Maar afgelopen week kreeg ze wel erg veel moeite met lopen. Als ze eenmaal op gang was ging het op een gegeven moment wel weer, maar daarvoor liep ze echt als een heel oud hondje. Stram, stijf, traag. Toen ze gisterenochtend helemaal haar mand niet meer uitkwam toen we opstonden ben ik langs de dierenarts gegaan met d'r. Het arme ding heeft behoorlijke artrose, bij haar pootjes schuurt het bot over bot, en ook in de nek en rug gaf ze pijn aan (verstijven, smakken). Geen wonder dat ze zo slecht vooruit te branden was, en ik haar maar opjutten "verdorie Saar, loop nou eens even mee!"
Maar ja, bij zo'n timide ding is het ook zo lastig te zien of ze pijn heeft of gewoon timide is.....Dus nou ja, pijnstilling, glucosamine, en kijken hoe het dan over een maand is.
Vanmorgen voor het eerst in 7 jaar met Vera naar het bos geweest en Saar thuis gelaten (want lekker weer om in een wagentje of in een fietsmandje te zitten is het ook niet). Pensstaafje erbij, en weggegaan met haar grote zus. En de lieverd lag toen we thuiskwamen gewoon lekker op de bank, begroette Vera blij, en mij eventjes, en toen was het weer goed. Het is ook zo'n braverd, en voor haar ook fijn want nu kan ze vaker lekker warm binnen blijven als Vera en ik door de regen struinen
Al is de reden waarom natuurlijk beduidend minder....
beterschap Saar 
We hadden het er zondag nog over en nu laat je haar al thuis. Fijn dat het zo goed gaat, maar ik hoop dat de pijnstilling en glucosamine hun werk gaan doen en Saar weer mee kan op de wandelingen. Maar wel fijn om te weten dat ze als het zulk rotweer is als vandaag, dat ze goed alleen kan blijven. Knuffel voor jullie 
ja, ook zij wordt al een jaartje ouder natuurlijk.
)
