Kijk je naar goedkopere alternatieven voor je hond nu alle de prijzen zo uit de bocht vliegen?
Ster topic! Klik hier om te reageren
Ben je nieuw en wil je een account maken? Klik hier!
Een (zeer) beknopte handleiding voor nieuwe leden vind je hier: Klik!
Het hondenforum team stelt zich hier voor: Klik!
Laatste wijziging 23-03-2022
Wil je deze forummededeling niet meer zien? klik dan rechtsboven in dit vak
lieke schreef:Ik wens daar niet mee te leven en het past ook niet in het sociale leven dat ik blief te lijden. Maar ik kan me wel voorstellen dat een ander het geen punt kan vinden al ben ik wel van mening dat je er dan verantwoordelijk mee dient om te moeten gaan.
Smaak kun je niet uitleggen. Je vindt iets leuk of je vindt iets niet leuk. Je vindt iets mooi of je vindt het afschuwelijk.
Zoveel mensen, zoveel zinnen.
Helemaal mee eens.
En dus ook dat baasjes met jagende, agressieve of gewoon simpelweg niet-luisterende honden dan wél hun verantwoordelijkheid moeten nemen, als ze dan toch per se zo'n hond willen.
Ik kan heel goed begrijpen dat mensen op bijvoorbeeld een whippet, podenco of stafford vallen. Maar omdat ik zelf een hond wil die zo goed als altijd en overal los kan lopen, zal ik dus niet zo'n type hond kiezen.
Magdalena1905 schreef:Natuurlijk gaat een hond niet weg omdat hij niet aan zijn ras beschrijving voldoet
Maar voor mij geen honden waarbij de kans groot is dat ze niet met andere honden kunnen ,daarom zei ik ik weet dat er ook bij de labradors honden voorkomen die niet sociaal zijn maar dat is niet iets waar je dan bij voorbaat voor kiest ...
En ik weet ieder zij keus/smaak (respecteer ik ook hoor begrijp me niet verkeerd,ik lijn mijn hond ook aan als ik iemand met een aangelijnde hond me tegemoet komt groot of klein) maar ik geniet als mijn hond lekker los kan spelen zonder conflicten.
En ik vroeg het me af verder geen veroordelingen hoor is niet mijn bedoeling met mijn vraag
Jij kiest dus ook voor sociale, lieve honden. Wat als je, zoals ik, dan een pup neemt die als hij volwassen is, het liefst andere honden én mensen bijt? Ben je dan nog zo stellig in je bewering?
Als hij mensen bijt is het een ander verhaal ik ben gastouder dus dan zou ik mijn werk niet meer kunnen doen
Andere honden kan je ontlopen een hond die wegloopt kan je vasthouden maar mensen ontlopen is erg moeilijk als je op kinderen past ...
Laatst gewijzigd door Magdalena1905 op 27 dec 2014 12:28, 1 keer totaal gewijzigd.
Ik heb 3 gezelschapshonden en die lopen alle 3 aan de flex als ik verwacht andere honden tegen te komen.
Tenzin is bijna 15 en aardig dement en die loopt niet meer als hij los is.
Senghe is iets te sociaal en gaat soms achter andere honden aan.
Misty is hier als herplaatser gekomen en heeft het niet zo op vreemde mensen.
Mijn vorige Tibetanen konden prima los, je krijgt dus niet altijd wat je verwacht van een ras.
Akita's staan erom bekent dat ze een uitdaging zijn als je ze los wilt laten lopen Kiyoshi is dan weer een vreselijk makkelijke hond en kan overal los. Hij vind wel dat auto's en fietsers voor hem aan de kant moeten dus dan gaat hij wel aan de lijn maar verder loopt hij overal los.
