.Vonden we het wel weer tijd voor een nieuw maatje in ons leven.
Manlief heeft wat af lopen zeuren en drammen
maar ik hield stug vol Nee 
..Hij wou met alle geweld weer een herder, en nu niet om een herder af te kraken maar nee daar had ik geen zin meer in.
Hoe lief ze ook zijn en hoezeer ik mijn Lizzy nog mis
ik ben er wel klaar mee.Toen ik uiteindelijk toegaf dat een hondje welkom was gebeurde hier het 1 en ander waaronder onze kleine man regelmatig in het ziekenhuis.
Ja hoe sneu ook maar mijn kind gaat voor alles en iedereen!!
Gelukkig is hij nu redelijk opgeknapt nog wel maandelijkse controle bij de arts, maar geen gedoe meer met sondevoedingen en opnames.
Dus langzaam aan begonnen we in November weer met onze zoektocht naar een maatje.
Ik wist het zeker, er mocht een hond komen maar dan wel 1 die een 2de kans nodig had.
Ik bedacht me dat er genoeg stichtingen zijn en heb manlief op verschillende site's laten kijken, daar vonden we Rob een klein mannetje dat gevonden was in een container in Griekenland.
Och wat een leuk koppie zit erop en ook ik was verkocht
na zijn verhaal gelezen te hebben waarin stond dat hij niet alleen was maar met zijn zusje vond ik dat ook zij het verdiende en mocht van mij meekomen met haar broer.Waarvan ik eerst zei dat ze hier dan in de opvang mocht, had Meneer inmiddels al besloten dat zij bij haar broer moest blijven en gaf dit door aan de stichting.
Deze reageerde dol enthousiast en waren zo blij en verbaast dat wij ze samen wilden
.Donderdagavond kwamen ze aan op school en vanaf daar werden ze gelijk bij ons thuis gebracht, we hebben ze zelf vanaf de auto naar huis gedragen en jeetje wat zijn ze lief!!
Ze hebben ons om hun kleine pootjes gewonden en we zijn dol blij met deze 2 schatten, en ja ook ik ben overtuigd ook het zusje Anita mag blijven.
Het is gewoon overduidelijk deze 2 hebben samen ellende meegemaakt en het is tijd dat voor hun samen de zon gaat schijnen!
Je merkt ook gewoon echt dat ze elkaar nodig hebben, in huis is Anita degene die het voortouw neemt maar buiten trekt zij zich terug en is Rob de leider.
Ze voelen zich al echt thuis bij ons alsof ze hier altijd al hebben gewoond en ook de katten is geen enkel probleem.
Rob en Anita zijn 4maand jong, wat voor ras erin zit??
Werkelijk geen flauw idee, als je Rob ziet zou je denken iets van Golden Retriever maar bij Anita denk ik al gauw aan een Chow Chow of iets keesachtigs..
Je zou zo op het eerste gezicht ook niet echt zeggen dat het broer en zus zijn..
Nou genoeg
Tijd voor een paar foto's...
Ze zijn met de mobiel gemaakt dus geen super kwaliteit maar het een first impression
Rob
Anita
Kwestie van herhaling en koppelen aan leuke en/of lekkere dingen. Klank maakt ook niet uit.
. 
