doe eens normaal

[lunaquinty]

De keurige dame valt me pas op, nadat ik haar hond zie. Op het moment dat mijn oog op haar nette jas en schoenen valt, hoor ik een grom. Van haar hond. Naar mijn hond. Een eenvoudige waarschuwende grom. Een simpel verzoek om de huidige afstand tussen de twee honden niet te verkleinen. Ik kijk er niet van op en loop met mijn hond naar de overkant van de straat om de hond te geven wat hij nodig heeft.
Terwijl ik dat doe snauwt de dame ‘Doe eens normaal’ naar haar Wheaten Terriër. Waarna ze naar mij kijkt met enig schaamrood op de kaken. Ik glimlach als geruststelling en mijn hond en ik zetten onaangedaan de wandeling voort.
Toch blijven haar woorden ‘Doe eens normaal’ maar in mijn hoofd rondzingen. ‘Doe eens normaal, doe eens normaal, doe eens normaal’. Haar woordkeus komt op mij ineens zo vreemd over.
Het gedrag van haar hond was immers biologisch afwijkend, noch van zijn standaard afwijkend. Ooit bij het dier ontstaan vanuit een oorzaak. Nu gewoonte. Net als de snauw van de bazin in reactie daarop. Gewoontegedrag dus. Het had dus beter geklopt als ze had gezegd: ‘Doe eens abnormaal!’
De pootjes van mijn hond tikken verder over het asfalt. In hetzelfde ritme schieten er alternatieve zinnen voor de dame door mijn hoofd. Richting mij een verontschuldigend: ‘Sorry, het is niet persoonlijk!’. Om haar sociale onrust weg te nemen.
Of richting haar hond: ‘Laat eens sociaal wenselijk gedrag zien (dan voel ik me beter richting mijn medemens)’. Of: ‘Toon eens menselijk gedrag’.
Hoewel wij mensen ook heel duidelijk onze persoonlijke ruimte kunnen claimen. ‘Verboden toegang, eigen terrein’ of ‘Wat zit je daar nou te kijken!’ zijn maar twee voorbeelden van een vergelijkbare menselijke grom.
Veel hondenbezitters verwachten zo veel van hun hond op sociaal gebied. Ze moeten ‘lief’ zijn voor andere honden en ‘leuk spelen’. Ook als ze daar geen behoefte aan hebben. Terwijl we misschien als mens en hond juist ook zo goed bij elkaar passen omdat we de behoefte aan eigen ruimte herkennen. Kijk maar eens naar badgasten op het strand als de zomer dadelijk echt doorbreekt. Daar zien we legio voorbeelden van terreinafbakening. Van slim gegraven kuilen tot tactisch geplaatste handdoeken. Vinden we helemaal niet ‘abnormaal’!
Gepubliceerd op PiepVandaag: http://www.piepvandaag.nl/ineke-van-her ... abnormaal/


ik vind het wel een goed stukje, want eigenlijk verwachten we inderdaad soms teveel van onze honden. (ik tenminste)

[laeken]

Ik dacht eerst dat jij het geschreven had. Ik vind het ook een goed stukje maar ook ik verbied regelmatig mijn hond te grommen. Dat helpt ook. Ik bepaal immers zelf wel wie waar loopt en hoe dicht een andere hond bij mijn hond komt. Bij eerdere honden heb ik dit nooit gedaan overigens. Mijn huidige hond is uitermate lief en sociaal en toch wil ze wel eens grommen tegen een andere hond die te dicht bij komt. Dan zeg ik dus ook, "doe even normaal!". Niet hard, niet boos, gewoon even ferm. Dan stopt mijn hondje met grommen en dan lopen we netjes door.

Ik laat haar als ze interactie heeft met een vriendelijke hond zelf bepalen waar haar grenzen liggen. Loopt er echter een hond voorbij dan zeg ik wel wat. Ze heeft die te negeren en ik bepaal waar we lopen en hoe dichtbij de andere hond mag passeren.

Waar ik wel een schurfthekel aan heb is aan al die mensen met grote honden die langslopen, dan passeren we en als we net voorbij zijn krijgt de grote hond nog snel even wat langere lijn om zich om te draaien en haastig nog even een grote snuf naar mijn hond doet. Die schrikt, trekt haar kont in en doet de staart tussen de benen om snel een sprong naar voren te maken. Dat maak ik echt te vaak mee en het irriteert me. Dan mag ze dus wel grommen.

