Vervolgens gaat ze alles bevoelen en longen en hart luisteren, nog eens luisteren, en Lilo heeft een hartruis.
Nog niks om ons zorgen over te maken, zei de DA, want tandvlees en alles was mooi roze en ze hijgt immers niet bij normale beweging. Maar wel iets 'om in de gaten te houden'.
En een beetje vertraagde reactie van mij, maar veel later bedacht ik me dus van 'Wat heeft dat in de gaten houden dan voor zin?'
Ik bedoel, ik ga haar niet beperken, behalve dat ik tijdens een lange wandeling misschien wat vaker effe wat rust pak op een bankje. Lopen naast de fiets deden we toch al niet en dat soort dingen lijkt me uit den boze, sowieso alles waarbij ze gedwongen wordt tot meer inspannen dan ze uit zichzelf zou doen. Maar dat is ook helemaal niet aan de orde.
Ik heb hier nul ervaring mee, maar stel dat het slechter wordt, wat is er dan nog aan te doen? Is er medicatie? (Opereren doe ik absoluut niet, Lilo is ruim 10, daar ga ik niet meer een revalidatietraject in.)
Kan iemand me vertellen wat de vooruitzichten zijn bij een hartruis? Krijg je dan uiteindelijk een benauwde hond (zover wil ik het niet laten komen), of een hond die gewoon lekker doorgaat en over een x-aantal jaren omvalt door hartfalen? (Dat is op zich een mooie dood, denk ik, in vergelijking.)
Stom dat ik die vragen niet bij de DA heb gesteld, maar wellicht dat jullie er iets over kunnen zeggen?




.