65%) en de Bouvier. Rassen die weer zo goed als ongevoelig lijken te zijn voor het ontwikkelen van incontinentie na castratie zijn onder meer de Duitse herder en de Labrador. Daarbij moeten we in ogenschouw nemen, dat er meer dan 400 hondenrassen zijn en het dus onmogelijk is, dat al deze rassen zijn onderzocht. Of je hond dus incontinent wordt na castratie blijft gokken, maar wie op internet de plaatjes ziet van een incontinente teef zal niet licht geneigd zijn, zijn hond aan dat risico bloot te stellen. De eerlijkheid gebiedt dan weer te zeggen, dat deze vorm van incontinentie met hormoontoediening meestal succesvol bestreden kan worden. Maar is er al onderzoek gedaan naar de invloed van die hormonen op de lange termijn?

Schildklier
Over problemen met de schildklier las ik Hypothyroidism in dogs: 66 cases (1987 – 1992) door David L. Panciera, DVM, MS. Zij komen tot de conclusie dat gecastreerde teven en reuen een relatief verhoogd risico hebben op schildklierproblemen. Extra gevoelig hiervoor bleken de Dobermann Pincher en de Golden Retriever en rasloze honden. Schildklierproblemen geven overgewicht, sloomheid, kaalheid. De genoemde abnormaliteiten in de voortplanting kunnen we in het kader van dit verhaal buiten beschouwing laten. Volgens de onderzoekers zijn er ook, minder vaak gerapporteerde, problemen met het zenuwsysteem, het hart/vaatstelsel, het maag/darmsysteem en andere organen. Echter met deze laatste problemen moeten we voorzichtig zijn, omdat de diagnose dat de schildklier de oorzaak ervan was, niet op basis van het T4-onderzoek werd gedaan. Het onderzoek omvatte 132 honden, waarvan er 66 overbleven die aan de door de onderzoekers gestelde criteria voldeden. Daarvan waren 18 gecastreerde reuen en 30 gecastreerde teven. Zelfs na correctie voor leeftijd, bleek het risico van schildklierproblemen bij gecastreerde reuen en teven duidelijk hoger. De symptomen die werden gevonden als gevolg van de schildklierproblemen waren huidproblemen bij 39 honden, éénendertig honden hadden last van overgewicht, zij het vaak in milde vorm. Sloomheid werd geconstateerd bij 13 honden. Te lage hartslag werd gevonden in 32 honden (9 met een hartslag lager dan 70 slagen per minuut en 23 met een hartslag van minder dan 80 slagen per minuut). Verder vonden de onderzoekers een grote variëteit van problemen waarvan niet zeker is, dat ze met schildklierproblemen te maken hebben en sommige van de verschijnselen bleken uiteindelijk aan iets anders toe te schrijven

Lizzy:
DEEL 4:

De onderzoekers sluiten echter niet uit dat een aantal van de gevonden problemen toch aan de schildklierproblemen zijn toe te schrijven, gezien het feit dat bij behandeling van de schildklier met medicijnen ook de andere klachten vaak afnamen. Drieënzestig honden werden behandeld met medicijnen voor de problemen, waarvan er 34 op de behandeling reageerden, waarvan 26 goed. Waarom gecastreerde teven een hoger risico hebben op schildklierproblemen is niet duidelijk. Alleen bij ratten is eenzelfde effect gevonden. De onderzoekers komen ook tot de conclusie dat veel honden bij wie schildklierproblemen werden geconstateerd in eerste instantie voor andere klachten werden behandeld. Dat kan dus betekenen dat in de praktijk erg veel honden worden behandeld voor een kwaal die zich manifesteert, maar de achterliggende oorzaak, namelijk de schildklier, onontdekt en onbehandeld blijft.