Maar bij gewoon wandelen en passeren, nee, dan moet mijn hond ook normaal doen.

[bouvierpoedel]

De keurige dame valt me pas op, nadat ik haar hond zie. Op het moment dat mijn oog op haar nette jas en schoenen valt, hoor ik een grom. Van haar hond. Naar mijn hond. Een eenvoudige waarschuwende grom. Een simpel verzoek om de huidige afstand tussen de twee honden niet te verkleinen. Ik kijk er niet van op en loop met mijn hond naar de overkant van de straat om de hond te geven wat hij nodig heeft.
Terwijl ik dat doe snauwt de dame ‘Doe eens normaal’ naar haar Wheaten Terriër. Waarna ze naar mij kijkt met enig schaamrood op de kaken. Ik glimlach als geruststelling en mijn hond en ik zetten onaangedaan de wandeling voort.
Toch blijven haar woorden ‘Doe eens normaal’ maar in mijn hoofd rondzingen. ‘Doe eens normaal, doe eens normaal, doe eens normaal’. Haar woordkeus komt op mij ineens zo vreemd over.
Het gedrag van haar hond was immers biologisch afwijkend, noch
================================================
van zijn standaard afwijkend. Ooit bij het dier ontstaan vanuit een
==========================
oorzaak. Nu gewoonte. Net als de snauw van de bazin in reactie daarop. Gewoontegedrag dus. Het had dus beter geklopt als ze had gezegd: ‘Doe eens abnormaal!’
De pootjes van mijn hond tikken verder over het asfalt. In hetzelfde ritme schieten er alternatieve zinnen voor de dame door mijn hoofd. Richting mij een verontschuldigend: ‘Sorry, het is niet persoonlijk!’. Om haar sociale onrust weg te nemen.
Of richting haar hond: ‘Laat eens sociaal wenselijk gedrag zien (dan voel ik me beter richting mijn medemens)’. Of: ‘Toon eens menselijk gedrag’.
Hoewel wij mensen ook heel duidelijk onze persoonlijke ruimte kunnen claimen. ‘Verboden toegang, eigen terrein’ of ‘Wat zit je daar nou te kijken!’ zijn maar twee voorbeelden van een vergelijkbare menselijke grom.
Veel hondenbezitters verwachten zo veel van hun hond op sociaal gebied. Ze moeten ‘lief’ zijn voor andere honden en ‘leuk spelen’. Ook als ze daar geen behoefte aan hebben. Terwijl we misschien als mens en hond juist ook zo goed bij elkaar passen omdat we de behoefte aan eigen ruimte herkennen. Kijk maar eens naar badgasten op het strand als de zomer dadelijk echt doorbreekt. Daar zien we legio voorbeelden van terreinafbakening. Van slim gegraven kuilen tot tactisch geplaatste handdoeken. Vinden we helemaal niet ‘abnormaal’!
Gepubliceerd op PiepVandaag: http://www.piepvandaag.nl/ineke-van-her ... abnormaal/


ik vind het wel een goed stukje, want eigenlijk verwachten we inderdaad soms teveel van onze honden. (ik tenminste)

[S@ndr@]

het is leuk geschreven ja maar ik wil dat ook nog wel eens zeggen

[Liesbeth]

