Een buurvrouw kondigde begin van de avond al een stevige stortbui aan. Dat ging niet veel later beginnen en Saartje zat ervan de rillen. Gekkie, het is buiten hoor, hier binnen zit je toch lekker droog?
Misschien was het de donkere lucht, geen idee. Ik heb haar op schoot genomen en ben verder gaan tv kijken, ze werd wat rustiger.
Tijd voor het avondrondje, het was droog. Nou ja, een paar spettertjes dan. Maar twee minuten later werd dat een regenbuitje en toen liep ik dus met drie trekkende hondjes: 'We willen naar huis!' Dus zei ik, op een veldje niet heel ver weg: 'Hop, even een plas doen en dan is het klaar.'
Echt, alsof ze begrepen wat ik zei. Saartje, Jet, en Otto nog maar een keer. Hop en klaar.
Op de terugweg, om de haverklap schudden. Dat helpt toch geen zak, je wordt meteen weer nat
En in de gang: schudden, schudden en dringen voor een beurt met de handdoek. Terwijl Otto dus vaak zo in de eerste de beste plas duikt.
Echt, regen...

