We zijn gestart met prednison, hebben dat een paar keer afgebouwd maar dan vlamde de boel na een poosje toch weer op helaas. Met een AB-kuur en een tijdelijke verhoging van de pred ging het dan weer een poosje goed.
De laatste tijd bleek het helaas niet meer mogelijk om de pred af te bouwen en gingen de problemen met de AB ook niet meer helemaal weg, dus dat was al wel een teken aan de wand.
Inmiddels zijn haar lymfeklieren behoorlijk vergroot, en was dat eerst alleen in haar keel het geval, nu zijn alle zichtbare lymfeklieren in haar lichaam vergroot. Een teken dat ze ineens hard achteruit gaat.
Ben net terug van de dierenarts, waar we een lang en goed gesprek hebben gehad over hoe nu verder. Op het moment oogt ze voor een buitenstaander niet ziek, haar ogen staan nog helder en ze heeft nog flink wat vrolijke momenten zo op de dag. Ze eet wat minder gretig dan een poosje terug maar met wat yoghurt of een keer een ander soort brok als afwisseling eet ze met gemak nog alles op.
De harde waarheid is wel dat het moment dat we afscheid van Nozem moeten gaan nemen met rasse schreden nadert, het is eerder een kwestie van dagen dan van maanden...
We kijken per dag hoe het gaat, en als we zien dat ze niet meer wil, dan is het klaar en gunnen we haar haar rust.
Maar man, wat is dat een rotgedachte. Ik kan mijn lieve Nozem, mijn eerste zelfgefokte meisje waar ik zo ontzettend veel mee heb meegemaakt en die er altijd voor me is gewoon nog helemaal niet missen...
Sterkte Suzanne, kan me voorstellen dat dit als een bom inslaat. Probeer toch nog zoveel mogelijk van haar te genieten 