De keurige dame valt me pas op, nadat ik haar hond zie. Op het moment dat mijn oog op haar nette jas en schoenen valt, hoor ik een grom. Van haar hond. Naar mijn hond. Een eenvoudige waarschuwende grom. Een simpel verzoek om de huidige afstand tussen de twee honden niet te verkleinen. Ik kijk er niet van op en loop met mijn hond naar de overkant van de straat om de hond te geven wat hij nodig heeft.
Terwijl ik dat doe snauwt de dame ‘Doe eens normaal’ naar haar Wheaten Terriër. Waarna ze naar mij kijkt met enig schaamrood op de kaken. Ik glimlach als geruststelling en mijn hond en ik zetten onaangedaan de wandeling voort.
Toch blijven haar woorden ‘Doe eens normaal’ maar in mijn hoofd rondzingen. ‘Doe eens normaal, doe eens normaal, doe eens normaal’. Haar woordkeus komt op mij ineens zo vreemd over.
Het gedrag van haar hond was immers biologisch afwijkend, noch
================================================
van zijn standaard afwijkend. Ooit bij het dier ontstaan vanuit een
==========================
oorzaak. Nu gewoonte. Net als de snauw van de bazin in reactie daarop. Gewoontegedrag dus. Het had dus beter geklopt als ze had gezegd: ‘Doe eens abnormaal!’
De pootjes van mijn hond tikken verder over het asfalt. In hetzelfde ritme schieten er alternatieve zinnen voor de dame door mijn hoofd. Richting mij een verontschuldigend: ‘Sorry, het is niet persoonlijk!’. Om haar sociale onrust weg te nemen.
Of richting haar hond: ‘Laat eens sociaal wenselijk gedrag zien (dan voel ik me beter richting mijn medemens)’. Of: ‘Toon eens menselijk gedrag’.
Hoewel wij mensen ook heel duidelijk onze persoonlijke ruimte kunnen claimen. ‘Verboden toegang, eigen terrein’ of ‘Wat zit je daar nou te kijken!’ zijn maar twee voorbeelden van een vergelijkbare menselijke grom.
Veel hondenbezitters verwachten zo veel van hun hond op sociaal gebied. Ze moeten ‘lief’ zijn voor andere honden en ‘leuk spelen’. Ook als ze daar geen behoefte aan hebben. Terwijl we misschien als mens en hond juist ook zo goed bij elkaar passen omdat we de behoefte aan eigen ruimte herkennen. Kijk maar eens naar badgasten op het strand als de zomer dadelijk echt doorbreekt. Daar zien we legio voorbeelden van terreinafbakening. Van slim gegraven kuilen tot tactisch geplaatste handdoeken. Vinden we helemaal niet ‘abnormaal’!
Gepubliceerd op PiepVandaag: http://www.piepvandaag.nl/ineke-van-her ... abnormaal/


ik vind het wel een goed stukje, want eigenlijk verwachten we inderdaad soms teveel van onze honden. (ik tenminste)

Taalvautje .

[Liesbeth]

Mijn honden mogen best veel, maar net zoals ik me aan moet passen aan mijn omgeving, zullen mijn honden dat ook moeten doen. En ja, ik zeg dat ook wel eens, soms als een soort verontschuldiging naar andere mensen toe, maar meestal omdat ik zelf hun gedrag niet pik.

[sbientje]

ik zeg dat zo vaak tegen Pom. Doe eens normaal! En als ze dan niet snel meeloopt dan zwaait er wat, haha.. Als er een hond achter ons loopt, wil ze het liefst de hele weg omkijken. Dat doen we dus niet. Zelfde bij tegemoetkomende honden, niet als een debilio in de riem hangen maar gewoon naast me lopen. Normaal doen, dus. En of het dan biologisch volstrekt aanvaardbaar is of niet, dat kan me echt niets schelen. Het is niet Oosterhouts sociaal aanvaardbaar, dus we doen het niet

[Manu]

Ik zeg wel "doe eens normaal" als hij weer salto's maakt naast me om even lekker in de ruimte van de naderende hond te springen.
Maarja, die salto's zijn ook abnormaal dus ik mag dat

[luna2906]

het is leuk geschreven ja maar ik wil dat ook nog wel eens zeggen

Ik ook. Soms is het er al uit voor ik het door heb. Meestal is dat als ze gras staat te eten: "doe ns normaal jij geit", maar dan gekscherend.

Ik zeg 'nee' als Luna gromt naar een andere hond, die niet in haar persoonlijke zone zit. Als ze met hun neus bovenop haar staan en zij gromt, vind ik dat ze haar ruimte mag claimen en wordt die haar niet gegund, lopen we gelijk door.

[dagmar88]

Doet iemand wat, is het nog niet goed.

