Honden die echt opknappen van castratie? Laat me niet lachen zeg. Ik heb ook ogen. Ik ken ook honden. Wat jij opknappen noemt noem ik dus geen opknappen. Wat jij mooier noemt vind ik niet mooier. Gaat dat erin? Of is dat onbegrijpelijk voor jou? Want je kan nu wel heel leuk gaan roepen dat iets er bij mij niet in gaat maar wie weet is dat andersom wel zo? Daar wel eens bij stil gestaan? Ik ken nl geen enkele hond die opgeknapt is van castratie en er beter uit is gaan zien. Wil niet lullig doen verder maar ik denk dat jij beeld van een opgeknapte hond niet echt overeen zal komen met het mijne. Denk dat het daar aan zal liggen. Ik vind een gecastreerde hond er zelden op vooruit gaan en als hij al even wat leuk uit gaat zwaren (net wat je mooi vindt) dan is dat van korte duur. Als je mij 10 mooie honden van 10 jaar laat zien die er perfect op staan gecastreerd en wel dan moet jij lang gaan zoeken. Ik kan je zo 10 reuen laten zien die er perfect bij staan met ballen. Dat gaat haast vanzelf. Kijk eens bij africhters en hun reuen. Die castreren eigenlijk vrijwel nooit. Als je die mechelaars en herders nu eens naast gecastreerde soortgenoten zet als ze wat op leeftijd raken dan weet je dus even niet wat je ziet.duitse herder schreef: Wat ben jij toch altijd vreselijk negatief als het om castratie aankomt. Het wil er bij jou niet in dat er ook honden zijn die er beter uitzien na castratie dan voor? Dat er honden echt opknappen van castratie en zowaar niet dik worden?
Gister een prachtige gecastreerde reu ontmoet. Een berner x herder. Supermooi dier. Beest was nu 2 jaar oud en was inderdaad een plaatje. Hij is nu van mijn neef en komt uit het asiel een aantal weken geleden. Ik neem er echter gif op in dat er over 3 jaar weinig meer van over is. Dan is het kopje dunner geworden, gaan de ogen wat lodderen, is de fut eruit en dan zal hij ipv strak bespierd gewoon een basisbouw krijgen. Een hond zijn. Gewoon een hond. Nu is het een prachtige krachtige brute hond. Nog wel. Was hij niet gecastreerd dan was hij zo gebleven tot op hoge leeftijd en als jij dat wil ontkennen moet je dat vooral doen. Kwam deze week ook twee boerenfoxen tegen tijdens mijn vakantie op het strand. Broers. Broer 1 leek op een vreemd gebouwde whippet, rilde, was mager en terughoudend. Broer twee was een supermooie boerenfox. Wat was nu het geval, ze waren identiek en even oud, gingen vechten en broer 1 is met 1 jaar gecastreerd om dat te stoppen. Gelukt. Gecastreerde broer was een schim van wat hij had moeten zijn en vreemd genoeg ook helemaal grijs geworden
Leek gewoon een hond die minstens 5 jaar ouder was dan de andere hond. Inderdaad, prima opgeknapt. Het vocht niet meer en het was erg makkelijk in de omgang omdat hij achter de baasjes aan hobbelde itt zijn broer die vol interesse in zijn omgeving met voorwaartse energie in het leven stond. Maar verder? Hij leek op een oude ril-whippet en zijn broer op een fox in de bloei van zijn leven met een gespierd en sportief lichaam. Nee, hij was niet dik. Eerder mager dus hij stond vast strak in een eetschema. Dat is ook volkomen logisch als je er medisch en biologisch naar durft te kijken. Castreren zet een dier linea recta in een soort acute en zeer brute overgang. Dat is letterlijk wat je dan doet. En dat doet wel degelijk iets met een lichaam al vindt jij blijkbaar van niet. Ik ken genoeg gecastreerde honden om ook de karakters te zien veranderen. Soms behoorlijk negatief op sociaal vlak al denken veel mensen dat dat alleen andersom zal gebeuren. Veel mensen stellen nl. andere eisen aan hun honden en dan kan je als je een rustige hond wil inderdaad spreken van een positieve verandering. Maar wie is nu de graadmeter in dit gesprek? De baas die een makkelijkere hond wil of de hond zelf? Ik kijk nu gewoon even naar de hond zelf als dat mag? En dat die er op termijn op vooruit gaat ga ik niet beamen want daar ben ik het niet mee eens en heb ik zelf ook nooit zo ervaren. 
Zowel bij teven als bij reuen heb ik castratie bijna altijd negatief zien uitpakken. Mijn teven waren volledig gefixeert op eten. (prima en beter trainbaar en dus een vooruitgang in de ogen van veel mensen) Geen van mijn teven kon nog normale porties eten die bij de grootte zouden moeten horen. En ze kwamen geen beweging tekort. Zelfs Cleo de windhond/huskie kon enorm vervetten terwijl Eva van precies gelijke grootte 2-3 keer zoveel kon eten en altijd strak was en nog steeds is. Wuilus at met haar 40 kilo op 13 jaar precies wat Bas nu eet. Net geen 200 gram. 
Anders werd ze dik. Bas mag ook steeds minder. Die zet hoe langer hoe sneller aan sinds we haar hebben en ze is in oktober 2013 gecastreerd. Inmiddels kan ze nog maar de helft van wat ze at eten en nog steeds groeit ze. Ik maak me best wat zorgen hierom. Natuurlijk kan castreren een hond redden. Zelfs herplaatsing voorkomen. Ook kan bij een hond of de spuit of de laatste redding castratie soms heel goed uitpakken. Maar dat de hond er zelf beter van wordt vind ik larie. En dat zijn karakter er op vooruit gaat heb ik eigenlijk nog nooit gezien. De reuen werden vooral lulliger in de omgang. Bezitteriger over speelgoed en voer. Ze werden minder gallant naar teefjes en soms ook naar kinderen en volwassen mensen. Meer sjaggie. Sneller grommen. Meer op rust en privacy gesteld. Ik vind dat enorm jammer. Doe mij maar een reu die door zijn hormonen alles van mensenkinderen kan verdragen, elk teefje al is ze 2 kilo met respect en voorzichtigheid zal benaderen en die ook respectvol door andere reuen behandelt wordt ipv als nikszeggende hond en soms zelfs halve teef.
Dat veel honden gecastreerd worden vind ik prima. Dat stichtingen het doen met laatste kans honden, prima. Maar als je een reu koopt dan vind ik dat je hem moet trainen en respecteren als reu. je hebt er zoveel voordelen van dat je de nadelen ook in perspectief moet durven plaatsen. Je reu is leuk omdat hij reu is. Inclusief enkele minpunten van reu zijn als reageren op loopse teven en soms bananen in de oren. Dat is niks als je met wat pech een sjaggerijnige schim overhoud na castratie als je wat pech hebt.
De nijnen liepen los in huis en ik was het zat om steeds maar weer te waarschuwen. Nachten lang lag hij te klappertanden en te hijgen als er een loopse teef in de buurt was. De keuze was makkelijk, dacht ik toen. Na de castratie kreeg ik een hondje wat agressief werd, en dik van de lucht. Beau kon voor de castratie altijd los naast de fiets lopen, spelen met andere honden en daarna niet meer 
Dit is wel ruim tien jaar geleden en als ik toen wist wat ik nu weet had ik het nooit gedaan, maar dat is achteraf gepraat.
dat is dan weer wel lachwekkend eigenlijk wat een zombie.
Sommige forumleden weten hoe onverwacht sterk hij is. 