Cleva schreef:Cleo was een husky/podenco. Dat is geen jachthond maar een jákkerhond. Als je me zo'n hond niets met de passie doet gaat het woekeren. Zo'n hond hoort najagen in zijn leven te hebben anders is het eigenlijk geen leven.
Die mocht dagelijks even goed achter hopeloos werk aan. Konijnen op een open veld, meerkoeten op een strandje of ganzen op een akker. Desnoods de diertjes even tijdig waarschuwen door in de handen te klappen maar meestal was dat niet nodig.
Dan was dat jaag-ei maar gelegd en konden we verder.
Jachtdrift is volgens mij geen constant, eindeloos gegeven net zoals honger, geslachtsdrift of slaperigheid dat niet zijn. Het kan bevredigd worden en dan is het weer een tijdje weg.
Bij Cleo werkte het heel goed om even te scoren en dan verder te kunnen met andere dingen. Het hoefde niet elke keer dat er iets gezien werd maar als het helemaal niet meer mocht had ze daar echt last van en werd gespannen.
Nou, was dat ook wel een heel primitieve hond. Erg oerig, zeg maar. Geen hond die je allerlei dingen kon leren of gezag op kon leggen.
Je kon haar verzet wel breken en dan was ze gehoorzaam maar werd daar vervolgens niet tevreden in zoals de meeste honden dat gezag wel gaan accepteren.
Je kon haar beletten om te gaan jagen maar je moest het haar blijven beletten. Dat het al twee maanden niet mag betekent bij zo'n hond niet dat het vandaag ook niet mag. Je blijft er mee bezig en dat is voor beide partijen onprettig.
Dan kun je het beter op een veilige manier toestaan. Lekker samen de polder in fietsen en samen iets zoeken om te bejagen. Op een flinke afstand van de konijntjes of de ganzen stoppen en ze even bespieden en dan heel zachtjes de riem losknippen en "ga maar" fluisteren.
Dan volgt de imitatiejachtpartij die heerlijk is om naar te kijken dan ga je allebei voldaan naar huis.
Je kunt er ook een ritueel van maken in plaats van er tegen te vechten.
En als je dat ritueel dan vaak genoeg doet dán kun je ook verwachten dat het op andere plekken niet gedaan wordt.
Bij Cleo werkte het uitstekend.
Een zelfstandige jager leren om netjes op de paadjes te blijven werkt volgens mij ook echt niet. Zowel Jack als Lilo werden uiteindelijk stikbrave podenco's, maar ik heb in de tussentijd heel wat staan staren naar een bruin en een wit stipje in de verte.
Maar dan wel in veilig gebied, en in de wetenschap dat ze altijd terug kwamen.
Je moet een gulden middenweg zien te vinden tussen nooit los en altijd je hond kwijt, en dat betekent dat je soms risico's moet nemen, en ook op zoek moet naar dingen die heel erg leuk zijn voor die hond en toch ongevaarlijk. Bijvoorbeeld 's ochtends vroeg in het park alle eenden en ganzen de plas injagen, dat was iets waar Jack nog meer van genoot dan in de weilanden achter een konijn aan. Nou, dan maakte ik dus een feestje van die eenden, met helemaal spannend van 'Oh kijk eens!' en als hij dan ook nog effe een paar dikke ganzen met zijn neus een hollewipper het water in had gegeven had ik een heel blije hond.
Ertegen vechten is inderdaad zinloos, daar krijg je geen blije honden van. Je moet sturen en dan enthousiast meegaan in het 'geoorloofd' jagen. Maar je moet niet proberen om van een ridgeback of podenco of andere zelfstandige hond een labrador te maken. Mijn superbrave Lilo loopt nog steeds heel vaak uit zicht, en bij haar is de truuk dat ik haar verkeringen vaak eerder spot dan zij zelf. Dus "Oh Lilo kijk eens wie daar is!" heeft altijd tot gevolg dat ze binnen no-time trillend van spanning naast me staat en als ik dan aanwijs waar de verkering loopt in de verte mag ze ook die 50 of 100 meter ernaartoe racen. In een noodgeval kan ik haar ook echt laten omdraaien terwijl ze achter een konijn aan gaat door te faken dat ik een van die knappe verloofdes van haar zie.
Maar het is wel effe wat werk en creativiteit en zenuwen voor je zover bent, is mijn ervaring. Ik vind het idee van Toto loslaten ook nog stervenseng, want ik weet nog niet hoe heftig hij jaagt en hoe snel hij terug komt. Nu hij weer fatsoenlijke poep heeft ga ik eerst maar eens oefenen met enthousiast gillen dat ik hele knakworsten heb gevonden in de struiken en als hij niet snel genoeg is er meteen een hoop voor Lilo's bek te gooien en er maar eentje voor hem over te laten. Dat heeft waarschijnlijk meer effect dan echte gehoorzaamheidstraining.
. Het was nathalie. Jullie moeten ook niet allebei weimen hebben 
.
.
.
dat loopt niet lekker. Maar goed dat is alleen als de reeën echt te dichtbij komen en dat is ook meteen de reden waarom ze met een sleeplijn loopt. Normaal gesproken gaat het namelijk hartstikke goed tot zo een boskoe langsraast en dan gaat Jigzy schuimbekken en gillen.
.
dan na 10 meter volgen was het even gek doen en vertellen hoe braaf ze was en dan was het goed.
. Kan ik nog ruilen 
?
dus dan mag ik dit ook, en dat ook, en daar ook 
Na een uurtje of zo (oké ik overdrijf nu wel iets) 
