In dit bos lopen veel wandelaars, maar meestal is het 's ochtends nog heel rustig. Toch voorkom ik problemen door het duo om de beurt uit te laten en Numa sowieso aan de lijn te houden.
Vorige week had ik net Biène uit de auto gehaald toen er ineens, vanuit het niets, een grote reu bij haar stond. Een Duitse Staander ruwhaar oid.
Biène is altijd afstandelijk geweest naar andere honden, heeft nooit gehouden van polonaise aan haar lijf, dus ik wist niet goed hoe ze zou reageren. Reu stond wat te patsen, Biène snuffelde even, pakte haar bal en liep door. Reu taaide maar af, naar de baas die eindelijk eens aan kwam wandelen.
Vandaag stond er ineens een Border Collie reu bij haar. Nergens een baas te bekennen natuurlijk.
Staart van die reu recht omhoog, op stijve poten om haar heen draaien. Biène oren wat naar achteren maar staart omhoog. Nu is Biène geen knokker, maar begint de ander dan reageert ze en dan is het bal, dus ik twijfelde wat te doen, ingrijpen of niet. Er werd gesnuffeld, ineens een beweging van Biène.... speels beetje in de zij van de reu
Border Collie leek zichzelf kapot te schrikken 
en zette het op een lopen. Biène pakte stoïcijns haar bal, liep door, keek nog eens om waar de reu gebleven was.... en ja hoor, daar was eindelijk de baas waar de reu maar achteraan ging.Beide keren was ik wel heel blij dat ik Numa nog in de auto had zitten trouwens, want ik zit niet te wachten op patsende reuen zonder baas als ik hem bij me heb.
Maar Biène....die is gewoon een brave doos aan het worden op haar oude dag. Mijn meisje