Effect op het skelet
Katherine R. Salmeri, DVM, Mark S. Bllomberg, DVM, MS, Sherry L. Scruggs, BS, Victor Shille, DVM, PhD publiceerden “Gonadectomy in immature dogs: Effects on skeletal, physical, and behavioural development’. Het onderzoek liep 15 maanden, in mijn ogen erg kort om de lange termijneffecten te kunnen traceren van een castratie op jonge leeftijd. Het onderzoek werd alleen verricht bij niet-rashonden en wel als volgt: 32 puppies uit 5 nesten werden opgedeeld in 3 groepen. Groep 1 werd met 7 weken gecastreerd, Groep 2 met 7 maanden en Groep III werd in takt gelaten. Bij zowel groep 1 als groep 2 sloten de groeischijven later dan bij groep 3. De snelheid van de groei werd door de ingreep niet beïnvloed, maar de tijd dat de gecastreerde honden groeiden was langer en resulteerde in langere beenderen en een hond die groter was dan zijn niet geholpen leeftijdsgenoten. Een bezwaar overigens waarover in een Amerikaans pleidooi voor vroege castratie erg luchtig werd gedaan: “U showt uw hond toch niet, dus wat doet het er toe als uw hond een paar centimeter groter is dan de rasstandaard.’ Nu ligt dat in Nederland en ik veronderstel ook in andere Europese landen een beetje anders. Verstandige fokkers verkopen elke hond als huishond, omdat het voorspellen van de showkwaliteit van een hond niet alleen erg moeilijk is, maar een showhond moet ook worden opgeleid. Doet de eigenaar dat laatste niet, dan zal de hond, hoe mooi ook, niet hoog scoren op hondententoonstellingen. Soms ook willen eigenaren niet showen met de hond, maar worden er door iemand toe overgehaald en zo komt iemand alsnog in het showcircuit. Het is dan niet alleen vervelend als je hond is gecastreerd, want dan mag hij niet worden uitgebracht, hetgeen dan bij de eigenaar tot teleurstelling achteraf leidt. Teven die gecastreerd zijn mogen evenmin worden geshowd, maar dat is aan de buitenkant niet te zien, dus er worden wel degelijk gecastreerde teven uitgebracht op shows. Toch vervelend als je teef dan een paar centimeter boven de in de rasstandaard toegestane maat blijkt te zitten. Wederom voor Amerika niet zo’n probleem, want daar zijn speciale klassen voor gecastreerde honden. Dit onderzoek heeft zich niet gericht op wat de gevolgen van het ontbreken van sekshormonen zijn op de botten. Dat er structuurverandering in het bot (onder andere meer kraakbeencellen in de groeischijf zone) plaatsvindt, is wel duidelijk, maar wat dat tot gevolg heeft, is niet onderzocht, dan wel bekend. Het vermoeden bestaat echter, dat het deze honden vatbaarder maakt voor bepaalde botbreuken. Daarnaast wordt aangegeven dat door het tekort aan sekshormonen, meer specifiek oestrogeen, wel degelijk osteoporose kan optreden.

Lizzy:
DEEL 5:

Het onderzoek onderzocht eveneens of de gecastreerde honden dikker werden, maar vond daarvoor niet echt bewijzen, maar het sluit het ontwikkelen van meer onderhuidsvet niet uit, omdat studies met ratten deze uitkomst na castratie wel gaven.
Met betrekking tot het karakter wordt geconstateerd, dat de gecastreerde honden actiever waren en dat de als pup reeds gecastreerde honden meer opgewonden waren. Het zijn juist deze karakterveranderingen die Duitse trainers van werkhonden zeer huiverig hebben gemaakt van vroege castratie, omdat het trainen veel moeilijker gaat en in sommige gevallen zelfs onmogelijk blijkt. In één nest ontwikkelden 4 van de 7 puppies zware gedragsproblemen onafhankelijk van het wel of niet gecastreerd zijn, hetgeen erop kan wijzen dat het hier om een erfelijk probleem ging. Drie wel geholpen puppies uit dit nest werden geplaatst, maar liepen binnen 4 weken weg. De oorzaak daarvan is niet bekend.
Het meest duidelijke resultaat van het reeds castreren van puppies was het niet tot ontwikkeling komen van de penis en de vulva. Die bleven in een infantiel stadium, maar gaven in de onderzochte groep geen problemen. Waarbij ik dan de vraag stel: kwam dat soms, omdat de hondjes extra aandacht en verzorging kregen, zodat er geen ontstekingen rondom de vulva ontstonden?
De eindconclusie van de onderzoekers is, dat er veel meer en langduriger onderzoek nodig is om meer te weten te komen over de gevolgen van het castreren van puppies.