Staffords zijn dan weer goed trainbaar en kunnen vaak goed loslopen. Jigzy is een doldwaze jager en hier is gigantisch veel wild dus zij kan moeilijk los. In een buitengebied mag ze stukjes loslopen met een 12 meter lijn achter haar aan. Verder loopt ze aan een politielijn of aan Kiyoshi's 8m flex als hij losloopt.
Ik vind het geen probleem verder. Je kunt zelf een sociale hond hebben maar dat betekent niet dat de honden die je tegenkomt ook sociaal zijn. Ik vind het leuk voor Kiyoshi om met mensen (met leuke honden) af te spreken zodat hij sociale contacten heeft maar druk losloopgebiedgedoe is niet aan mij besteed.
Sociale honden richting mensen wil ik. Ik heb kinderen, die komen met vriendjes en bijbehorende ouders langs, soms via de voordeur, soms zomaar achterom. Ik wil geen hond doe er dan gelijk in klapt. Daar selecteer ik op, ouderdieren en veel op socialiseren, trainen.
Loslopen is leuk en als ze dat kunnen is dat mooi, lukt dat niet dan hou ik ze aan de lijn en komen ze wel aan hun trekken op een andere manier.
Sociaal met andere honden is voor mij geen pre, ik ben er zowiezo wat huiverig voor mijn honden bij vreemde honden te laten, er hoeft er maar 1 te beginnen en de rest vecht vrolijk mee.
Kom ik wat tegen, roep ik ze terug en lijn ze aan. Ik ben niet verantwoordelijk voor loslopende buurtende honden. En echt ik heb geen alles verscheurende honden hoor. Ook geen uitvallende blaffende types aan de lijn.
Maar dat met alle honden kunnen zonder problemen, daar heb ik de roedel niet voor.
Pia kan absoluut niet los. Als ze wat ziet gaat d'r jachtknopje om en zijn we haar kwijt. Van alles geprobeerd (van enorme beloningen tot stroomband als ze ging jagen) maar de jacht is voor haar het allerbelangrijkste. Gevolg: we laten haar alleen los op een goed omheind veld met hoog hek. Daar mag ze rennen. Voor de rest zit ze aan de (lange) lijn en mag ze naar hartelust snuffelen en meewandelen. Heerlijk vindt ze het en wij weten niet beter & passen ons wel aan.
Maar eerlijk is eerlijk: ook ik vind het fijn dat de hond los kan lopen en daar proberen we wel de honden op uit te zoeken. Dus een hond met zo'n enorme jachtdrift zal er niet snel meer komen.
In loving memory: Lara (20/02/1996 - 29/03/2009) ~~ Oryn (09/01/2013 - 02/02/2014) Makso's Stars op Facebook
Roompie schreef:
Nope want mijn cairn doet dat niet. En dan echt helemaal nooit.
Cairns zijn net als teckels: hoe je ze opvoedt heb je ze. Hier lopen Cairns die werkelijk allerschattigst zijn, ook om te zien. Je zou toch zo'n hond zó onder je arm steken en er hard rennend mee vandoor gaan
Maar er loopt ook een Cairnreu die weinig opvoeding genoten heeft. Valt uit naar alles en hangt gorgelend in de riem.
Echt?
Hoe moet je ze dan opvoeden?
"The perfection of a life with a gundog, like the perfection of an autumn, is disturbing because you know, even as it begins, that it must end.
Time bestows the gift and steals it in the process."
(citaat van George Evans)
Nanna schreef:Ik wil ook geen asociale honden.
Loop hier in een gebied dat best druk bevolkt is met honden en ik heb geen trek om dan maar 's nachts met een mijnwerkerslamp mijn hond uit te laten, of eeuwig aan een riem en muilkorf.
Of met samengeknepen natte billen afwachten hoe het loopt als er een joligerd aan komt stormen.
Ik wil dus honden die zich normaal opstellen naar andere honden. Ze hoeven écht geen vriendjes te zijn of te spelen, dat willen ze ook geeneens.
Maar gewoon even snufsnuf en dan weer verder, dat vind ik toch wel heel plezant.