[gonnie]

Hahaha, ik zeg ook weleens tegen mijn honden: Doe eens normaal. Om er gelijk achteraan te denken, nou ja, ze doen eigenlijk normaal. Hihi

[DeDiana]

Ik zeg dat (letterlijk) ook wel eens. Prima wat mij betreft als Mila haar grenzen aangeeft, en die heeft ook nogal een grote persoonlijke ruimte bij honden die ze niet kent. Maar bij gewoon passeren hoeft ze dat wat mij betreft niet te doen, dan hoeft ze namelijk niets met die andere hond. Dus dan zeg ik ook 'Doe eens normaal' en ze weet prima wat ik daarmee bedoel

Ze hoeft van mij helemaal niet leuk te spelen of contact te maken met allerlei vreemde honden, maar gewoon passeren aan de riem (of los) zonder te reageren op andere honden vind ik wel wenselijk.

[Neeltje]

Ik denk zo dat zowat 99% van de hondeneigenaars dat wel zal zeggen. Lotje krijgt het ook regelmatig te horen. Het lijkt me normaal menselijk gedrag noch biologisch afwijkend, noch van zijn standaard afwijkend. Ooit bij de mens (ook een dier) ontstaan vanuit een oorzaak.

[Roxywoezel]

Ik zeg altijd: He joh oud chagrijn, of ochtendhumeurtje???

[lunaquinty]

ik zeg het ook regelmatig, vooral tegen tommy, maar denk er dan achteraan: tja, dat snapt hij natuurlijk helemaal niet.
het heeft dus ook geen nut om het te zeggen, en of het terecht is, tja, dat laten we dan maar in het midden.

[Liesbeth]

ik zeg het ook regelmatig, vooral tegen tommy, maar denk er dan achteraan: tja, dat snapt hij natuurlijk helemaal niet.
het heeft dus ook geen nut om het te zeggen, en of het terecht is, tja, dat laten we dan maar in het midden.

Och, de meeste mensen zeggen de gekste dingen tegen hun hond, op welk moment dan ook. Waar een simpel 'nee' al genoeg is voor een hond, vinden 'wij' het gewoon om dat (op de een of andere manier) te benadrukken. Alleen NEE is ook zo sneu .


Overigens heb ik niks met het geschreven stuk en/of de schrijfster.
Nee, dan lees ik duuzend keer liever de stukken/overpeinzingen die Kelev schreef .

[dagmar88]

ik zeg het ook regelmatig, vooral tegen tommy, maar denk er dan achteraan: tja, dat snapt hij natuurlijk helemaal niet.
het heeft dus ook geen nut om het te zeggen, en of het terecht is, tja, dat laten we dan maar in het midden.

Of je nu doorlopen, niet mee bemoeien of doe normaal zegt, de strekking zal toch echt wel duidelijk zijn.

[lunaquinty]

ik zeg het ook regelmatig, vooral tegen tommy, maar denk er dan achteraan: tja, dat snapt hij natuurlijk helemaal niet.
het heeft dus ook geen nut om het te zeggen, en of het terecht is, tja, dat laten we dan maar in het midden.

Of je nu doorlopen, niet mee bemoeien of doe normaal zegt, de strekking zal toch echt wel duidelijk zijn.

ik heb eigenlijk geen idee of honden de strekking snappen. als je het met boze stem zegt waarschijnlijk wel, maar dan kun je net zo goed "hondendrol" zeggen.

[dagmar88]

Nee, ik doe zelden aan boze stemmen, dan moet er al echt wat aan de hand zijn.
Wel serieus.
Met passeren kan ik niet serieus hondendrol zeggen, dus afhankelijk van de situatie is het één van de bovenstaande dingen.

Ik zei altijd bah voor afblijven. Omdat ik de dingen waar Pluis af moest blijven meestal bah vond.
Tot hij z'n kop in een fietstas wilde steken en de eigenaresse verontwaardigd riep dat haar fietstas helemaal niet vies was.

Degenen die weten hoe hebben zich gewoon te houden aan mijn normaal.

[lunaquinty]

Nee, ik doe zelden aan boze stemmen, dan moet er al echt wat aan de hand zijn.
Wel serieus.
Met passeren kan ik niet serieus hondendrol zeggen, dus afhankelijk van de situatie is het één van de bovenstaande dingen.

Ik zei altijd bah voor afblijven. Omdat ik de dingen waar Pluis af moest blijven meestal bah vond.
Tot hij z'n kop in een fietstas wilde steken en de eigenaresse verontwaardigd riep dat haar fietstas helemaal niet vies was.