Zwervend baarmoederweefsel
Melissa S. Wallace, DVM is de auteur van ‘The Ovarian Remnant Syndrome in the Bitch and Queen’. Zij constateert, dat het zowel in honden, als in katten, voorkomt, dat er nog een cyclus optreedt, alhoewel castratie heeft plaats gehad. Deze cyclus gaat gepaard met bloedingen, zwelling van de vulva, attractief voor reuen, het doen van meer plasjes en het staan voor de reu. Sommige van deze teven laten zich zelfs dekken. De oorzaak van deze verschijnselen is, dat er eierstokweefsel aanwezig is op andere plaatsen dan normaal gesproken te verwachten zou zijn. Ook kan de oorzaak zijn gelegen in het feit, dat net niet al het eierstokweefsel is weggenomen. Eierstokweefsel op andere plaatsen kan ontstaan, omdat er tijdens de operatie een stukje eierstok wordt gemorst, dat zich dan op een andere plaats in het lichaam weer ontwikkelt. Wel constateert de onderzoekster, dat het fenomeen zich vaker voordoet in katten dan in honden. Maar treedt dit verschijnsel op in een gecastreerde teef, dan is een nieuwe operatie nodig om het weefsel dat het probleem veroorzaakt weg te nemen. Vooraf moet dan wel vastgesteld worden of er inderdaad eierstokweefsel aanwezig is. Een andere mogelijkheid is een behandeling met hormonen, maar die kunnen weer vervelende bijwerking geven.

Nogmaals gevolgen van vroege castratie
‘Long-term outcome of gonadectomy performed at an early age or traditional age in dogs’ is de titel waaronder Lisa M. Howe, DVM, PhD, DACVS, Margaret R. Slater, DVM, PhD, Harry W. Boothe, DVM, MS, DACVS, H. Phil Hobson, DVM< MS< DACVS, Jennifer L. Holcolm, BS and Angela C. Spann, BS hun onderzoek publiceerden. Het onderzoek werd verricht in 2 verschillende asiels, waarbij geldt, dat een normale castratie leeftijd in dit onderzoek circa 24 weken en ouder is en een vroege castratie onder de 24 weken wordt verricht. Tussen 41 en 64 maanden na de castratie werden de eigenaren van de honden opgebeld en hen werd een gestandaardiseerde vragenlijst voorgelegd. Uiteindelijk kwam informatie beschikbaar over 269 honden, dat wil zeggen over 42% van de honden die een castratie hadden ondergaan. Alle honden werden, voor zo ver mogelijk, 48 maanden na de operatie gevolgd

[luna2906]

Dat stuk onderbouwt jouw stelling dat gecastreerde teven slomer en dikker worden niet. Er wordt gesproken van een 'relatief verhoogd risico' op schildklierproblemen die overgewicht, sloomheid en kaalheid kunnen geven. Bij het aangehaalde onderzoek werd notabene slechts bij 13 van de 48 honden sloomheid geconstateerd. Volgens jouw stelling zou dat bij iedere hond moeten zijn. Ook wordt niet ondersteund dat gecastreerde honden dikker worden. 'Het onderzoek onderzocht eveneens of de gecastreerde honden dikker werden, maar vond daarvoor niet echt bewijzen.'

Dus hoe jij je punt denkt te maken met dit stuk is me een raadsel. Dat castratie negatieve effecten kan hebben wordt in dit topic niet bestreden.

Ik vind het trouwens een vreemd onderzoek. Als je het verschil tussen castratie en geen castratie wil onderzoeken, lijkt mij dat de populatie gecastreerd en de populatie niet gecastreerd ongeveer gelijk moet zijn. In plaats van 18 niet gecastreerd tegenover 48 wel gecastreerd.

[sirene]

Ik lees helemaal niks wat jouw aannames bevestigen Badu. Eerder het tegendeel.
Het gaat trouwens om vroeg gecastreerde honden. Persoonlijk ken ik geen mensen die heel vroeg castreren. Zeker geen sporthonden.

Het onderzoek onderzocht eveneens of de gecastreerde honden dikker werden, maar vond daarvoor niet echt bewijzen, maar het sluit het ontwikkelen van meer onderhuidsvet niet uit, omdat studies met ratten deze uitkomst na castratie wel gaven.
Met betrekking tot het karakter wordt geconstateerd, dat de gecastreerde honden actiever waren en dat de als pup reeds gecastreerde honden meer opgewonden waren

Geen bewijs voor dikker worden en de honden werden actiever en meer opgewonden ipv slome luie papzakken zonder drift.
Thanks voor het bevestigen wat ik al wist.