En ik heb altijd meerdere honden. Op een herhaling van het drama in Katwijk zou ik niet zitten te wachten. Ik wil dus sociale honden.
En ik heb niets tegen asociale honden. Zodra ik een beste prijs win en mij een landgoed kan veroorloven dan lopen er een paar
Maar zoals nu, in een woonwijk met veel honden in de buurt? Nee, te lastig.
Ik snap trouwens ook niet dat mensen met valse honden altijd zo lieren dat dié honden pas 'karakter' hebben
Net zoals vroeger met dat debiele tijdschriftje "Dogs with spirit" Alsof alleen de vechtjassen échte honden zijn.
Ik zou zeggen: kom mijn teckel eens ophalen
ik de topic niet verder gelezen maar dit is precies mijn standpunt. gewoon normaal kunnen lopen zonder bang te zijn dat ze aanvallen of worden aangevallen.
ellen
Roompie schreef:
Nope want mijn cairn doet dat niet. En dan echt helemaal nooit.
Cairns zijn net als teckels: hoe je ze opvoedt heb je ze. Hier lopen Cairns die werkelijk allerschattigst zijn, ook om te zien. Je zou toch zo'n hond zó onder je arm steken en er hard rennend mee vandoor gaan
Maar er loopt ook een Cairnreu die weinig opvoeding genoten heeft. Valt uit naar alles en hangt gorgelend in de riem.
Ik heb toch al behoorlijk wat jaren molossers, maar ze hebben nog nooit een hond te grazen genomen en zijn zelf dan wel een paar keer aangevallen zonder gaten gelukkig. maar ik heb wel last van zogenaamde sociale honden die komen buurten( in sommige gevallen) heel vervelend dat " zogenaamde" sociale spul
Laatst gewijzigd door S@ndr@ op 27 dec 2014 12:45, 1 keer totaal gewijzigd.
Niet los wegens jachtdrift lijkt me trouwens ook niks. Oll gaat ook wel eens WOESJH achter een konijn aan. Dan holt ie een paar honderd meter mee en binnen 3 minuten staat ie weer naast me. Dat was leuk!
Kennisje van me heeft een welshje en die is met regelmaat gewoon ineens kwijt. De hort op. Die loopt een uur keurig mee en dan op het laatst denkt ie ineens van WEGWEZEN! en dan is ie pleite. Tot uren aan toe. Moet er niet aan denken en als ik haar was zou ik lekker voortaan aan de flexi gaan ofzo. Maarja "het is zo gezellig als ie lekker los kan lopen". Ja tot ie een keer onder een auto loopt. Zou het niks vinden, dan maar aan de lijn hoor...
Eilfy schreef:Pia kan absoluut niet los. Als ze wat ziet gaat d'r jachtknopje om en zijn we haar kwijt. Van alles geprobeerd (van enorme beloningen tot stroomband als ze ging jagen) maar de jacht is voor haar het allerbelangrijkste. Gevolg: we laten haar alleen los op een goed omheind veld met hoog hek. Daar mag ze rennen. Voor de rest zit ze aan de (lange) lijn en mag ze naar hartelust snuffelen en meewandelen. Heerlijk vindt ze het en wij weten niet beter & passen ons wel aan.
Maar eerlijk is eerlijk: ook ik vind het fijn dat de hond los kan lopen en daar proberen we wel de honden op uit te zoeken. Dus een hond met zo'n enorme jachtdrift zal er niet snel meer komen.
Ik hèb een hond die een flinke jachtdrift had. De Whippet. Nu niet meer want ze is er te oud voor en ziet het allemaal niet meer zo goed. Die kon en kan prima los want nooit zou ze zich ver van mij verwijderen. Maar je, ze joeg wel.
