Maar het hondje Devil (boerenfox teefje) van mensen in de buurt. Mensen met wie ik wel vaker contact heb, ik haal er mijn eieren, kletspraatjes, groenteplantjes uitwisselen, samen de krant lezen, dat gedoe. Met Jet liep het al eens uit de hand hier voor de deur. Zij haalde Jet aan en haar hond Devil bliefde dat niet, dus dat viel uit naar elkaar.
Dat ben ik dus helemaal niet gewend.
Doorgaans als ik er even langs ga, doe ik dat zonder honden. Devil vindt me leuk, nee, geen koekie, helaas, maar dan mag ze bij me op schoot zitten. Ze is best een schatje, die Devil.
Lopen we daar (ze woont in de wijk aan een van onze vaste routes) dan vliegt Devil altijd als een duveltje uit een doosje langs het hek. Met Otto staat ze kwispelend neus aan neus door de latjes van het hekje. Ot blijft ook altijd even wachten tot ze komt. Jet begint na die keer hier te grommen, dus die hou ik er liever bij vandaan.
Vandaag liep ik er met Otto alleen. Ik zag haar in de tuin bezig. 'Even tijd voor een peukie?' riep ik. O jawel.
Wij het hekje binnen, zij maakt Otto's flex los en dat ding schiet van 5 meter afstand tegen mijn bovenbeen - en bedankt
We roken een peukie en ze haalt Otto aan en Devil valt uit naar Otto. Ik wil Otto eruit halen maar ze zegt: Nee, laat maar gaan, dus de honden schermutselen even en dan gaat Ot verder met het terrein verkennen. Daarna gaat hij bij mij liggen en Devil mengt zich er tussen. Wil aandacht van mij, maar ik zie dat ze Otto eigenlijk uitdaagt. En nu valt Otto uit.
Ik denk: Jee, ik ken het niet, mijn honden kennen het ook niet, een 'bezit' om het vrouwtje. Dat hebben ze kennelijk nooit geleerd ofzo? Ook niet toen Mies en Saar hier waren, heel apart.








. 