Maar sinds een week ongeveer, is er iets bij hem aan het veranderen.
Eerder sprong hij elke keer als hij vuurwerk hoorde van de bank, en liep naar de eettafel om vervolgens op een stoel onder die tafel te gaan liggen.
Hij kwam er uit zichzelf niet meer onder vandaan (sporadisch wel) en dan moest 1 van ons hem dus gaan halen.
Maar nu heb ik vandaag (en vooral vanavond) echt al heel wat vuurwerk gehoord hier vlakbij, echt wel harde knallen, en hij is niet 1x weggelopen om zich te verstoppen
Hij gaat nog steeds vooruit, en ik ben zo blij om te zien dat zijn onzekerheden en angsten langzaam maar zeker afnemen en zelfs verdwijnen.
Hij heeft de knallen echt wel gehoord, en kijkt dan ook even op, spitst zijn oren, en besluit naast me te blijven liggen.
Hij ontspant gewoon weer, gaapt een keer, en legt zijn kop weer neer.
Oh wat kan ik dan toch trots zijn op wat we met hem bereiken, elke dag opnieuw
