Maar ik zal het uitleggen.
Ruim een jaar geleden kwam Cayuga hier. Karaktertechnisch paste het eigenlijk niet, maar toe maar.
Och, wat heeft de man het zwaar gehad in het begin. Hij durfde nauwelijks een poot te verroeren als het witte kreng het niet goed vond. Maar langzaam, heel langzaam, begon hij zich wat vrijheden te permitteren.
Je pist eens over háár plas heen, je geeft in het bos bodychecks of je een professioneel footbalspeler bent, je snitcht eens een bal weg voor de neus van de witte, dat werk.
Een paar maanden geleden zag ik iets wat me nogal verbaasde. Cayuaga heeft zo zijn principes, en die gaan blijkbaar vóór zijn angst om op z'n lazer te krijgen. Hij is een enorme puppievriend. Skadi niet. Die heeft de pest aan pups. Staat er ineens een pup voor hun neus
Skadi maakte aanstalten om te gaan snauwen (ze ontweek de pup, maar die kwam haar achterna), en voor je boe of bah kon zeggen trok Cayuga een bek van 'op hoop van zegen' en wrong zich tussen de pup en Skadi. Hij keek echt nogal angstig, maar hij deed het wel.
WTF!?!?
Nou ja, dat gaf ons mooi de gelegenheid om puppewup weg te werken
En gisteren gebeurde het wéér. Ik maakte een foutje, ging wat te lang door met zelfbeheersingsoefeningen, en Skadi wou wegspurten, achter de bal aan. 'Niks daarvan!' dacht Cayuga, en blokte haar behendig. Dat maakte haar pissig, en ze snauwde. En toen snauwde hij terug, terwijl hij haar blééf blokken
Mama heeft 'blijf' gezegd, je moet luisteren!
Nou, mama hep d'r eigen enforcer tegenwoordig.
Ik moest er zo om lachen!
? 
hij wist, struikelend over zijn eigen poten, niet hoe snel hij weg moest komen, de ziel 
Op papier en in de praktijk blijken toch twee verschillende dingen.
De stoere volle reu vindt ze stom en met die kleine balloze schijtbak is ze de hele loopsheid aan het vrijen 
