Hij ziet "spoken"; zit vaak met een schuin hoofdje en oren die alle kanten op draaien in een ander wereldje.
Valt uit naar lichtreflecties, van bijvoorbeeld bestek, cd's, horloges en naar schaduwen.
We doen alleen nog rondjes binnen de wijk omdat hij anders erg veel stress opbouwt.
Bij ons viel vandaag het kwartje omdat hij op sommige momenten niet lijkt te zien dat wij het zijn. Als hij slaapt of rust met z'n ogen dicht en één van ons over de ander buigt, is hij daar erg van in de war.
Grote ogen, lijkt je recht in je gezicht aan te kijken, strak gespannen, gromt.
Zodra je wat tegen hem zegt komt hij extreem deemoedig tegen de buigende persoon aankruipen. Staat hij al bij je en buig je over de ander of hem heen, dan is er niets aan de hand.
's Nachts of in de schemering helpt tegen hem praten niet wanneer hij wakker schrikt; hij gaat over de zeik tot je het licht aanknipt en dan volgt er weer een ooohsorrysorrysorry.
Hij heeft natuurlijk stevige angstagressie; daarom is hij hier en is hij hier gebleven. Van wat ik weet was hij als pup/puber vrolijk, open en zelfverzekerd en is dit zonder duidelijke reden vrij snel omgeslagen.
De vorige eigenaren merkten voor het eerst dat hij anders was nadat er werklui over de vloer waren geweest om de kozijnen te vervangen en hebben dat aan elkaar gelinkt. Geplaagd of een schop of klap gehad, uitgevallen, succes gehad en daar in kunnen groeien was het idee.
Maar misschien zag hij toen al slechter en is hij erger dan normaal geschrokken door iets
Ik ben in het begin bezig geweest met hem klaarstomen voor een baas en voorzichtig steeds een stapje verder gaan, maar hij werd daar steeds ongelukkiger van.
Op zich ben ik wel bekend met angst agressie, maar niet met een hondje waar zo weinig verbetering in valt te ontdekken. Heb me een aantal maanden serieus afgevraagd of het leven voor hem wel de moeite waard was.
Inmiddels is dat gelukkig niet meer het geval; hij is thuis op die rare momenten na tegenwoordig heel blij, dol op de paar mensen die hij kent en in de wijk danst hij over straat. Goed zindelijk en ook niet meer (krijsend) bang als hij zelf of een andere hond onverhoopt een ongelukje heeft gehad, niet meer bang voor correcties.
Eigenlijk weet ik helemaal niet zo goed hoe een normaal hondenoog reageert. Bij hem lijken ze regelmatig een stukje te verspringen, bij de anderen niet. Ook kunnen de anderen langer een vinger echt volgen. Hij lijkt te ruiken en voelen dat die vinger in de buurt is, maar echt volgen niet. Of het nu niet kunnen of niet snappen/willen/onzekerheid is, geen flauw benul.
Heb er nooit werk van gemaakt, maar gebruik vaak commando's met stem en handgebaren tegelijk. De anderen volgen de handgebaren zonder stem op, Tibbe niet.
Kan het dat slecht zien bij een hond zo lang onopgemerkt blijft? Hoe wordt dit getest en kan dat bij iedere dierenarts, of moeten we naar een specialist?
Omdat hij zo bang is, is hij hier overigens nooit voor de normale check ups naar de DA geweest.
Hier gelukkig ook; de assistente gaf aan dat ze de reactie bekijken en in het oog kunnen kijken, maar dat een accurate meting bij dieren altijd heel moeilijk is.
Zou echt niet weten hoe ik met Tibbe naar een specialist zou moeten, auto rijden of met het ov 