Nou loop ik altijd in het bos en daar kan ze niet genoeg vaart maken maar ze heeft wel zo her en der van die ouwe baklappen van konijnen naar God geholpen. Weet ik, mag niet. Maar ik koos er voor er verder niet mee te zitten, sleep me maar voor het gerecht.
De twee windhonden die ik voor haar had joegen helemaal niet. Deerhounds.
Met zichtjagers zit ik niet. Wèl met jagers die hun snufferd aan de grond zetten en er de sokken in zetten. Die tien kilometer vederp opeens wakker worden uit hun jachtroes en geen idee hebben waar ze zitten. Als ze al niet onder een vrachtwagen liggen.
Mijn tekkels
Die wisten misschien niet meer waar ze zaten, maar de weg terug konden ze wel prima vinden.
Duurde alleen even
Verkeerd opgevoed dus?
Wel ruwharen hé, geen langharen.
"The perfection of a life with a gundog, like the perfection of an autumn, is disturbing because you know, even as it begins, that it must end.
Time bestows the gift and steals it in the process."
(citaat van George Evans)
Roompie schreef:
Nope want mijn cairn doet dat niet. En dan echt helemaal nooit.
Cairns zijn net als teckels: hoe je ze opvoedt heb je ze. Hier lopen Cairns die werkelijk allerschattigst zijn, ook om te zien. Je zou toch zo'n hond zó onder je arm steken en er hard rennend mee vandoor gaan
Maar er loopt ook een Cairnreu die weinig opvoeding genoten heeft. Valt uit naar alles en hangt gorgelend in de riem.
Hier om de hoek leeft dan weer een onopgevoede teckel die zo erfvast als de pest is
Hangt graag in andere honden, kuiten en kinderhandjes maar verder dan een paar meter van zijn huis gaat hij nooit.
Eilfy schreef:Pia kan absoluut niet los. Als ze wat ziet gaat d'r jachtknopje om en zijn we haar kwijt. Van alles geprobeerd (van enorme beloningen tot stroomband als ze ging jagen) maar de jacht is voor haar het allerbelangrijkste. Gevolg: we laten haar alleen los op een goed omheind veld met hoog hek. Daar mag ze rennen. Voor de rest zit ze aan de (lange) lijn en mag ze naar hartelust snuffelen en meewandelen. Heerlijk vindt ze het en wij weten niet beter & passen ons wel aan.
Maar eerlijk is eerlijk: ook ik vind het fijn dat de hond los kan lopen en daar proberen we wel de honden op uit te zoeken. Dus een hond met zo'n enorme jachtdrift zal er niet snel meer komen.
Ik hèb een hond die een flinke jachtdrift had. De Whippet. Nu niet meer want ze is er te oud voor en ziet het allemaal niet meer zo goed. Die kon en kan prima los want nooit zou ze zich ver van mij verwijderen. Maar je, ze joeg wel.
Nou loop ik altijd in het bos en daar kan ze niet genoeg vaart maken maar ze heeft wel zo her en der van die ouwe baklappen van konijnen naar God geholpen. Weet ik, mag niet. Maar ik koos er voor er verder niet mee te zitten, sleep me maar voor het gerecht.
De twee windhonden die ik voor haar had joegen helemaal niet. Deerhounds.
Met zichtjagers zit ik niet. Wèl met jagers die hun snufferd aan de grond zetten en er de sokken in zetten. Die tien kilometer verderop opeens wakker worden uit hun jachtroes en geen idee hebben waar ze zitten. Als ze al niet onder een vrachtwagen liggen.
Pia doet beide: ze ziet iets en/of ruikt iets en gaat ervoor. Ze houdt ook best vol en bij ons blijven vindt ze dan ook totaal niet nodig. Was anders geweest als ze nog ik de buurt bleef, dan had ze wel los gekund
Sent from my iPhone using Tapatalk
In loving memory: Lara (20/02/1996 - 29/03/2009) ~~ Oryn (09/01/2013 - 02/02/2014) Makso's Stars op Facebook
Er zijn genoeg hondenrassen die ik nooit zou willen hebben omdat die niet bij mijn levensstijl passen. Jachthonden omdat ik honden graag los wil laten lopen, terriers omdat ze veel te eigenwijs zijn, honden met een kort lontje omdat ik niet met agressie kan omgaan en molossers of naakthonden omdat ik ze niet mooi vind.
