Ik zit met wat zorgen en zou dit graag aan jullie voorleggen.
Mijn oudste hond is in april 13 jaar geworden, het is een kruising tussen Rottweiler en Duitse Herder, dit is tevens het enige dat we van zijn afkomst weten, we kregen hem als 8 maanden oude pup, de vrouw waar we hem vandaan hebben, was vaag over zijn geboortedatum en heeft op geen enkele mail gereageerd
We weten dus ook niet hoe zijn ouders genetisch in elkaar steken. Het enige dat we weten is dat zijn moeder een Rottweiler was.Nu, bij een oude hond horen bepaalde zorgen en achteruitgang in gezondheid, loopje etc. Echter sinds begin dit jaar is zijn achterhand steeds harder achteruit gegaan, sinds een paar weken vertoont hij zo nu en dan verlammingsverschijnselen, dan werkt zijn linkerachterpoot niet mee, zet hij hem raar neer, of is zijn poot/poten helemaal verlamd en kan hij ook niet meer overeind komen. Dit alles is heel geleidelijk gegaan, maar nu merken we dat hij steeds vaker door zijn achterpoten zakt, of dat zijn achterpoot/poten helemaal verlamd zijn.
Hij valt al maanden heel vaak, struikelt, is met regelmaat van de trap gegleden (wij wonen in een split-level woning waarbij tussen de voordeur en de woonkamer een trap van 7 treden zit, hij moet dus de trap op en af om te wandelen, zijn hok is beneden in de hal en daar eten ze ook). Hij heeft verder weinig moeite met de trap, qua gewrichten.
Omdat hij geen tekenen van pijn vertoond, ben ik toch eens gaan kijken op internet, en het enige dat ik kan vinden wat overeen komt, is Degeneratieve Myelopathie, en na heel veel gelezen te hebben, zijn mijn man en ik het erover eens dat dit het enige is dat er kan zijn :/ Zwakte achterhand, ataxie, evenwichtsproblemen, moeilijk opstaan, omslaan van achter voeten met lopen/slepen, minder bewegelijke staart, poten kruisen en gedraaid staan, incontinentie en verlies controle over ontlasting en zelfs die laatste, hese blaf.
Alle symptomen zijn aanwezig, en worden langzaam erger maar nog niet permanent, hij kan nu nog lopen (ongeveer, steeds vaker dus niet of met moeite of niet weten hoe hij zijn poten neerzet) en heeft nog controle over zijn ontlasting (niet altijd, soms ligt er zomaar een drol op zijn mand of in de hoek van de kamer, of op het trapje naar de tuin, soms staat hij ook te plassen terwijl hij het niet door heeft en kan het dan ook niet stoppen).
Nu heb ik van de week de dierenarts gebeld omdat ik die hierover wilde spreken en de assistente was meteen zoals ik verwachtte 'nee u moet toch echt even een afspraak maken zodat de dierenarts even naar hem kan kijken, want ja, dat de symptomen er zijn, betekend niet dat het dat ook is, we kunnen hier bloed afnemen, röntgenfoto's maken, we kunnen zoveel om uit te vinden wat hij heeft'
En natuurlijk begrijp ik dat, maar ik bel niets voor niets. Dat kost een vermogen allemaal, en ik weet nu al dat het allemaal voor niets zal zijn. Misschien ben ik koppig, maar ik ken mijn hond, ik heb hem 12 jaar dag en nacht bij me gehad, heb gezien hoe hij jankt als hij pijn heeft, hoe hij is als hij zich niet lekker voelt. Bovendien, hij is 13, hij ziet slecht, hij hoort slecht, wordt langzamer, heeft hartruis en als dit zo door gaat, heeft hij geen plezierig vooruitzicht als hij niets meer zelf kan doen, moet ik nu dan honderden euro's besteden aan onderzoek en nutteloze medicatie, of zelfs gewoon nutteloze dure onderzoeken?
Ik las ergens wat over een dna test, maar werkt die test ook bij kruisingen?
En moet ik die test eigenlijk wel doen, we weten al vrijwel zeker wat het is en de diagnose zal ons niet verder helpen, de ziekte is hoe dan ook fataal. Het enige dat het ons kan bieden is voorbereiding op wat gaat komen en beginnen afscheid te nemen van hem...
Nogmaals, hij heeft geen pijn, daarom kijken we het nog steeds aan.
En ja, we hebben het hele huis nu aangepast op hem, zover dat kan, van voordeur tot achtertuin liggen nu kleden met antislip, de trap heeft halvemaantjes gekregen, en hij mag wanneer hij maar wil de tuin in om zijn behoefte te doen (wat soms rennen is om op tijd de deur voor hem open te doen).
Ik zit een beetje in dubio, hoe lang moeten we dit aankijken, moeten we wel onderzoek doen.. Als we dat wel doen, stress is niet goed voor honden met DM, en in combinatie met zijn hart, is het beter om alles zo stressloos mogelijk te houden, hij raakt altijd zo oververhit als we naar de DA gaan, zijn hart gaat vreselijk tekeer en hij staat te hijgen alsof hij een uur gerend heeft. Als we geen onderzoek laten doen, wat dan? Er zijn zoveel voor en tegens hierin.. En zowel mijn hart als verstand zeggen dat hij niet zolang meer heeft en dat we hem beter kunnen laten inslapen, misschien ook uit angst dat dit nog veel erger gaat worden dan dat het al is. Ik kan hem niet zo laten lijden, die blik in zijn ogen als hij niet overeind kan komen omdat zijn poten het niet doen, frustratie als hij weer eens een ongelukje heeft gehad
Dit is eigenlijk niet eens meer een vraag.. maar ik wil toch wat meningen of ervaringen horen. Ik heb zo'n sterk gevoel dat hij de ziekte al wat langer heeft. maar bij het laatste bezoek gooide de DA het dus op ouderdom en gaf hem anabole, dat is alweer 2 maanden terug en toen was het ook al even gaande, al had hij toen nog geen verlammingsverschijnselen.
In ieder geval ontzettend bedankt voor het lezen, hart luchten is ook erg fijn! En alvast bedankt voor het antwoorden!!
groetjes Flapper
En dus al die kleden, niet zo vaak meer wandelen maar gewoon lekker in de tuin, al ruikt het nu niet zo fris meer met al die plasjes die hij laat gaan.. 
. 
), maar er zijn zat mensen die zelf de keuze willen maken.
.
Dat was ik ook zo gewend ja. Of het nu hier zo is of dat overal vaker gedacht wordt dat de baas dat wil? Ik lees en zie wel steeds vaker dingen mij persoonlijk veel te ver gaan (er is natuurlijk veel mogelijk tegenwoordig), maar denk dat ik er vrij nuchter in sta.
