Over het algemeen weet hij heel goed in te schatten bij wie hij gewoon doorloopt en wie hij niet kan vertrouwen. En ik vertrouw op Morris. Als hij iemand niet mag zal het wel niet goed zijn.
Maar wat er ons gisternacht gebeurde!
's Avonds laat doen we nog altijd een laatste rondje. Zo ook gisteren. Rond 1 uur 's nachts lopen we nog een laatste poep- en plasrondje door de wijk. We zijn weer op de terugweg naar huis als Morris ineens een man ziet staan. Morris zijn staart gaat strak omhoog, borst naar voren en hij staat in te schatten wat hij hier nou mee moet. De man blijft rustig staan. Beweegt niet.
Morris vertrouwt het voor geen meter. Hij doet een paar stramme passen naar voren, kijkt nog eens naar de man en begint echt vanuit zijn tenen te grommen.
We zullen er toch langs moeten dus ik loop door. De man blijft gewoon staan, blijft ons strak aankijken en doet geen stap opzij!
Morris kan het niet meer aan. Dit is teveel. Al grommend en blaffend lopen we langs de man aan de overkant. Kom maar op! Wat moet je! Als je ook maar een stap dichterbij komt ben je van mij!
Het is laat. Mensen liggen te slapen en de man lijkt onze kant niet op te komen dus ik maan Morris tot stilte. Straks is de hele buurt wakker!
Morris loopt met tegenzin door. Blijft elke twee passen met een diepe lage grom omkijken naar de man. Hij houdt hem in de gaten! Dat mag de man best weten.
Zo lopen we door naar huis. Wat een veilig gevoel geeft dat toch! Met zo'n hond aan je zijde hoef je echt nergens bang voor te zijn. Mijn held
Net liep ik door dezelfde straat. De man staat er nog steeds al ziet hij er in het daglicht een beetje vervallen uit. Morris zijn vijand, de verschrikkelijke sneeuwman










[/url]







