Het zat er natuurlijk op een gegeven moment wel aan te komen toen Vera erbij kwam. Vera is nu 6, Saartje is bijna 10. Vera wil actie, bewegen, struinen. Saartje is nooit een enorme wandelfan geweest, maar kwam als jonge hond meer dan prima mee. Nu begint dat dus langzaam minder te worden. Ze kan best een uurtje meehobbelen, maar dan is ze er ook echt wel klaar mee. Gooi je er een hele bak koekies tegenaan dan kan ze nog best even een sprintje trekken, maar anders heeft ze echt een slakkentempo en ben ik haar eigenlijk een groot deel van de wandeling "voor me uit aan het jagen" (want als ze te ver achterblijft verdwaalt ze dus bleek laatst
Niks an is dat, voor mij niet maar voor Saar natuurlijk ook niet.
Want er zijn dus dagen dat ik (en Vera) graag langer of vaker wil(len) wandelen. En dan hebben we dus 'een probleem'. Of ik jaag Saar steeds voor me uit (niet leuk dus) of we gaan fietsen ipv wandelen zodat Saar in het mandje kan. Da's een heel stuk beter, maar ik heb niet steeds zin om te moeten gaan fietsen als ik wil wandelen. Sorry Staart
Ik kan maar twee opties bedenken verder: Saar thuis laten, of in een wagentje doen. Thuis laten vind ik sneu omdat ik binnenkort sowieso al veel van huis zal zijn, die extra uren erbij is dan wel erg veel. Wandelwagentje zou Saar een onwijs strak plan vinden, maar ik heb er nogal moeite mee (jaja, ik weet het.......). Ik heb dat met Moos natuurlijk een tijd gedaan, maar die was echt heel erg ziek, dat was gevoelsmatig toch anders
Dus, ik vroeg me af hoe anderen iets dergelijks regelen?