[Badu]

Dat stuk onderbouwt jouw stelling dat gecastreerde teven slomer en dikker worden niet. Er wordt gesproken van een 'relatief verhoogd risico' op schildklierproblemen die overgewicht, sloomheid en kaalheid kunnen geven. Bij het aangehaalde onderzoek werd notabene slechts bij 13 van de 48 honden sloomheid geconstateerd. Volgens jouw stelling zou dat bij iedere hond moeten zijn. Ook wordt niet ondersteund dat gecastreerde honden dikker worden. 'Het onderzoek onderzocht eveneens of de gecastreerde honden dikker werden, maar vond daarvoor niet echt bewijzen.'

Dus hoe jij je punt denkt te maken met dit stuk is me een raadsel. Dat castratie negatieve effecten kan hebben wordt in dit topic niet bestreden.

Ik vind het trouwens een vreemd onderzoek. Als je het verschil tussen castratie en geen castratie wil onderzoeken, lijkt mij dat de populatie gecastreerd en de populatie niet gecastreerd ongeveer gelijk moet zijn. In plaats van 18 niet gecastreerd tegenover 48 wel gecastreerd.

Jaja, vreemde onderzoeken, punt maken....

[DeDiana]

Dat stuk onderbouwt jouw stelling dat gecastreerde teven slomer en dikker worden niet. Er wordt gesproken van een 'relatief verhoogd risico' op schildklierproblemen die overgewicht, sloomheid en kaalheid kunnen geven. Bij het aangehaalde onderzoek werd notabene slechts bij 13 van de 48 honden sloomheid geconstateerd. Volgens jouw stelling zou dat bij iedere hond moeten zijn. Ook wordt niet ondersteund dat gecastreerde honden dikker worden. 'Het onderzoek onderzocht eveneens of de gecastreerde honden dikker werden, maar vond daarvoor niet echt bewijzen.'

Dus hoe jij je punt denkt te maken met dit stuk is me een raadsel. Dat castratie negatieve effecten kan hebben wordt in dit topic niet bestreden.

Ik vind het trouwens een vreemd onderzoek. Als je het verschil tussen castratie en geen castratie wil onderzoeken, lijkt mij dat de populatie gecastreerd en de populatie niet gecastreerd ongeveer gelijk moet zijn. In plaats van 18 niet gecastreerd tegenover 48 wel gecastreerd.

En er staat zelfs:

Met betrekking tot het karakter wordt geconstateerd, dat de gecastreerde honden actiever waren en dat de als pup reeds gecastreerde honden meer opgewonden waren.

Edit: tegelijk gepost met sirene

[Machie]

Mijn gecastreerde reu is ook actiever, of anders actief, geworden na zijn castratie. Het was altijd een hond die geen seconde zn neus uit het gras kon houden en kwijlend en klappertandend rond liep. Nu is het een hond die speelt met andere honden en balletjes apporteert. Hij is niet meer bezig met hormoon gestuurde zaken en heeft dus energie voor andere dingen. Denk ik

[Sita]

Shit, dus als Sita niet gecastreerd zou zijn, had ze gewoon gewonnen op het NK ipv 8e

Hier nog een incidenteel gevalletje waarbij ik niets merk van een futloos en vet hondje na de castratie. Met haar 9,5 jaar deed ze het nog super op het NK agility!

[sirene]

Shit, dus als Sita niet gecastreerd zou zijn, had ze gewoon gewonnen op het NK ipv 8e

Hier nog een incidenteel gevalletje waarbij ik niets merk van een futloos en vet hondje na de castratie. Met haar 9,5 jaar deed ze het nog super op het NK agility!

Dat komt door de dope kan niet anders!

[Sita]

Shit, dus als Sita niet gecastreerd zou zijn, had ze gewoon gewonnen op het NK ipv 8e

Hier nog een incidenteel gevalletje waarbij ik niets merk van een futloos en vet hondje na de castratie. Met haar 9,5 jaar deed ze het nog super op het NK agility!

Dat komt door de dope kan niet anders!

O ja, dat blauwe pilletje doet het echt super goed bij haar

[Badu]

Shit, dus als Sita niet gecastreerd zou zijn, had ze gewoon gewonnen op het NK ipv 8e

Hier nog een incidenteel gevalletje waarbij ik niets merk van een futloos en vet hondje na de castratie. Met haar 9,5 jaar deed ze het nog super op het NK agility!

Dat komt door de dope kan niet anders!

O ja, dat blauwe pilletje doet het echt super goed bij haar

Jij ook al....

Viagra als doping

[ranetje]

Dat beweer ik niet. Wat ik beweer is (in algemene zin, niet in jullie incidentele gevalletjes) dat een castraat niet hoger kan presteren dan een niet castraat omdat er één & ander ontbreekt in stofwisseling.