Degenen die weten hoe hebben zich gewoon te houden aan mijn normaal.

[ranetje]

We leven hier niet in Kazachstan, op de ruimte.

Onze honden hebben dus maar te dealen met honden die dichterbij ze komen dan ze zelf wenselijk zouden vinden. En ik vind het volstrekt normaal om van je hond te vragen om zich te gedragen.
De ene hond zal een wat grotere persoonlijke ruimte nodig hebben dan de andere, maar alvast gaan uitvallen en krijsen als een andere hond aan de overkant van de straat loopt is onnodig. Dat heeft ook niks meer te maken met persoonlijke ruimte maar alles met niet goed opgevoed zijn.

Dat lijkt me ook.

In het verhaaltje van PiepVandaag ging de baas van de nietgrommende hond aan de overkant lopen omdat de Wheaten gromde.

Daar zit ik eigenlijk ook over na te denken.
Leert de grommende Wheaten zo niet dat hij zijn ruimte inderdaad kan vergroten door te grommen?

[Ingding]

Ik zeg het ook als Sonja meent dat ze iets te zeggen heeft over welke hond er wel of niet langs haar af mag komen. Nu gebeurt dat nog maar zelden omdat ze alles van mij moet negeren als ze aan de lijn zit.

[malinois]

Ik doe het ook en dat begrijpen ze uitstekend!

[Hilde]

Ik vind dat iets lastigs. Beau kan ook onvriendelijk zijn, maar hij doet dat uit onzekerheid. Met wat extra aandacht valt hij niet meer uit. Toch steek ik nog steeds over bij bepaalde honden, vooral de honden die hij echt niet leuk vindt. Zo vindt hij het niet spannend en hoeft hij het ook niet op te lossen met agressie. Ik zie niet zo goed in waarom een hond die (soms) gromt naar andere honden er per se langs moet en dan normaal moet doen. Corrigeren voor grommen of uitvallen vind ik altijd eng. De kans zit er in dat de hond het gedrag gaat onderdrukken maar zich nog steeds rot voelt in dat soort situaties. De kans zit er in dat hij het grommen gaat overslaan en de volgende keer direct snept of bijt.. En de kans zit er in dat de hond de correctie niet gekoppeld wordt aan het eigen gedrag, maar aan de andere hond (wat het gedrag dus erger maakt).

Ik zeg wel eens 'doe eens normaal' tegen Beau, maar vaak in andere situaties en ik bedoel het vaak ook niet letterlijk

[blondie]

We leven hier niet in Kazachstan, op de ruimte.

Onze honden hebben dus maar te dealen met honden die dichterbij ze komen dan ze zelf wenselijk zouden vinden. En ik vind het volstrekt normaal om van je hond te vragen om zich te gedragen.
De ene hond zal een wat grotere persoonlijke ruimte nodig hebben dan de andere, maar alvast gaan uitvallen en krijsen als een andere hond aan de overkant van de straat loopt is onnodig. Dat heeft ook niks meer te maken met persoonlijke ruimte maar alles met niet goed opgevoed zijn.

Ik merk dat ik snel mijn honden beperk in bepaald gedrag. Bluf Nee! Finn nee! negeren! Jol Kappen!
Veelal omdat toch wat minder sterkere honden het niet hebben op de Duitsers. Maar ook als een grote behoorlijk uitvalt en lijn krijgt wil ik toch zo veel mogelijk dat het genegeerd wordt. Behoorlijk onnatuurlijk eigenlijk.
Waar ik nu woon valt het redelijk mee met mensen die uitvallende honden langs het hek laten lopen, dat was op mijn vorige adres anders. Maar afgelopen zondag kreeg ik een hartverzakking. Ergens een hondje op visite, die stiert de voordeur uit, en grommend onder mijn hek door, maatje pincher en ik dacht even dat hij in die grom en bijtstaat onder het hekje doorkwam. Het bleek een kruising, dus maatje te groot om onder ons hek door te komen maar Bluf was in alle staten, de buurhonden waren ook zeker niet gecharmeerd van de hond, dus tuinen vol herrie.
Een glimlach, en "wat een felle donder is het ook" kwam van de eigenaren uit. Een "ook goedemorgen kwam van ons uit".
Toch toen ik die consternatie hoorde gaf ik al een BLUF! (ook fout ik weet het) maar ik wil even niet weten wat er had gebeurd als die hond het hek onderdoor had gekomen, in die staat dan he. Want hij hapte behoorlijk door onder het hekje. Ik corrigeer dan wel Bluf in de zin van nee, klaar en doe normaal. Maar eigenlijk is het van de zotte.
Passerende honden zijn namelijk geen probleem (meer). Bij zo'n parg ga ik haar ook corrigeren/intomen op eigen terrein.
Blaffen idem. Geen onnodig geblaf.
Tot mijn lampjes zijn gejat uit de voortuin, toen bedacht ik me dat ik wat te vaak had gezegd "sjt, niet blaffen!". Dus ik laat soms ze wel even voor zichzelf opkomen, of reageren op verdachte dingen. Wil toch wel gewekt worden als ze in de tuin staan om wat te stelen

