Vandaag hadden we een colliewandeling in Oosterhout. De groep was groter dan verwacht (zeker een man of 50 met het dubbele aantal collies) en ik had Bonnie en Lyndie meegenomen omdat Kyra dat niet meer aankan.
Halverwege de wandeling, ik had lopen praten met iemand, kijk ik om om te checken waar de meiden waren. Lyndie liep zoals altijd braaf naast me, maar waar was Bonnie?
Roepen, fluiten... geen Bonnie. Nog even staan wachten, iemand liep naar voren om te kijken of ze aan het begin van de groep stond, maar niks te vinden.
Afijn, ik besloot de wandeling af te breken en terug te lopen naar het beginpunt. Ongerust maar niet in paniek omdat die malle straatmeid normaal gezien niet in zeven sloten tegelijk loopt.
Dus in een straf tempo teruggemarcheerd en overal roepen en fluiten. Tot ik op de parkeerplaats aankwam: en daar lag ze, keurig naast het achterwiel van mijn auto. Wachten op míjn terugkomst.
Kennelijk was ze me dus in de hele groep kwijtgeraakt en had ze besloten om dan maar terug te keren naar de auto. In een onbekend bos de weg terugvinden én mijn auto opzoekend om daar geduldig een uur te liggen wachten.
Briljant beest....






