Deze week wordt Skye één jaar dus het is al echt een hele man. Vorige week zijn wij een midweekje weg geweest en heeft Skye bij mijn ouders gelogeerd. Die zijn niet zo van de opvoeding en daar is het dus lang leven de lol, hij mag alleen niet los lopen bij ze. De paar dagen nadat hij bij hun is geweest merken wij altijd heel goed dat hij daar geweest is, hij springt bv net zo makkelijk op de bank, hoewel hij weet dat hij het alleen mag als wij toestemming geven. Ook had hij deze keer geen banaan, geen tros maar wel 10 trossen bananen in zijn oren. 'Los' is hij een beetje vergeten en de rest dat kan dan nog wel, tenzij hij iets interessants ziet in de verte dan gaat hij gewoon daar heen, al gaan we op ons kop staan. Dus weer even een paar dagen aan de flexlijn, oefenen met hier en even super consequent en dan moet het wel weer gaan toch?
Vandaag gingen we lekker naar het bos en mocht Skye weer van het begin af aan los. Zoals altijd begint de wandeling met de moeilijkste oefening, netjes wachten in de auto terwijl de deur al open is. Op het commando 'vrij' vloog hij als een kanonskogel de auto uit, rende hij 10 ere rondjes, maar toen ik hem riep kwam hij netjes en kon de wandeling dus los beginnen. De hele wandeling ging super. Onderweg 2x wat oefeningen gedaan en het leek wel alsof hij het weer helemaal deed, de bananen waren weer verdwenen. Ook kwamen we langs ons lievelings prikkerplekje, na een 'op' sprong hij er netjes op en plantte hij zijn steeds groter wordende billen netjes op de boomstam. Het past nog maar net, toen we het de eerste keer deden leek het nog een ruime leunstoel, nu een krap krukje, maar ik blij, Skye blij en dat moest natuurlijk even op de foto.
De rest van de wandeling leek het net alsof ik een goed afgerichte border collie bij me had. Wat was ik trots. We hebben onze ups en downs, maar iedereen zegt altijd dat de aanhouder wint en inderdaad. We waren heerlijk aan het genieten van de wandeling. We kwamen nog een jack russel tegen waar hij wel vaker mee speelt en hij bleef netjes in mijn buurt totdat ik zei dat hij mocht gaan kijken. Ze hebben samen even lekker 100 rondjes om ons heen gecrosst en gespeeld. Even was ik bang dat het nu mis zou gaan en wilde ik hem aanlijnen met het doorlopen, maar ik dacht, wie weet loopt hij netjes mee, anders kan ik hem altijd nog aanlijnen. Ik hoefde maar één keer 'kom je' te zeggen en hij liep helemaal blij huppelend met me mee.
Op 50 meter van de auto dacht ik er nog even aan hem aan te lijnen, want het zou toch jammer zijn als het op de laatste paar meter fout zou gaan. Maar de wandeling was zo goed gegaan, wat kan er nu mis gaan op zo een klein stukje...
We liepen naar de auto, Skye liep een beetje vooruit, ik vroeg hem even te wachten want de auto staat langs een weg, en warempel, mijn blijkbaar ineens goed afgerichte, bananenloze border collie bleef op zijn gemak even snuffelen aan een boom die 2 meter van de auto vandaan stond. Ik klik de auto open, draai me om om de auto open te doen, roep Skye.... en toen gebeurde er niets.
Ik kijk om en zie dat die vervelende rot puber blijkbaar bij die boom zijn trossen bananen weer had gevonden en tegelijkertijd in de verte weer een speelmaatje had ontdekt. En als ik zeg in de verte dan bedoel ik echt 200 meter verderop op het bospad. Ik heb geroepen, gepiept met zijn speeltje, maar het was al weer te laat. Zijn bananen deze te goed hun werk en weg was hij. Grrrrr... die mensen waren ook nog zo vriendelijk om gewoon samen met Skye lekker door te lopen, dus ik moest een aardig eindje rennen om hem te halen. 10x excuses aangeboden, maar de mensen vonden het geloof ik wel grappig. En stiekem moet ik er ook wel om lachen als ik zijn blije hoofd zie als ik kom. Hij is zich van geen kwaad bewust en kijkt echt met zo een blij hoofd van 'kijk eens vrouwtje, ik heb een speelmaatje gevonden'.
Ik heb hem aangelijnd en hem netjes laten volgen tot halverwege het pad. Toen nog een paar oefeningen gedaan, die gingen goed, dus ook nog even los gelaten en gelukkig ging het in de herkansing goed. Soms zou je ze.... maar ik wil nooit meer zonder hem, dat is één ding wat zeker is
...
Leukerd!
Zo herkenbaar.
Ik voel me elke dag weer zo'n zwakkeling. Ik ben zijn dienaar en zíjn gezelschap. Hij komt niet als ik roep, ik kom als hij roept. Maar oh wat zijn ze leuk hè? 
