Bij het benaderen van de deuropening en het eerste zicht op de veranda gingen er 3 idioten in de ankers. Hysterisch was het.
Op het randje van de drempel stonden ze daar. "Ja maar, daar kunnen we niet op lopen hoor! Nee, wat is dit? Zie je dat nou zus? Stellar, wat moet dit dan weer zijn?"
Af en toe een pootje uitstekend om het even snel weer terug te trekken. Lopen op de veranda kan simpelweg niet.
Na héél veel aanmoediging trok U de stoute slofjes aan. Adem inhouden, ogen dicht en rennen maar, dat idee. Aldus geschiedde; Uutje was er overheen.
Met Io en Stellar liep het helaas niet zo soepel. Stellar hield het al snel voor gezien en verdween de gang in.
Io was dapperder. Na een paar keer een voorzichtig voetje op het hout durfde ze het aan. Niet zoals Uutje snelsnel, nee, héél langzaam. Alsof het hout haar persoonlijk mishandelde schuifelde ze met lage oortjes en een krom rugje over de veranda.
Ineens besloot echter ook Stellar dat ze haar buiten wilde. Niet via de veranda maar er overhéén. In een flits neemt ze een aanloop en...mist. Ze komt terecht op het laatste deel van de veranda, waar Io ook nog liep. En ja. Losse planken.
Haar achterpoot klapte op het uiteinde van de plank waar Io op stond. Klassieker. Vliegt dat hondje door de lucht
Gelukkig herstelde ze snel en kwam ook bij ons in de tuin terecht. Ze lijkt er geen trauma aan overgehouden te hebben 
De terugweg ging overigens net zo stroef, we stonden de gloria te zingen voor ze en uitéindelijk lukte het dan toch.
"Hm. Misschien kunnen we hier toch wél op lopen."