Zal er vast een individuele hond tussen zitten die niet jaagt, niet eigenwijs is, nooit vecht en wel mooi is. Maar ik kan wel begrijpen waarom een ander er wel voor kiest. Mits er recht wordt gedaan aan de (ras)typische eigenschappen van de hond en de baas dus weet wat hij in handen heeft en er verantwoordelijk mee omgaat en eerlijk naar zijn hond toe is.
Geldt voor een baas die een kudde staffords wil houden en die niet willen los laten op een hondenuitlaatveld net zo goed als voor een baas die een roedel husky's niet los gaat gooien op een (kinder)boerderij of een weiland vol schapen.
Ik vind het heel triest dat in beide gevallen de honden degenen zijn die de rekening van een domme/kortzichtige baas mag gaan betalen.
Er zijn wel meer rassen waarvan ik denk 'waarom zou je dat willen?'.
Maar die lijst wordt wel langzaam kleiner... Als ik de lol zie die je kunt hebben als een te zelfstandige hond toch lol krijgt in het samenwerken, dan ga ik snappen dat dit een uitdaging is waar je plezier van kunt hebben. Ik ga nog steeds zelf geen Jack Russel of spanjaard halen, maar het niet snappen is over
Op dit moment zijn het vooral combinaties waar ik van frons. Een lompe spierbundel in een jong gezin (kinderen kegelen...) of een timide huisvrouw die een dominate reu uitlaat, dat zijn dingen die ik liever anders zou zien.
Het weekendbaasje van Salina, Pipra en Cayenne. Het echte baasje van Jasmine (kat), Miss Piggy en Hartje (cavia). Mr en Mrs Blue, Lessa en Vanyel (parkiet)
Ach, ieder z'n meug en een beetje aanpassen aan je hond. Ik wilde ook een hond die op zoveel mogelijk plekken los kan lopen en sociaal is met andere honden en mensen. Ik trof een jager, een bitch die uitvalt naar andere honden en die vreemde mensen eng vindt. Een prinses met een nogal uitgesproken mening en duidelijk eigen willetje. Eigenlijk een beetje de hond die ik niet zocht. En toch hebben we de grootste lol samen
Ik zou bij een volgende hond opnieuw op zoek gaan naar een sociale, niet jagende, gezellige hond, maar als dat onverhoopt niet lukt is er ook geen man overboord.
Iedereen moet kiezen wat hij wil, ik heb er toch geen last van. Ik zou alleen wel gruwelijk balen en verdrietig zijn als Ayleen door een hond om zeep wordt geholpen.
Gelukkig kom ik hier nauwelijks zulke honden tegen. Alles kan hier met alles dus met zo'n hond loop je hier nooit in het park, of eigenlijk überhaupt niet snel door dit dorp, denk ik.
Ik heb Beau omdat ik dat wil. En daar heeft niemand wat over te zeggen of te doen. Beau is prima met al zijn goede punten en minder goede punten. Zolang ik hem maar accepteer. Lijkt me voor alle 'moeilijkere' rassen en honden gelden.
Hilde schreef:Ik heb Beau omdat ik dat wil. En daar heeft niemand wat over te zeggen of te doen. Beau is prima met al zijn goede punten en minder goede punten. Zolang ik hem maar accepteer. Lijkt me voor alle 'moeilijkere' rassen en honden gelden.
Goed geschreven Hilde, precies mijn mening over mijn 2 dames.
