Jullie herinneren vast wel het topic over mijn Franse bulldog meisje.
Voor diegenen die het niet weten, ze is inmiddels vier en half, en toen ze drie was heb ik haar op 'n ochtend verlamd naast het bed gevonden. Ze had een hele ernstige discus hernia, en is hier wonder boven wonder bovenop gekomen. Ze is niet geoppereerd omdat ik tweemaal een verkeerde diagnose heb gekregen, en pas de derde diagnose de juiste was, toen was het al te laat voor een operatie.
Ze is er na weken/maandenlange behandeling bovenop gekomen en kan weer rennen, springen, spelen, alles dus...
Echter ben ik er van overtuigd dat ze niet oké is. Ze toont regelmatig subtiele symptomen van pijn, wat bij haar echt niet voor de hand liggend is. Tegenwoordig is het zelfs af en toe dat ze gewoon ergens staat en plots piept of krijst... Ze ligt meer en is minder speels dan ik van haar gewend ben.
We hebben bloed laten trekken om andere dingen uit te sluiten, en die resultaten kwamen positief terug. Alles is in orde, geen enkele waarde die verkeerd is en zelfs haar lever die niet oké was anderhalf jaar geleden is weer hersteld. Dus kan ik een andere aandoening uitsluiten, en weet ik dat de pijn van haar hernia komt...
Gisteren kwam hier puppybezoek. De hele roedel werd vrolijk, behalve Bijoux dan die zich altijd wat afzijdig houdt bij nieuwe mensen. Pebbles ging vrolijk gedag zeggen, sprong terug op de grond en op dat moment zag ik een moment verwardheid, en plots dook ze op Bijoux.
Meestal moet ze Kissy hebben. Mijn powderpuff teef die wel degelijk een heel erg sterk karakter heeft. Bijoux stond afzijdig, keek haar niet aan, was niet met botjes of speeltjes bezig, dus voor zover ik kan inschatten geen aanleiding. Wat ik hieruit maak is dat ze neerkwam, een pijnscheut kreeg en dat uitwerkte op de hond die het meest dichtbij stond...
Ik heb haar meteen even naar de bench gestuurd, dit deed ze ook gewoon netjes... Ze bleef dus niet proberen om Bijoux te hebben, maar liep zodra ik mijn commando gaf netjes naar de bench.
Probleem is dus dat mijn dierenarts het niet serieus neemt. Omdat Pebbles het niet uitkrijst van de pijn als hij in haar nek duwt (waar de hernia zit) en omdat ze nog vrolijk de praktijk binnenwandelt...
Echter weet ik wél dat ze pijn heeft. Dat toont ze mij, ik kén haar ook.
Mijn dierenarts is er van overtuigd dat ik het verkeerd inschat, en wil haar plaatsen bij een oud dametje, wier hondje gestorven is en die weer 'een klein zwart hondje wil.'
Ikzelf ben enorm teleurgesteld dat hij zoiets durft voorstellen... Mijn hond is altijd gewend geweest om haar beweging te krijgen, heeft een speciaal karaktertje en is niet zomaar 'een klein zwart hondje', maar 14 kilogram spieren met een dosis hondagressie... (vanuit onzekerheid)
Ik wil gewoon hulp... Nieuwe therapie? Andere medicijnen? Iets anders uitproberen alleszins, zodat ik de pijn die ze heeft mogelijk kan minderen... Want haar gewoon maar laten rondlopen met pijn omdat de dierenarts niet ziet wat ik zie... Daar zie ik haar te graag voor...
Ik wilde het gewoon even van me afschrijven...
Maar de oplossing is volgens mij heel simpel: je belt je dierenarts of gaat langs en zegt hem dat je je niet serieus genomen voelt en dat jij wel degelijk denkt/vindt dat je hond pijn heeft. En aangezien hij die hernia in eerste instantie al gemist heeft, kan hij er nu ook prima naast zitten. Wil hij dan nog niet meedenken, dan vraag je een verwijzing naar een orthopeed of eventueel een fysiotherapeut. 
normale, eigenlijk goede bouw van rug voor een bull te zijn En hernia bovenin de nek.
