Vandaag tijdens het wandelen zag ik U voorbij rennen. Met een verdachte vlek in haar nek. Toen ik haar riep werd het vermoeden bevestigd: koeienstront. Ook Io had een plekje op haar rug.
En een lól dat ze hadden. Rennen, vliegen, springen, over mekaar heen buitelen. "Jij hebt ook zo'n vlek, zo tof! Kijk ons nou, heerlijk!"
Mama vond het wat minder heerlijk.
Thuisgekomen heb ik Uutje van de grond gehengeld en in de wasbak geplant. Ideaal met zulke kleine krummels.
Vre-se-lijk vond ze het. Grote plopogen, een vertwijfeld bibbertje: "Mama, mag ik er niet uit? Ik ben toch zoet?"
Mama was onverbiddelijk. Dus ze is lekker gesopt. Toen ik haar neerzette om af te drogen zag ik vanuit mijn ooghoeken Io al kijken. Ze sloop er vandoor. "Doe gewoon alsof ik onzichtbaar ben, tomtiedomtiedom"
Helaas. Ook zij werd in de wasbak geplant. Alsof ze de finale spuit ging krijgen. Reclames voor dierenmishandeling kunnen gerust hier worden opgenomen hoor, heb twee prima actrices.
Maar toen. Tja toen. Toen was het tijd voor wraak.
Mama's slaapzak lag nog op de bank. Nou goed. Die is nu nat
Als twee dolle stieren gingen ze tekeer. Rauzen op die bank, sneller dan het licht. Binnen 1 oogknipper waren de twee driezitsbanken bestempeld en bespetterd. En een lól dat ze weer hadden
Inmiddels zijn de ergste trauma's achter de rug. De suikerhartjes liggen in de kattenmand tegen de verwarming aan. Elkaar te wassen. Want dit, zo zijn ze het eens, dít was toch wel erg bruut.
stinken willen ze 
