Hondjes naast de scoot, en gáán. Hier rijden véél trekkers, en Skadi is daar helemaal aan gewend. Ze kijkt niet op of om.
We waren ongeveer een kilometer onderweg, en toen kwamen we langs een trekker die wel liep, maar stil stond. En nét toen we er naast waren, veranderde het geluid van de trekker omdat hij op wou trekken. Skadi schrok, en sprong opzij. Recht onder mijn scootmobiel
"Oempf" hoor ik haar zeggen, en ze worstelt van de schrik zichzelf uit het tuig, terwijl ze ook nog het mandje van de scoot sloopt.
Ik roep haar bij me, en betast/bekijk haar. Niks aan de hand.
Ze was wel erg gefocussed op wegkomen bij mij, ik dacht omdat ze weg wou bij de trekker, maar er was een bal uit het mandje gevallen. Prioriteiten. Skadi heeft ze duidelijk op een rijtje.
Goed, tuig weer om gedaan. Ondertussen was de man uit de trekker erbij gekomen, die maakte zich zorgen. Ik zei dat er niks aan de hand was, en of ze de trekker even mocht bekijken. Dat mocht. Oh, interessant, vond Skadi!
*snufsnuf* niks aan de hand.
"Hee luustert wè good" zei de trekkerbestuurder.
Skadi begint te kwispelen en probeert de cabine in te klimmen
Dat doen we maar even niet
Dus, de hondjes weer naast de scoot, en daar gingen we weer.
Niks aan de hand, ze reageert niet zenuwachtig op de scoot, en ze loopt perfect.
Cayuga is wél wat schrikkerig van de scoot nu, maar dat komt wel goed.
Met een sisser afgelopen, maar ik schrok wel van die enorme snoekduik zo récht onder mijn scootmobiel.
Fokking hell, dat had heel anders kunnen aflopen, het kreng weegt minstens 200 kilo.




. 