[lunaquinty]

toch heeft grommen soms wel nut. als dinos bikkel tegenkomt, een bordeauxdog-reu, en ze lopen beiden los, dan grommen ze altijd tegen elkaar, en lopen dan door. als wij op dat moment in zouden grijpen, klappen ze op elkaar. ze zijn dan gespannen en houden elkaar in de gaten. zolang de baasjes van de honden doorlopen en niet ingrijpen, gebeurt er niets. op de 1 of andere manier begrijpen die 2 elkaars gegrom dus perfect.

[iones]

`normaal` is in de context van de huidige maatschappij sociaal wenselijk gedrag. Grommen of blaffen naar anderen, of tegenop springen, valt daar gewoon niet onder. Dat moet je je hond afleren en dat valt onder `opvoeden`.

Dus ik ben het wel eens met die vrouw toen ze zei `doe eens normaal`, alleen kon de hond daar niets mee. Ik zou een rukje aan de band hebben gegeven ter correctie. De hond heeft namelijk op en dergelijke afstand geen ruimte op te eisen. De andere hond kwam namelijk niet in zijn persoonlijke ruimte.

[dagmar88]

Ik vind dat iets lastigs. Beau kan ook onvriendelijk zijn, maar hij doet dat uit onzekerheid. Met wat extra aandacht valt hij niet meer uit. Toch steek ik nog steeds over bij bepaalde honden, vooral de honden die hij echt niet leuk vindt. Zo vindt hij het niet spannend en hoeft hij het ook niet op te lossen met agressie. Ik zie niet zo goed in waarom een hond die (soms) gromt naar andere honden er per se langs moet en dan normaal moet doen. Corrigeren voor grommen of uitvallen vind ik altijd eng. De kans zit er in dat de hond het gedrag gaat onderdrukken maar zich nog steeds rot voelt in dat soort situaties. De kans zit er in dat hij het grommen gaat overslaan en de volgende keer direct snept of bijt.. En de kans zit er in dat de hond de correctie niet gekoppeld wordt aan het eigen gedrag, maar aan de andere hond (wat het gedrag dus erger maakt).

Ik zeg dat ook niet bij grommen of uitvallen, maar bij spanning of als ik ook maar dénk dat die gaat opbouwen. Een correctie is het niet niet eens; meer even onder appel zetten tot we gepasseerd zijn.
Met Tibbe loop ik ook om en vraag zijn aandacht, die kan dat (nog) niet.

Niko mocht denk ik niet grommen; dat is één van de dingen waardoor het het eerste jaar mis is gegaan.
Nu gromt hij (gelukkig) gewoon naar mij. Naar andere honden eigenlijk nooit. Het moet al gek lopen wil hij een keer snauwen, maar daar gaat bij hem op het oog niets aan vooraf.

Laatst liepen we langs een herder x die grauwend op hem af dook terwijl de baas de lijn niet kort had
Vergissing van mijn kant ook; ik had de baas aangezien voor iemand anders, die met een teef loopt. Dus de "onzekere liggende teef" bleek een reu die op de grond klaar lag om hem te bespringen
Daar mocht hij toch echt (heel flauw) niet op reageren, ook al stond hij zich al in z'n pootjes te wrijven