Ik wil geen asociale honden en geen jagers. ik wil een hond die los kan lopen, vriendelijk is naar mens en dier, en luistert. Ik vind dat fijn en heb daar plezier aan. Ik zou geen plezier hebben als ik een hond zou hebben die nooit los kon , of andere honden naar het leven stond. daarom heb ik een poedel gekozen. Als iemand anders een andere keuze maakt kan ik dat wel begrijpen, iedereen zoekt iets anders. Maar ik begrijp het niet als iemand met een zogenaamd uitdagender ras zegt dat mijn hond saai is. Mijn hond is allesbehalve saai.
Tja een hond is meer dan sociaal zijn. Overigens sociaal is een breed begrip. Veel van die zogenaamde hond-agressieve honden die ts aanhaalt zijn ontzettend lieve honden voor mensen. En zelfstandige jagers kunnen heel prima hele sociale honden zijn (denk aan meutehonden...)
Soms neem je bepaalde eigenschappen op de koop toe, omdat je andere eigenschappen belangrijker vind. Ik heb een uber hekel aan lomp gedrag. Ik ben dan ook zwaar allergisch voor labradors (sorry, ik weet dat er ook leuke labradors bestaan, maar tja het beeld is gewoon te verpest). Overdreven vrolijkheid in hyperactiviteit ook niks voor mij. Ik ben ook zwaar allergisch voor niet-luisteren. Dat weegt voor mij zwaarder dan een hond die elke hond uitdaagt voor een spel.
Border Collies staan niet als hoogste op de lijst op het sociale vlak. MEt mijn reu heb ik veel geluk. Hij kan echter niet met alle honden en heeft wel degelijk problemen met een aantal honden, maar het is genieten om met hem te lopen. Hij is braaf en zelfs als hij de jacht al eens in wil zetten (enkel achter een ree aan) dan kan ik hem met 1 commando van gedachte doen veranderen. Hij is super leergierig, erg op de baas gericht en op de juiste momenten zo gek als een dier. Hij heeft echt humor. Mijn teef is wat anders uitgepakt en ik moet ook bekennen: ik ben geen tevenmens. Haar laten we totaal niet meer bij andere honden. Maar zo kochten we haar niet. Ze was al 2 jaar en er leek op sociaal vlak geen problemen, toch is ze daarin verandert. Ze kan eigenlijk met geen enkel ander dier. Gelukkig is ze ook heel raaf. Hierkomen is inmiddels gelukkig haar beste commando. Ze is sneller bij mij dan onze reu. Dat moet ook wel. Helaas inderdaad soms wel akkefietjes omdat mensen hun hond toch in de bek van onze teef laten lopen. Gelukkig kan ik haar aanvalsgedrag steeds verder uitstellen en kan ik haar in de regel ook goed afleiden. Ze heeft haar uiterlijk niet meer: ze ziet er schijnbaar uberschattig uit, mensen geloven het niet als ik zeg dat ze vals is en dan totaal in schok zijn als ze de hond in 1 aanval meteen probeert dood te schudden (let wel: dit gebeurd niet, omdat ik haar bij mij heb, maar ik weet het wel dat ze het doet als ze de kans krijgt). Maar met Norah kan ik wel heel fijn sporten. Het is een prachtige hond om naar te kijken, maar eerlijk gezegd, we vinden het moeilijk om met haar samen te leven en we hebben meer dan eens op het punt gestaan haar te herplaatsen, maar ik kan het niet over mijn hart verkrijgen, maar we zijn er heel realistisch in, zou het ooit niet meer gaan, dan zouden we wel degelijk voor haar op zoek gaan naar een beter passend huis (wij zijn nog altijd in de veronderstelling dat ze bij ons ook te veel prikkels krijgt, wat mede haar gedrag beinvloed)
A fijn terug komend op het onderwerp. Een hond is meer dan alleen met andere honden spelen. Tuurlijk kan je daar van genieten. Maar ik kan ook genieten hoe mijn honden voluit rennen achter een bal aan, naast de fiets of bij het canicrossen of behendigheid. Ik kan genieten van wat ik ze allemaal voor gekke dingen kan leren en ik geniet van hun prachtige verschijning. Ik geniet van ze in huis en als ik met ze loop ook van hun braafheid als ik ze roep. Ik geniet van met ze samen op de bank zitten of met zijn allen op de grond. Ik geniet van hun vindingrijkheid bij hersenwerk etc etc. Het antwoord is meer dan de som der delen.
