Ik zit met griep thuis.
Heel rot maar wel lekker veel tijd met mijn harige vriend.
Zijn poot gaat zo goed dat hij weer lekker stukjes los mag dus gisteren, toen zijn kleine vriendin op het stukje was, mocht hij lekker even zwemmen en rondhuppelen.
Het baasje van zijn vriendinnetje stond de bollenvelden in te staren. "Mooi hè?" Huh?
Ik kijk met geknepen ogen het veld in en zie twee hazen om elkaar heen dansen. Oh
Manu zwom al de sloot over. Kút.
En Manu werd een pluimstaartje wat je kon volgen als je heel goed met je ogen kneep. Een sloot over, nog een sloot over.
Met mijn zere keel brulde ik een paar keer maar hij was zo op aan het gaan in de jacht op de hazen (die inmiddels al hun vrienden thuis aan het vertellen waren van hun avontuur) dat ik totaal geen bereik had.
Ok geen paniek. Er is daar geen gevaar en hij komt eigenlijk altijd terug.
Maaaaaaaaaaanuuuuuuuu kijkussss?! Ik zie dat hij stil staat en omdraait. Hij komt terug
Nog een paar keer maar de velden waren zo groot dat hij waarschijnlijk niet goed kon horen waar mijn stem vandaan kwam.
Na een luid en duidelijke hierrrrrrrr kwam hij onze kant weer op. Inmiddels werd ik vergezeld door meerdere hondeneigenaren en passerende wandelaars. Zó spannend.
Plons plons. Manu had me gevonden en kwam terug gezwommen. Jaaaa lieve jongen heb je ze goed laten schrikken? Hij ging voor me zitten met schuldbewuste ogen en ik lijn hem weer aan.
Uiteraard waren er heel wat mensen die vonden dat ik niet streng genoeg was maar ik bleef volhouden dat als ik nu streng zou roepen hij alleen maar verder weg zou rennen.
Hij was een stipje maar hij kwam terug. Hij heeft lol gehad en moest nu een extra pijnstiller maar hij had het even nodig na 4 weken aan de korte lijn lopen.
En ondanks het feit dat ik er grijze haren bij gekregen heb ben in apetrots dat we het zo goed doen. Hij had daar eenden kunnen opjagen, lekker kunnen struinen maar hij kwam terug naar zijn vrouwtje die daar suuuuperblij mee was.
Heeeeeuyyy