Je zei dat een castraat de drive miste en DUS lager zou presteren.................
Nu schrijf je iets anders.

Je schreef steeds dat gecastreerde honden de drive misten en dus minder presteerden.

Hier schrijf je dat ze niet méér presteren dan niet gecastreerde honden.
Dus niet noodzakelijkerwijs minder.

Je quote's van barfplaats zijn voor het overgrote deel Amerikaans.
Dat is het land waar "neutraliseren" doorgaans zeer vroeg in het leven van een hond wordt gedaan.
Daar komen tal van problemen van, dat is allang bekend.

Het valt me op dat ook daar weer alleen wordt geschreven dat "onderzoeken hebben uitgewezen".
Naam van het onderzoek?
Van welke Universiteit?
Waar gepubliceerd?

Je kunt die situatie ook niet een op een van Amerika overplaatsen naar Nederland.

[80564M]

Dat beweer ik niet. Wat ik beweer is (in algemene zin, niet in jullie incidentele gevalletjes) dat een castraat niet hoger kan presteren dan een niet castraat omdat er één & ander ontbreekt in stofwisseling.

Je zei dat een castraat de drive mistte en DUS lager zou presteren.................
Nu schrijf je iets anders.

Ranetje zegt het fout. Ze had "drive mistte & dus lager zou presteren" moeten tikken. Je schijnt iets te hebben met de &-teken.
Het woordje EN is niet zo heel veel meer tikwerk dan & hoor.

[80564M]

Ranetje zegt het fout. Ze had "drive mistte & dus lager zou presteren" moeten tikken. Je schijnt iets te hebben met de &-teken.
Het woordje EN is niet zo heel veel meer tikwerk dan & hoor.

En het is ook miste, nou we het er toch over hebben
Van het werkwoord missen, niet misten

Oh, ja, nu je het zegt. Ziet er ook erg raar uit, dat mistte
Maar ik vind de & wel heel mooi staan, misschien gooi ik die er ook maar in!

[Badu]

Dat beweer ik niet. Wat ik beweer is (in algemene zin, niet in jullie incidentele gevalletjes) dat een castraat niet hoger kan presteren dan een niet castraat omdat er één & ander ontbreekt in stofwisseling.

Je zei dat een castraat de drive mistte en DUS lager zou presteren.................
Nu schrijf je iets anders.

Ranetje zegt het fout. Ze had "drive mistte & dus lager zou presteren" moeten tikken. Je schijnt iets te hebben met de &-teken.
Het woordje EN is niet zo heel veel meer tikwerk dan & hoor.

Dit lijkt een wat semantische malligheid te worden... zullen we maar stoppen hier? Kunnen jullie ook weer verder met kleedjes haken

[Neeltje]

Voor mensen die het nog interessant vinden.

It has been found (O’Farrell and Peachey, 1990; and also discussed in Hart and Eckstein, 1997) that the only two behaviors affected by spaying of female dogs was “aggressive dominance” toward guardians and indiscriminate eating. In this case, the aggressive behavior increased after spaying. This effect was only noted in female dogs ovariohysterectomized before 12 months of age, and that already demonstrated aggression. Female dogs ovariohysteretomized after 12 months of age presented no risk of increased aggression. Hart and Eckstein (1997) point out that female dogs are in a progestational state for two months following an estrus period and spaying them during that time creates a sudden removal of the source of progestins (which tend to have a calming influence on animals). It is proposed that this removal of progesterone may promote irritability or aggression in some individuals.

Bron: The Effects of Spaying and Neutering on Canine Behavior
Based on section from Aggressive Behavior in Dogs by James O’Heare

En waar staat dat het luie, vettige, zonder energie hebbende honden worden??? Dat ze feller kunnen worden is algemeen bekend, maar heeft niets met spieropbouw of energie te maken.

Nergens, maar dat hoeft Sirene ook niet aan te tonen toch want dat heeft ZIJ nergens beweerd.

Klopt, even niet goed gekeken, maar opmerking blijft in principe hetzelfde.

[*Wolf*]

Off topic, maar weet iemand of er onderzoek is gedaan naar verminderde tolerantie naar teven door reuen na castratie van reuen?

[Neeltje]

Off topic, maar weet iemand of er onderzoek is gedaan naar verminderde tolerantie naar teven door reuen na castratie van reuen?

En waarom zou dat zijn?