Lola is een gecastreerde teef van ongeveer vijf jaar die wij sinds oktober 2011 in huis hebben. Ze is altijd al een angstige hond geweest, maar heeft ook een hoop overwonnen de afgelopen 2,5 jaar. Voor Lola is het erg belangrijk dat ik haar duidelijk uitleg wat ze goed doet, maar haar ook vertel wat ik niet wil hebben. Ze functioneert het best als we de touwtjes strak houden en zij zoveel mogelijk rust in haar koppie heeft. En dat gaat eigenlijk prima, we zijn een goed team en Lola gaat vrolijk door het leven. Ze is gek op zwemmen, we wandelen veel en ze mag regelmatig mee naar familie en af en toe een tuincentrum of zo.
Dit voorjaar was Lola opeens heel erg angstig naar een trainster van de hondenschool. Deze trainster heeft ons de eerste maanden op die school begeleid en we hebben erg veel geleerd van haar. Lola vond het ook absoluut een leuke vrouw. Tot ze begin mei ineens gillend ineen kroop toen die vrouw haar aanhaalde en sindsdien durfde Lola niet meer bij haar te komen. Nou ben ik drie weken na dat akkefietje gestopt met trainen, dus erg veel heb ik er niet meer mee gedaan. En dit viel samen met de ontdekking dat Lola incontinent is en vlak erna ging ze dus aan de propalin.
Mijn schoonmoeder is ook altijd favoriet bij Lola. De eerste drie weken van juni zijn mijn man en ik in het huis van mijn schoonouders geweest om op hun hond en kippen te passen. Toen mijn schoonouders terugkwamen, racete Lola samen met Bolo op mijn schoonmoeder af. In de drukte gilde Lola ineens heel hard en ze durfde niet meer naar mijn schoonmoeder. Een paar dagen later kwam ik met Lola binnenlopen bij mijn schoonouders en toen gebeurde hetzelfde.
In die periode was Lola ook extreem angstig voor verkeer. Ik kon niet normaal met haar langs de weg lopen omdat ze bij elke passerende auto (met name achteropkomend verkeer) in de struiken van de tuinen naast de stoep dook.
De week na het logeerpartijtje bij mijn schoonouders, zat Lola bij ons thuis ineens te gillen in haar mand en stonden we bij de dierenarts. Die constateerde een mogelijke rugpijn, waarschijnlijk had Lola in de drie weken bij mijn schoonouders een keer een rare sprong gemaakt samen met Bolo of zo. Vijf dagen carprodyl gebruikt en toen was Lola wel weer aardig normaal.
Ondertussen ben ik weer wat meer appèl gaan vragen tijdens de wandelingen en zowaar, ik kon weer normaal langs de weg lopen met Lola en haar energieke, blije ik kwam weer boven.
Maar ergens bleef het gevoel dat het niet helemaal goed ging met d'r. Ze is een beetje rustig, saai, depressief, zoiets.
Gisteravond kwamen mijn schoonouders onze tuin binnenlopen. Lola ging er heel blij op af, maar op een paar meter van mijn schoonmoeder, stortte Lola's staart in en ging ze plat op de grond liggen. Ze kroop nog een stukje, maar durfde uiteindelijk niet naar mijn schoonmoeder toe. Later op de avond, toen er lamslong in het spel was
durfde ze weer wel. En aan het eind van de avond, toen ik Lola aanlijnde en zei dat we gingen LOPEN! sprong ze blij op en ging ook even naar mijn schoonmoeder. Vanochtend kom ik bij mijn zus binnenlopen alwaar mijn moeder ook was. Lola rent heeeel blij op haar af, springt tegen de stoel op en gilt het uit als mijn moeder haar hand uitsteekt om Lola een aai te geven. En vervolgens durft ze dus niet meer in de buurt te komen.
Ik ben in januari begonnen met 'werken', ook al is het maar 2 uurtjes per week of zoiets, ik ben er wel druk mee en daardoor heb ik wat minder energie voor uitgebreide wandelingen met Lola gehad. De laatste tijd gaat dit beter, ik werk nog maar 1 uur en het is nu zomervakantie. (dus even helemaal geen werk). Maar het is wel weer ofwel regenachtig ofwel warm, dus we zijn nog steeds geen uren op stap. En vorige week is Bolo, de hond van mijn schoonouders, overleden. Waarschijnlijk groeide er al een tijdje van alles bij hem van binnen, dus wellicht dat Lola al wel langer voelde dat zijn einde eraan zat te komen. Op de dag van zijn overlijden, heeft Lola al zijn kleedjes besnuffeld en mijn huilende schoonmoeder een ochtendje vakkundig ontweken. Verder heeft ze er niet op gereageerd.
Wat zouden jullie nu doen. Het klinkt ergens wel als een hond die pijn heeft (gehad), wellicht bij aaien (door de trainster, mijn schoonmoeder, mijn moeder). Dat zou misschien ook haar 'dooie' gedrag verklaren. Maar ze doet alles normaal, eet en drinkt, rent, zwemt, is blij, niks geks.
Zou het dan toch een gedragsdingetje zijn? Had ik niet moeten stoppen met trainen met haar? Laat ik de touwtjes toch teveel vieren? Of voelt ze dat ik me even geen raad weet met haar?
Kortom, wat vinden jullie als buitenstaander logisch om nu te doen?
.
Voor mij echt DE reden om geen halsbanden meer te gebruiken.. Ik duim dat dat het niet is en dat het de anaalklieren waren 