Het meeste spelgedrag wat ik op straat zie, vind ik trouwens over het algemeen helemaal niet zo leuk. Eigenaren zien het niet. Helaas hoe meer je echt over hondengedrag leert, hoe minder onbevangen je er van kunt genieten. De prijs die je betaald voor wetenschap.
Tja, waarom is een hond alleen leuk als hij los kan lopen??
Makkelijker is het wel, dat geef ik meteen toe. Maar ze zijn zoveel meer dan dat.
Bandit kan prima loslopen, Bronco niet vanwege een jachtinstinct (inclusief bananen trossen) waar een zweethond jaloers op zou zijn en natuurlijk zijn ras.
Maar wat heb ik er een geweldige band mee, het is de eerst hond die ik regelmatig aai. Iets wat ik nooit deed, omdat ik nogal moeite heb met contact.
Ook nog nooit zoveel om een hond gelachen.
En ik heb een herplaatser een nieuwe kans kunnen geven. Anders was hij zoals zovelen waarschijnlijk in het asiel beland. Of van de ene naar de andere baas gegaan.
Dan moet je soms ook wat nadelen op de koop toe nemen.
Waar ik ben opgegroeid hadden we geen losloopveldjes. Wel het kanaal, met kilometers dijk erlangs, buiten de bebouwde kom, dus loslopen toegestaan. Nooit meegemaakt dat iemand daar zijn hond zomaar op je af liet lopen. Als je iemand met hond tegenkwam, dan riepen beide partijen hun honden even bij zich, al dan niet een lijntje eraan, even passeren en weer vrij. Ik wist niet beter. Mijn eerste, eigen hond was niet vreselijk hondsociaal, had ik hem ook niet op geselecteerd, want in 'mijn wereld' totaal niet van belang.
Bleek het waar ik toen woonde bijna een misdrijf te zijn om met zo'n hond te lopen.
Waar we nu wonen gelukkig niet, hier maken honden alleen kennis met elkaar met wederzijds goedvinden van de bazen en kan dat niet, ook goed. Geen mens die je daar op aankijkt.
ranetje schreef:[Mijn teckels
Die wisten misschien niet meer waar ze zaten, maar de weg terug konden ze wel prima vinden.
Duurde alleen even
Verkeerd opgevoed dus?
Wel ruwharen hé, geen langharen.
Ik heb ook een langhaar gehad die wegliep. Maar dan dus echt weglopen. Op jacht. Ik woon in de buurt van de A67 dus dat kán gewoon niet, ik zou het mezelf nooit vergeven als ie daar een ongeluk zou veroorzaken. Van alles geprobeerd, tot stroomband aan toe. Maar de drang tot jagen was altijd groter. Die heb ik herplaatst en hij woont nu met zijn twee broers op 2000 m2 grond.
Pirke jaagt dan weer helemaal niet, gelukkig.
Dus verkeerd opgevoed?
Of werkt opvoeden niet altijd
"The perfection of a life with a gundog, like the perfection of an autumn, is disturbing because you know, even as it begins, that it must end.
Time bestows the gift and steals it in the process."
(citaat van George Evans)
Kiyoshi is dan weer een vreselijk makkelijke hond en kan overal los. Hij vind wel dat auto's en fietsers voor hem aan de kant moeten dus dan gaat hij wel aan de lijn maar verder loopt hij overal los.
Alsof alleen de vechtjassen échte honden zijn.
En met veel humor. 
