Ik heb een hond waarbij in de rasbeschrijving staat dat hij niet los kan lopen.
Als beginnend hondeneigenaar had ik er een romantisch beeld bij. Over het strand wandelen en een balletje gooien. Ras was overigens keuze van mijn ex en ik wilde een Herder.
Maar na de teleurstelling toen mijn hond weg liep en een nacht verdween heb ik alles op alles gezet om mijn hond beter te begrijpen en te bekijken hoe ik hem alles kon bieden en toch het loslopen nog zou kunnen bevorderen.
Inmiddels zijn we ruim 8 maanden verder en kan hij al op veel plaatsen los. Niet in het bos maar eigenlijk vind ik het allang niet zo erg meer.
Ik ben blij dat ik dit ras heb leren kennen dankzij mijn Manu. Hij heeft zo ontzettend veel goede eigenschappen. Heel slim, zelfstandig, makkelijk, sociaal en hij kan eigenlijk alles zelf. Je kunt het zien als vervelend dat je hond niet standaard zoekt waar de baas uithangt maar ik vind het toch ook wel lekker. Ik heb geen zwaan kleef aan. Hij doet zijn eigen dingen en dat vind ik heerlijk. Ik riep toen hij 10 maanden oud was dat ik nooit meer een Husky zou willen maar inmiddels denk ik daar echt heel anders over.
Zo heeft elke hond toch wel een moeilijk puntje denk ik. Mijn hond blaft niet en dat vind ik toch wel het allergrootste pluspunt

Het interesseert hem geen bal waar ik hem mee naar toe neem want hij doet toch lekker zijn eigen ding en gaat ergens op zijn rug liggen snurken. Ik ken toch weinig honden die dat doen en hoor het meer over mijn ras.